Jawel, gisteren op 6 december kwam na lang wachten,
het nieuws waar we zo naar smachten.
De chemo lijkt redelijk aan slaan,
Maar met de kanker is het nog niet helemaal gedaan.
De klieren in de buik zijn echt kleiner geworden,
In de lever moeten we de kanker nog wat beter uitmoorden.
Daar is de tumor maar marginaal geslonken,
Met deze lever zal er bij mij nooit meer worden dronken
Ik wil altijd het beste resultaat,
Dus mijn blijheid gisteren was wat onder de maat.
Nu besef ik me maar al te goed,
Dat in het verleden behaalde resutlaat mij nu beinvloedt
Het nieuws had ook echt slecht kunnen zijn,
Dan waren we nu in gesprek met de artsen over de behandeling in de tweede lijn.
De afgelopen kuren zijn niet voor niets geweest,
We gaan vol positieve energie beginnen aan het kerstfeest
Vandaag ben ik super blij,
Over drie weken sta ik op skis in de alpenwei
Midden februari heb ik de volgende uitslag,
Dat wordt een mooi cadeau op mijn verjaardag.
Geen idee waarom ik het in dichtvorm wilde schrijven........Het lukt me ook niet alles in het gedicht te beschrijven. Dus: De spanning viel van te voren wel mee, dat komt toch door het klein houden en niet onderkennen van gevoelens waar je niets aan hebt; iets waar ik heel goed in ben geworden; zoals ik elke blog meld. Ik had mezelf overtuigd dat het goed nieuws zou zijn, terwijl heel soms in mijn onderbewust ik bang was voor een mixed respons. Heel even dacht ik dat ik dat gisteren gekregen had. Zeker toen de arst vertelde dat het bekend is dat tumoren in klieren beter reageren dan tumoren in de lever. Het goede nieuws is dat het wel lijkt aan te slaan in de lever, hoewel nog beperkt. Het is ook niet gezegd dat het de komende kuren niet beter zijn werk gaat doen. Ik stel me voor dat je eerst door een beschermingslaag binnen moet dringen voordat je de tumor van kant kan maken, wat nu as we speak gebeurd. Daarnaast vertelde de arts dat als na de 6 zware kuren de respons in de lever minder is dan bij de andere tumoren, mits er geen verdere uitzaaiingen zijn in de lever of ergens anders, er overwegen kan worden om te opereren of te bestralen, zolang de tumor niet op een verkeerde plek in lever zit. Op hoop mitsen maar mijn glas is altijd half vol; dus die mitsen gaan geen probleem opleveren.
In de aanloop naar de uitslag was Sinterklaas een welkome afleiding. Heerlijk met zijn 5-en gevierd; voor het eerst zonder believers. Nu nog iedereen aan de surprises krijgen; dit jaar heb ik hier en daar nog geholpen. Volgend jaar hoop ik dat iedereen zo enthousiast is als diegene die hun surprise al 2 weken geleden klaar hadden. Leuk om te zien hoe goed het rijmen gaat. Heel even werd ik op Sinterklaasvond overrompeld door verdriet. Dat gebeurde toen ik een gedicht voorlas geschreven door één van de kinderen voor mij waarin het effect van kanker op hun leven en dat van mij zo pakkend werd beschreven. Toen kon ik heel even mijn emoties niet de baas blijvem; ik voelde verdriet en trots tegelijk. Trots dat ze het zo goed kan en durft te verworden. In het begin van de avond was er ook oprecht verdriet bij één van de kids dat vriendjes van hem die hun moeder of vader waren verloren afgelopen jaar aan kanker nu voor het eerst Sinterklaas vierden zonder die ouder. Het wordt niet uitgesproken maar je voelt de kids denken aan dat scenario en de pijn en onzekerheid dat dat met zich meebrengt. Na een paar minuten werd de focus weer snel verlegd naar wie mag nu een kado uitpakken en gedicht voorlezen. Gewoon zoals het bij andere ‘normale’ gezinnen aan toe gaat.
Ik ben nu over de helft van de zwaren kuren. Vanochtend is kuur 4 ingelopen; nu nog 14 dagen pillen slikken wetende dat het spul het doet. Dat maakt het toch dragelijker. Nu focussen en visualiseren dat het spul naar de lever gaat (waar zit die ook alweer?) en daar de kanker nog beter te lijf gaat. Na kerst skien - zin in de berglucht en de sneeuw. Nu de beuk erin. Keihard. Stay strong, I will beat the statistics again!
Berend
donderdag 7 december 2017
zondag 5 november 2017
Kennis is macht maar ook onzekerheid
Zittend in de keuken, terwijl mijn oudste een verlaat verjaardagsdinertje geeft voor 12 vriendinnen, schrijf ik deze blog. Het gepraat van de pubermeisjes leidt me af maar ik geniet dat ik op gepaste afstand kan meegenieten van hun verhalen.
De dag voor mijn kuur heb ik altijd een afspraak met mijn arts en een bloedtest. Tijdens het consult nemen we de vorige kuur door en mogelijke issues. De bloedtest is om er zeker van te zijn dat ik lichamelijk instaat ben om de volgende kuur te doorstaan. Tijdens het consult met mijn arts hadden we het erover dat ik graag 'in control' blijf en allerlei waardes elke keer graag test. Dat is hoe ik het altijd heb gedaan en mu weer graag doe, in control blijven. Mijn arts wees mij erop dat het helemaal geen zin heeft om dingen te vroeg te weten. Dat het niets brengt als je nog niets kan doen. Dat kennis niet altijd macht is maar ook een hoop onzekerheid brengt totdat je actie kan ondernemen. Ik bleef maar volhouden dat kennis mij rust geeft en dat ik dus alles wil weten. Uiteindelijk kwamen we al polderend een oplossing halverwege onze beiden stellingen overeen. Ik dacht toen nog dat ik het de volgende keer wel verder zou onderhandelen/regelen.
En passant vroeg ik of mijn nul-meting CT-scan, die gebruikt gaat worden om te bepalen of de chemo werkt; i.e. of de klieren kleiner of iig niet groter zijn geworden, verslagen was. Ja dat was hij. Niets noemenswaardig, wat klieren in de buik die vergroot waren en een uitzaaiing in de lever.....in de lever....in de lever. BOEM. Het was alsof ik met een moker in het gezicht werd geslagen. Naïef hadden we aangenomen dat mijn kanker niet verder dan mijn klieren kon komen. Dat had hij 5 jaar geleden ook niet gedaan. Mijn kanker was net anders dan de andere adenocarcinomen, die bleef enkel in de klieren en ging niet in de lever, de longen of de botten zitten. Ik was en ben anders de de rest. Daarom reageer ik zo goed op de chemo.
Het deed me terugdenken aan 5 jaar geleden; aan mijn eerste arts in Singapore. Je hebt van die mensen waar je de adamsappel heel duidelijk ziet zitten. Mijn arts was er zo een. Ik dacht terug aan het moment toen duidelijk was dat de kanker uitgezaaid was door het hele lichaam. Ik dacht terug aan dat moment met die arts. Hoe hij slikte toen hij de knobbel in mijn nek voelde waardoor het duidelijk werd dat de kanker was uitgezaaid. Hoe die adamsappel tergend langzaam naar beneden bewoog, als in een tekenfilm, om de zwaarte van het slechte nieuws van de uitzaaiing aan te geven. Hoe die adamsappel weer tergend langzaam omhoog bewoog na het zo herkenbare slikgeluid, dat een paar seconden leek te duren. Hoe we daarna overspoeld werden met statistieken en levensverwachtingen (beter gezegd levens niet verwachtingen). Dat was de laatste keer dat we slechte nieuws gehad hebben tot maart afgelopen jaar. De CT scan na het adamsappel incident gaf aan dat de kanker niet in de organen zat. God wat waren we toen blij. Yipie Yayee de kanker zit alleen maar in de klieren; hij is misschien wel uitgezaaid maar hij zit niet in de organen. Vanaf dat moment waren we in het fabeltje gaan geloven; mijn kanker gaat niet verder dan de klieren; die gaat niet naar de organen. Nu was die laatste strohalm weggevaagd.
Mijn nieuwe arts kon het niet weten dat we die naïeve gedachten hadden. Ze was er ook behoorlijk luchtig over. Als de chemo aanslaat dan ruimt hij ook de tumor op in de lever. Het heeft het vorige keer gedaan en we gaan er vooralsnog vanuit dat de chemo hetzelfde gaat doen. Maar voor mij was het anders.....Had ik maar niet gevraagd naar de CT scan. Had ik het maar niet geweten. De harde waarheid dat kennis onzekerheid brengt, was wel heel snel waarheid geworden. Mijn arts heeft gelijk: Het is soms beter om het niet te weten....
Nu 10 dagen na het nieuws van de uitzaaiing, doet het me niets meer. De arts heeft gelijk; het verandert niets. Als het het doet, en dat gaat het, wordt de kanker ook in de lever onderhanden genomen. Het is trouwens ook niet gezegd dat er 5 jaar geleden geen uitzaaiingen waren in de organen; enkel dat het (nog) niet zichtbaar was op de CT is zeker. Ik heb het een plekje kunnen geven; ik ben een master om gevoelens niet toe te laten; met één oog dicht leven heb ik immers al tot in perfectie geleerd. Dit kan er gemakkelijk ook nog bij. In de grand scheme of things verandert het dus niets.
Vorige week donderdag heb ik mijn tweede kuur toegediend gekregen. De dosis van de oxiliplatin is met 25% gereduceerd en is nu op hetzelfde niveau als 5 jaar geleden. Daarnaast heb ik nu wel geluisterd naar de verpleegkundige bij het inlopen van de kuur en heb ik een arsenaal aan pillen genomen tegen de misselijkheid. Ik heb zo goed als geen last van mijn arm gehad en ben niet misselijk geweest van de kuur. Wel neuropathie maar ja daar is niets aan te doen.... Ik heb nu het idee dan ook dat ik het wel 6 keer ga volhouden. Dat ik het tot een goed einde ga brengen. Zin heb ik er nog steeds niet in. Maar ja alles went. Nog 4 en een halve dag pillen en dan zit de kuur erop. De vermoeidheid begint wel zijn tol te vergen. Elke dag slaap ik tenminste anderhalf uur in de middag en ik ga zwz iedere avond vroeg slapen. Erg gezellig is het niet voor Suus maar in vergelijking met de vorige blog ben ik de zachtheid zelve en lukt het me mijn lontje lang te houden door weinig te doen. Ik sta op, maak jus en fruit klaar voor de familie en help de kinderen zodat ze op tijd op school zijn. Daarna 9 holes golfen in een karretje of wandelen; lunch (ik eet me tonnen dik), lezen en tenminste anderhalf uur slapen. ’s middags doe ik niets noemenswaardig; ik kook een beetje, loop de hond; daarna eten, een beetje tv kijken en naar bed om de dag erna een zelfde groundhog day te hebben. Netflix blijf ik zo ver als mogelijk vandaan. Dat helpt het gemoed niet. Openbare ruimtes probeer ik te mijden; mijn weerstand is laag en ziek worden wil ik echt niet. Ik zit nu een beetje te brommen maar overall is het nog niet zo’n slecht leven.
Dank voor alle reacties; sorry dat ik niet altijd terug reageer. We houden ons leven klein en doen niets sociaals. We hebben er gewoon geen behoefte aan, even. Over een paar maanden komt dat wel weer. Nu is er focus op een ding: Een zo gewoon mogelijk leven voor de familie waarin ik zo optimaal mogelijk de chemo’s doorsta. Dat ik die gvd kanker knock out kan slaan. Er zit maar een ding op: de beuk erin. Full throttle er keihard tegenaan. Give it all I got and even more.
Stay strong. I will beat the statisics again.
Berend
De dag voor mijn kuur heb ik altijd een afspraak met mijn arts en een bloedtest. Tijdens het consult nemen we de vorige kuur door en mogelijke issues. De bloedtest is om er zeker van te zijn dat ik lichamelijk instaat ben om de volgende kuur te doorstaan. Tijdens het consult met mijn arts hadden we het erover dat ik graag 'in control' blijf en allerlei waardes elke keer graag test. Dat is hoe ik het altijd heb gedaan en mu weer graag doe, in control blijven. Mijn arts wees mij erop dat het helemaal geen zin heeft om dingen te vroeg te weten. Dat het niets brengt als je nog niets kan doen. Dat kennis niet altijd macht is maar ook een hoop onzekerheid brengt totdat je actie kan ondernemen. Ik bleef maar volhouden dat kennis mij rust geeft en dat ik dus alles wil weten. Uiteindelijk kwamen we al polderend een oplossing halverwege onze beiden stellingen overeen. Ik dacht toen nog dat ik het de volgende keer wel verder zou onderhandelen/regelen.
En passant vroeg ik of mijn nul-meting CT-scan, die gebruikt gaat worden om te bepalen of de chemo werkt; i.e. of de klieren kleiner of iig niet groter zijn geworden, verslagen was. Ja dat was hij. Niets noemenswaardig, wat klieren in de buik die vergroot waren en een uitzaaiing in de lever.....in de lever....in de lever. BOEM. Het was alsof ik met een moker in het gezicht werd geslagen. Naïef hadden we aangenomen dat mijn kanker niet verder dan mijn klieren kon komen. Dat had hij 5 jaar geleden ook niet gedaan. Mijn kanker was net anders dan de andere adenocarcinomen, die bleef enkel in de klieren en ging niet in de lever, de longen of de botten zitten. Ik was en ben anders de de rest. Daarom reageer ik zo goed op de chemo.
Het deed me terugdenken aan 5 jaar geleden; aan mijn eerste arts in Singapore. Je hebt van die mensen waar je de adamsappel heel duidelijk ziet zitten. Mijn arts was er zo een. Ik dacht terug aan het moment toen duidelijk was dat de kanker uitgezaaid was door het hele lichaam. Ik dacht terug aan dat moment met die arts. Hoe hij slikte toen hij de knobbel in mijn nek voelde waardoor het duidelijk werd dat de kanker was uitgezaaid. Hoe die adamsappel tergend langzaam naar beneden bewoog, als in een tekenfilm, om de zwaarte van het slechte nieuws van de uitzaaiing aan te geven. Hoe die adamsappel weer tergend langzaam omhoog bewoog na het zo herkenbare slikgeluid, dat een paar seconden leek te duren. Hoe we daarna overspoeld werden met statistieken en levensverwachtingen (beter gezegd levens niet verwachtingen). Dat was de laatste keer dat we slechte nieuws gehad hebben tot maart afgelopen jaar. De CT scan na het adamsappel incident gaf aan dat de kanker niet in de organen zat. God wat waren we toen blij. Yipie Yayee de kanker zit alleen maar in de klieren; hij is misschien wel uitgezaaid maar hij zit niet in de organen. Vanaf dat moment waren we in het fabeltje gaan geloven; mijn kanker gaat niet verder dan de klieren; die gaat niet naar de organen. Nu was die laatste strohalm weggevaagd.
Mijn nieuwe arts kon het niet weten dat we die naïeve gedachten hadden. Ze was er ook behoorlijk luchtig over. Als de chemo aanslaat dan ruimt hij ook de tumor op in de lever. Het heeft het vorige keer gedaan en we gaan er vooralsnog vanuit dat de chemo hetzelfde gaat doen. Maar voor mij was het anders.....Had ik maar niet gevraagd naar de CT scan. Had ik het maar niet geweten. De harde waarheid dat kennis onzekerheid brengt, was wel heel snel waarheid geworden. Mijn arts heeft gelijk: Het is soms beter om het niet te weten....
Nu 10 dagen na het nieuws van de uitzaaiing, doet het me niets meer. De arts heeft gelijk; het verandert niets. Als het het doet, en dat gaat het, wordt de kanker ook in de lever onderhanden genomen. Het is trouwens ook niet gezegd dat er 5 jaar geleden geen uitzaaiingen waren in de organen; enkel dat het (nog) niet zichtbaar was op de CT is zeker. Ik heb het een plekje kunnen geven; ik ben een master om gevoelens niet toe te laten; met één oog dicht leven heb ik immers al tot in perfectie geleerd. Dit kan er gemakkelijk ook nog bij. In de grand scheme of things verandert het dus niets.
Vorige week donderdag heb ik mijn tweede kuur toegediend gekregen. De dosis van de oxiliplatin is met 25% gereduceerd en is nu op hetzelfde niveau als 5 jaar geleden. Daarnaast heb ik nu wel geluisterd naar de verpleegkundige bij het inlopen van de kuur en heb ik een arsenaal aan pillen genomen tegen de misselijkheid. Ik heb zo goed als geen last van mijn arm gehad en ben niet misselijk geweest van de kuur. Wel neuropathie maar ja daar is niets aan te doen.... Ik heb nu het idee dan ook dat ik het wel 6 keer ga volhouden. Dat ik het tot een goed einde ga brengen. Zin heb ik er nog steeds niet in. Maar ja alles went. Nog 4 en een halve dag pillen en dan zit de kuur erop. De vermoeidheid begint wel zijn tol te vergen. Elke dag slaap ik tenminste anderhalf uur in de middag en ik ga zwz iedere avond vroeg slapen. Erg gezellig is het niet voor Suus maar in vergelijking met de vorige blog ben ik de zachtheid zelve en lukt het me mijn lontje lang te houden door weinig te doen. Ik sta op, maak jus en fruit klaar voor de familie en help de kinderen zodat ze op tijd op school zijn. Daarna 9 holes golfen in een karretje of wandelen; lunch (ik eet me tonnen dik), lezen en tenminste anderhalf uur slapen. ’s middags doe ik niets noemenswaardig; ik kook een beetje, loop de hond; daarna eten, een beetje tv kijken en naar bed om de dag erna een zelfde groundhog day te hebben. Netflix blijf ik zo ver als mogelijk vandaan. Dat helpt het gemoed niet. Openbare ruimtes probeer ik te mijden; mijn weerstand is laag en ziek worden wil ik echt niet. Ik zit nu een beetje te brommen maar overall is het nog niet zo’n slecht leven.
Dank voor alle reacties; sorry dat ik niet altijd terug reageer. We houden ons leven klein en doen niets sociaals. We hebben er gewoon geen behoefte aan, even. Over een paar maanden komt dat wel weer. Nu is er focus op een ding: Een zo gewoon mogelijk leven voor de familie waarin ik zo optimaal mogelijk de chemo’s doorsta. Dat ik die gvd kanker knock out kan slaan. Er zit maar een ding op: de beuk erin. Full throttle er keihard tegenaan. Give it all I got and even more.
Stay strong. I will beat the statisics again.
Berend
zondag 15 oktober 2017
Een kort lontje!
Pffff......Ik weet niet hoe ik deze blog moet beginnen. Vorige week donderdag vol goede moed aan de eerste kuur begonnen. Ik had vorige keer 4 middelen gehad en nu maar 2; dat moest een makkie worden. Dat kon ik aan!
Het liep allemaal gesmeerd. De introductie en uitleg konden ze tot een minimum beperken; dit heb ik allemaal al gedaan; dat ken ik; ja hoor; kom maar op. De verpleger zei nog dat het handig was hoog in de arm te prikken om er minder last van te hebben. Maar ik ben koppig en zuinig op mijn aderen. Linker arm voor de chemo; rechter arm voor bloedprikken en CT’s. Dat doe ik al jaren zo. We prikken ook niet altijd in dezelfde ader. Veel wisselen; dan krijg ik minder littekens en blijft het makkelijk prikken; want dat voordeel heb ik ten minste. Ik ben heel makkelijk prikken. Van alle 150 prikken die ik tot nu toe heb gehad is er maar 1 keer verkeerd geprikt. Een tip die ik iedereen kan geven, kijk hoe de naald je ader in gaat, dan schrik je niet en doet het geen pijn.
Terug naar het verhaal. De chemo liep er in 2 uur in; de strijd was begonnen. Eindelijk. Hier had ik naar uitgekeken, toch? Dit ging een makkie worden. Onderbewust heb ik mijn linker arm 2 uur stil gehouden. De kamer temperatuur warme chemo - die dus koud aanvoelt - had mijn arm verdoofd; maar het gif heeft ook direct invloed op je zenuwen. Zogenaamde neuropathie. Dat je niet tegen koud kan. Je krijgt er vooral last in de uiteinde van zenuwen, je handen en voeten en je keel. Veelvuldig gebruik van dit type chemo kan leiden tot blijvende neuropathie, ook bij mij?
Mijn arm begon te tintelen aan het einde van de chemo; helemaal toen ze het tape dat het infuus vasthield los probeerde te trekken, schoot de pijn door mijn arm. Alsof je duizend naalden in je arm krijgt gekoppeld met een soort van accute korstsluiting. Godverdomme dat deed pijn. Maar pijn is psychisch. Niet lullen maar poetsen. Naar huis en je ding doen. Dus diezelfde middag liep ik nog over de markt en door het verschrikkelijk lelijke centrum van Bussum met handschoenen aan. Even lekker een patatje eten. Daar had ik zin in! De ochtend erna 9 holes golfen; ondanks die verschrikkelijk neuropathie in mijn arm en handen en daana me laten trakteren op een heerlijke sushi lunch! What a life! Dit nog 5 keer en dan over op de onderhoudschemo. Hiyaaa!
Tot ongeveer 4 uur die middag, toen de dexamethason (sterke antimisselijkheidsmedicijn) was uitgewerkt. Toen begon de ellende. De misselijkheid. Het draaien. ’s ochtends ging het nog wel een beetje op zaterdag. Lekker de kinderen aanmoedigen op de hockey. Het was ook nog Suus haar verjaardag. Niet de leukste om te herrineren. Want vanaf de lunch kon ik eigenlijk niets meer. Alleen maar in bed liggen en ogen dicht houden. Goverdomme. Dit had ik de vorige keer niet. Nooit heb ik in bed gelegen. Nooit heb ik gespuugd. Ik ben die middag nog wel heel even uit bed gekropen omdat er een stel close friends een borrel kwammen drinken. Gelukkig dat zij er waren om toch nog Suus een beetje jarig te laten voelen. Maar ik voelde me het minst slecht in bed, met mijn ogen dicht. Leuke verjaardag voor Suus!
Elke dag ging het weer een stukje slechter. Elke dag liep de pijp nog sneller leeg. Totdat ik helemaal op was. De twijfel begon. Hoe in godsnaam ga ik dit nog 5 keer volhouden? Sterker nog; ik was maar net begonnen aan de pillenkuur. Die moest ik nog meer dan 10 dagen volhouden om de eerste van 6 af te ronden. Dit ga ik niet doen. Forget it. Hier heb ik me niet voor opgegeven. Waarom kan ik het deze keer niet aan? Ik was sterker begonnen aan de chemo dan 5 jaar geleden. Dit kan toch niet? Ik was een hoopje elende....Suus hielp me te focussen - je doet dit voor een reden. Volhouden Berend. Als er iemand is die dit kan ben jij het. It is not about the journey but about the destination. Focus, focus, focus!!!
Ik wilde niet te snel de handdoek in de ring gooien. Mijn nieuwe arts moet niet het idee hebben da ik een mietje ben. Je hoort ook dat de misselijkheid na 3 dagen bij de meeste overgaat; wellicht bij mij een dag later.....Pas dinsdag kontact met de arts opgenomen. Toen werd het me duidelijk ik dat ik een hogere dosering van die ene chemo had gekregen dan 5 jaar geleden; want toen kreeg ik 3 middelen per infuus inplaats van 1 nu. Vandaar dat ik zo veel miselijker ben; dat ik zo veel meer last had van neuropathie. Het is geen Roosvisee die ik je heb gegeven zei ze nog. Vanaf woensdag begonnen met een lange kuur dexamethason. Een soort van speed medicijn tegen de misselijkheid. Woensdagmiddag kwam ik weer langzaam mijn bed uit. Het nare bijeffect is dat je enorme tunnelvisie krijgt en een soort van verchuiving in je persoonlijkheid. Je slaapt er ook bijna niet door. Hoeveel slaappillen je ook neemt. Die combinatie zorgde ervoor dat ik vanaf vrijdag een soort van tikende tijdbom werd. De cashiere in de EKOplaza, de visboer, de vrouw die rookte voor de hal van het Ingeborg Douwes center (hell ya - die was de klos), maar helaas ook de kinderen en Suus, iedereen kreeg er van langs. Ja ik was uit bed maar dit was ook niet wat ik wilde. Het goede is dat ik het zelf door had. Het lastige is dat ik weinig grip over mezelf had.
Een oud huisgenoot bracht lief brood langs van mijn favoriete bakker vrijdag en herrinernde me eraan dat ik al in mijn studententijd echt boos kon worden in huis. Mijn dochter herrinerde me die dag eraan dat ik 5 jaar geleden ook vaak enorm boos was. Dat ze dat het ergste vond van 5 jaar geleden en het bangst voor was dat het terug zou keren. Dat deed pijn. Heel erg pijn.....Ik wil niet bekend staan als een boze vader, man of persoon. Wellicht dat het in mijn persoonlijkheid zit. Dat ik bozer ben dan andere. Dat ik die persoon ben die je niet wil zijn. Die gast met dat korte lontje. Die eikel.
Mijn manier van omgaan met kanker kost heel veel energie; en energie is net geld dat kan je maar 1 keer uitgeven. Choose wissely. Zeker als je weinig energie hebt. Het is nooit te laat om aan jezelf te werken; hoewel het makkelijker is dat te doen zonder die speed en chemo in je lichaam.....Het is dze keer niet alleen maar over de destination, ook de journey moet normaal zijn. Ik moet lief blijven voor mijn omgeving en mezelf.
De dexa/speed ben ik nu aan het afbouwen. Morgen de laatste dag. Ik weet zeker dat het ook een effect heeft op mijn schrijfstijl. Ik voel het; tikkend aan het bureau met mijn dochter naast me die haar huiswerk doet. Het vloeit er niet zo makkelijk uit als anders. Het is staccato.
Donderdagochtend neem ik mijn laatste chemo pillen; dan zit de eerste kuur er echt op. 16.67% denk ik direct. Dat moet ik niet doen. Gewoon stap voor stap. Een weekje rust en dan op naar de volgende kuur, niet denken in nummers of percentages. Neem de journey zoals die komt en doe het lief en niet zo boos als de vorige keer. Maar blijf focusen. De beuk erin. Stay strong, I will beat the statistics again.
Het liep allemaal gesmeerd. De introductie en uitleg konden ze tot een minimum beperken; dit heb ik allemaal al gedaan; dat ken ik; ja hoor; kom maar op. De verpleger zei nog dat het handig was hoog in de arm te prikken om er minder last van te hebben. Maar ik ben koppig en zuinig op mijn aderen. Linker arm voor de chemo; rechter arm voor bloedprikken en CT’s. Dat doe ik al jaren zo. We prikken ook niet altijd in dezelfde ader. Veel wisselen; dan krijg ik minder littekens en blijft het makkelijk prikken; want dat voordeel heb ik ten minste. Ik ben heel makkelijk prikken. Van alle 150 prikken die ik tot nu toe heb gehad is er maar 1 keer verkeerd geprikt. Een tip die ik iedereen kan geven, kijk hoe de naald je ader in gaat, dan schrik je niet en doet het geen pijn.
Terug naar het verhaal. De chemo liep er in 2 uur in; de strijd was begonnen. Eindelijk. Hier had ik naar uitgekeken, toch? Dit ging een makkie worden. Onderbewust heb ik mijn linker arm 2 uur stil gehouden. De kamer temperatuur warme chemo - die dus koud aanvoelt - had mijn arm verdoofd; maar het gif heeft ook direct invloed op je zenuwen. Zogenaamde neuropathie. Dat je niet tegen koud kan. Je krijgt er vooral last in de uiteinde van zenuwen, je handen en voeten en je keel. Veelvuldig gebruik van dit type chemo kan leiden tot blijvende neuropathie, ook bij mij?
Mijn arm begon te tintelen aan het einde van de chemo; helemaal toen ze het tape dat het infuus vasthield los probeerde te trekken, schoot de pijn door mijn arm. Alsof je duizend naalden in je arm krijgt gekoppeld met een soort van accute korstsluiting. Godverdomme dat deed pijn. Maar pijn is psychisch. Niet lullen maar poetsen. Naar huis en je ding doen. Dus diezelfde middag liep ik nog over de markt en door het verschrikkelijk lelijke centrum van Bussum met handschoenen aan. Even lekker een patatje eten. Daar had ik zin in! De ochtend erna 9 holes golfen; ondanks die verschrikkelijk neuropathie in mijn arm en handen en daana me laten trakteren op een heerlijke sushi lunch! What a life! Dit nog 5 keer en dan over op de onderhoudschemo. Hiyaaa!
Tot ongeveer 4 uur die middag, toen de dexamethason (sterke antimisselijkheidsmedicijn) was uitgewerkt. Toen begon de ellende. De misselijkheid. Het draaien. ’s ochtends ging het nog wel een beetje op zaterdag. Lekker de kinderen aanmoedigen op de hockey. Het was ook nog Suus haar verjaardag. Niet de leukste om te herrineren. Want vanaf de lunch kon ik eigenlijk niets meer. Alleen maar in bed liggen en ogen dicht houden. Goverdomme. Dit had ik de vorige keer niet. Nooit heb ik in bed gelegen. Nooit heb ik gespuugd. Ik ben die middag nog wel heel even uit bed gekropen omdat er een stel close friends een borrel kwammen drinken. Gelukkig dat zij er waren om toch nog Suus een beetje jarig te laten voelen. Maar ik voelde me het minst slecht in bed, met mijn ogen dicht. Leuke verjaardag voor Suus!
Elke dag ging het weer een stukje slechter. Elke dag liep de pijp nog sneller leeg. Totdat ik helemaal op was. De twijfel begon. Hoe in godsnaam ga ik dit nog 5 keer volhouden? Sterker nog; ik was maar net begonnen aan de pillenkuur. Die moest ik nog meer dan 10 dagen volhouden om de eerste van 6 af te ronden. Dit ga ik niet doen. Forget it. Hier heb ik me niet voor opgegeven. Waarom kan ik het deze keer niet aan? Ik was sterker begonnen aan de chemo dan 5 jaar geleden. Dit kan toch niet? Ik was een hoopje elende....Suus hielp me te focussen - je doet dit voor een reden. Volhouden Berend. Als er iemand is die dit kan ben jij het. It is not about the journey but about the destination. Focus, focus, focus!!!
Ik wilde niet te snel de handdoek in de ring gooien. Mijn nieuwe arts moet niet het idee hebben da ik een mietje ben. Je hoort ook dat de misselijkheid na 3 dagen bij de meeste overgaat; wellicht bij mij een dag later.....Pas dinsdag kontact met de arts opgenomen. Toen werd het me duidelijk ik dat ik een hogere dosering van die ene chemo had gekregen dan 5 jaar geleden; want toen kreeg ik 3 middelen per infuus inplaats van 1 nu. Vandaar dat ik zo veel miselijker ben; dat ik zo veel meer last had van neuropathie. Het is geen Roosvisee die ik je heb gegeven zei ze nog. Vanaf woensdag begonnen met een lange kuur dexamethason. Een soort van speed medicijn tegen de misselijkheid. Woensdagmiddag kwam ik weer langzaam mijn bed uit. Het nare bijeffect is dat je enorme tunnelvisie krijgt en een soort van verchuiving in je persoonlijkheid. Je slaapt er ook bijna niet door. Hoeveel slaappillen je ook neemt. Die combinatie zorgde ervoor dat ik vanaf vrijdag een soort van tikende tijdbom werd. De cashiere in de EKOplaza, de visboer, de vrouw die rookte voor de hal van het Ingeborg Douwes center (hell ya - die was de klos), maar helaas ook de kinderen en Suus, iedereen kreeg er van langs. Ja ik was uit bed maar dit was ook niet wat ik wilde. Het goede is dat ik het zelf door had. Het lastige is dat ik weinig grip over mezelf had.
Een oud huisgenoot bracht lief brood langs van mijn favoriete bakker vrijdag en herrinernde me eraan dat ik al in mijn studententijd echt boos kon worden in huis. Mijn dochter herrinerde me die dag eraan dat ik 5 jaar geleden ook vaak enorm boos was. Dat ze dat het ergste vond van 5 jaar geleden en het bangst voor was dat het terug zou keren. Dat deed pijn. Heel erg pijn.....Ik wil niet bekend staan als een boze vader, man of persoon. Wellicht dat het in mijn persoonlijkheid zit. Dat ik bozer ben dan andere. Dat ik die persoon ben die je niet wil zijn. Die gast met dat korte lontje. Die eikel.
Mijn manier van omgaan met kanker kost heel veel energie; en energie is net geld dat kan je maar 1 keer uitgeven. Choose wissely. Zeker als je weinig energie hebt. Het is nooit te laat om aan jezelf te werken; hoewel het makkelijker is dat te doen zonder die speed en chemo in je lichaam.....Het is dze keer niet alleen maar over de destination, ook de journey moet normaal zijn. Ik moet lief blijven voor mijn omgeving en mezelf.
De dexa/speed ben ik nu aan het afbouwen. Morgen de laatste dag. Ik weet zeker dat het ook een effect heeft op mijn schrijfstijl. Ik voel het; tikkend aan het bureau met mijn dochter naast me die haar huiswerk doet. Het vloeit er niet zo makkelijk uit als anders. Het is staccato.
Donderdagochtend neem ik mijn laatste chemo pillen; dan zit de eerste kuur er echt op. 16.67% denk ik direct. Dat moet ik niet doen. Gewoon stap voor stap. Een weekje rust en dan op naar de volgende kuur, niet denken in nummers of percentages. Neem de journey zoals die komt en doe het lief en niet zo boos als de vorige keer. Maar blijf focusen. De beuk erin. Stay strong, I will beat the statistics again.
maandag 2 oktober 2017
Stay Strong II – I will beat the statistics again
De sequal is uit, helaas. Stay Strong versie 2. Lang heeft het ernaar uit gezien dat hij nooit uit zou komen, of beter gezegd lang heb ik gehoopt dat hij nooit zou uitkomen. Dat deze film nooit zou draaien. Nooit gemaakt zou worden. Sequals zijn namelijk nooit zo goed als eerste versies.
In maart is de onzekerheid begonnen. Tijdens mijn 4-maandelijkse CT-scan in maart was er een aantal vergrote lymfeklieren gevonden in mijn onderbuik. Daarnaast waren de tumor waardes, sinds ik in september 2015 gestopt was met mijn onderhoudschemo (nummer 46), heel langzaam gestegen van 2 tot 6 (het niveau net binnen de normaalwaarde - i.e. net nog gezond). De combinatie van grote lymfklieren en tumor waardes deed alle alarm bellen rinkelen. Een gastroscopie volgde om zoals mijn arts zei ‘eens te kijken hoe groot de tumor was’ in mijn slokdarm, welke er niet bleek te zijn! Was het dan toch niets….. De strategie werd wachten; er was een super kleine kans dat het toch een ontsteking en geen kanker was ondanks de oplopende waardes. Daarnaast was het te klein om iets aan te doen en te vroeg om al met chemo te beginnen. Er moest een biopt gemaakt kunnen worden om te confirmeren dat het kanker was voordat we met chemo konden beginnen. Nog heel even de kop in zand steken. Nog heel even ontkennen dat het terug was.
Ik heb afgelopen jaren heerlijk kunnen leven. Echt kunnen genieten. Tot maart stond ik zelden tot nooit meer stil bij de vraag of ik gezond, beter of ziek was. Je leert te leven met de onzekerheid. Je leert te leven met een oog dicht; met je kop in het zand. Gevoelens negeren. Gevoelens niet toelaten. Ik heb dit trucje tot in perfectie leren uitvoeren. Het heeft wel even geduurd, het ging niet vanzelf. Langzaam maar zeker slijt het in; went het. De vraag of ik beter was deed er uiteindelijk niet meer toe. Ik voel me goed en er was nu geen aanwijsbare kanker; ik voelde me dus beter. Ik geloofde dat ik beter/gezond was en ging er naar leven.
Ik heb in de laatste 5 jaar heel veel gedaan met mijn gezin, we hebben veel gereisd en ‘memories’ gemaakt. Ik heb mijn kinderen 5 jaar ouder zien worden en zij hebben mij 5 jaar langer meegemaakt. Ik heb heel veel gesport met vrienden en familie. Getourskied, getrailrunt, gefietst, gezwommen, gerend, gegolfd etc. Ik werkte weer volle dagen. Ik begon er weer langzaam toe te doen op mijn werk. Suzanne is afgestudeerd (Drs. Ir. !!) en werkt nu als eerstegraads wiskunde docent. We waren weer een normaal gezin. We hadden weer een normaal leven. Tot die middag in maart.
We besloten het voor ons zelf te houden. Waarom zouden we onze kinderen onnodig bang maken als er we toch nu niets gingen doen? Daarnaast had ik ook geen zin om al/weer als kankerpatiënt gezien te worden. Nog even niet. Nog even niet die zielige ogen en dat medelijden. Dat komt later wel. Nog even quasi genieten van een normaal leven; als je kan vergeten dat je eigenlijk weer ziek bent.
Ik besloot het wel op mijn werk (beperkt) te vertellen. Ze begrepen en steunden me; ik mocht komen als mijn hoofd er naar stond. Enkel een paar wisten het, voor de anderen was ik bezig met een geheim project…..Mijn werkgever heeft me weer enorm gesteund. Het gesprek dat ik weer ziek was voelde als het einde van mijn carrière. Ik stond net weer rechtop en pats daar lag ik weer. Sinds september 2013 was ik weer gaan werken; eerst een ochtendje per weer en langzamerhand steeds meer. Vanaf vorige zomer werkte ik volle dagen. Sinds ik weer was gaan werken was ik eigenlijk alleen maar bezig om te bewijzen dat ik niet was veranderd, dat ik weer de oude was, dat het niet uitmaakte dat ik links en rechts en voor en achter was ingehaald, dat als ik de kans kreeg ik weer kon gaan vlammen; net zoals vroeger; de oude zijn. Dat zal ik op een later tijdstip maar moeten laten zien….
In de afgelopen maanden heb ik heel veel tijd aan de kids, Suzanne en mijzelf besteed. Oene brengen en halen naar zijn nieuwe school; na school er voor Eline en Fleur zijn. Met Suzanne leuke dingen doen. Naar Sint-Petersburg, Cairo en Jordanië. Een aantal keer naar Calamandrana – Piëmont – kijken hoe het met ons nieuwe huis verging. Ik heb ook heel veel gesport. Veel fietsen, rennen, zwemmen en golfen. Amstel Gold race in de stromende regen met kapotte remmen gefietst (Ik sla een jaartje over), om het IJssel meer, naar Domburg en eindeloos veel andere rondjes met Mr. B gefietst, de kwart triathlon van Amsterdam gedaan en de Artemis quadrathlon in Schotland succesvol afgemaakt. Een echte aanrader: http://www.artemisgreatkindrochit.com. 11 uur en 39 minuten zwemmen (1350m in vrieskou water), rennen (24km, 2000m hoogte meters - 7 munros beklimmen), kayaken (10 km) en fietsen (om Loch Tay waar we gezwommen hadden – 55 km zeker niet vlak). Ik vond het fantastisch. Je moest alles met een team van twee doen. Met de man die van Singapore naar New York ging, waar ik al de Mont Ventoux mee was opgefietst, mee door Tibet heb getrokken op de fiets, was het super genieten. Na de race voelde ik me onoverwinnelijk. Klaar om elke uitdaging aan te gaan.
Maar ik heb in de afgelopen maanden vooral een dubbelleven geleefd. Aan de ene kant geleefd alsof er niets aan de hand was. Voor het eerst weer wat vaker van een biertje en een wijntje genieten. Geleefd als een normaal persoon. Bijna normaal persoon. Want aan de andere kant moest ik negeren wat ik wist en de heel tijd liegen over mezelf en mijn gezondheid. ‘Ongelofelijk man dat het zo goed met je gaat!’ ‘Ja, ongelofelijk hè! Ik vond het liegen vreselijk en naar mate de tijd vorderde begon het me steeds meer tegen te staan. Zeker bij goede vrienden. Ik heb zoveel mogelijk jullie vragen over mijn gezondheid proberen te ontwijken. Het onderwerp veranderen. Het was niet makkelijk en het spijt me dat ik heb moeten liegen.
We zijn met de familie deze zomer naar Italië gegaan; naar ons nieuwe nog niet af huisje in Calamandrana in Piëmont. Met Luigi als buurman, die je een mand vol overheerlijke tomaten brengt als je aankomt; waar Enrico, de middle man, altijd beleefd is maar nog steeds geen woord Engels kan; waar Paulo, de aannemer, natuurlijk altijd minder doet dan beloofd maar altijd vriendelijk lacht. Maar waar wel na enkele dagen het zwembad af was; waar we gek werden van de Mercatino’s (lokale kringloop winkels – met helaas helemaal niets interessants); genoten van het heerlijke eten, de zon, het ijs, het Italiaans praten en het bezoek van dierbare vrienden. Waar we nog even genoten van het leven als een normaal gezin.
Daarna een paar heerlijke dagen in Domburg, waar de kids nog een “Berend” dag organiseerde – verlaat verjaardagscadeautje. Zes uur wakker worden gemaakt met plastic ijsblokken in mijn bed (beter dan het alternatief dat Oene wilde doen – ijskoud water), daarna yoga op het strand met opgaande zon, zwemmen in de zee, ontbijt, tennis, golfsurfen, lunch, pedicuur voor mijn nooit meer normaal geworden voeten door de chemo, 20km speurtocht op de fiets, borrel op het strand en toen heerlijk eten. Dat dat allemaal in 1 dag past!
Toen we weer thuis waren begon het aftellen; het wachten op de scan en de uitslag. De uitslag die ik al wist maar niet wilde onderkennen. Tijdens de vakantie met de kids heb ik met volle teugen kunnen genieten. Dacht ik zelden of nooit aan mijn ziekte. Voelde ik me sterk. Maar die laatste dagen werd het steeds moeilijker. Ik begon ook steeds meer last te krijgen van mijn rug en buik. Ik voelde me minder sterk; kon minder sporten. Of het de ziekte was of stress; ik zal het nooit weten. Die maandag van de uitslag, voelde toch als een donder klap bij heldere hemel, mijn kop uit het zand gehaald en accepteren dat het weer zo was. Een raar psychologisch effect. Er was geen keus ik moest de knop om zetten en accepteren dat ik ziek was. Ik had lang genoeg gewacht. Het is tijd om te strijden; het probleem onder ogen zien, de strijd aan gaan. Stay Strong II stond op stapel. Het grote verschil met 5 jaar geleden is dat we geen kanker “maagden” meer zijn. We dit eerder meegemaakt. We weten wat ons staat te wachten. We gaan uit van het positieve. We gaan uit dat ik weer zo zal reageren als daarvoor. Artsen waarschuwen me dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie vormen voor de toekomst. Maar in statistieken heb ik toch nooit geloofd. Ze kunnen wel zeggen dat ik nog maar een paar maanden te leven heb; maar dat zeiden ze ook 5 jaar geleden. Ik sta hier nog en ben er over 5 jaar nog steeds; ook al weet ik dat Stay strong 3 dan waarschijnlijk op stapel staat. Ooit zullen ze wel een medicijn uitvinden waarmee ze me curatief kunnen behandelen in plaats van paliatief. Ooit zal mijn kanker inderdaad een chronische aandoening zijn zoals je nu al zo vaak leest in het nieuws.
We hebben nog even gewacht tot de eerste school week van de kinderen af was voor het vertellen; maar de kinderen hadden heel goed door dat er iets was. Toen Oene me vroeg of ik weer ziek was; kon en wilde ik niet liegen. Helaas heb ik geen normale kinderen. Zij hebben al een laagje volwassenheid waar menigeen niet aan kan tippen. Zij zijn niet anders gewend dat ik ziek ben, maar ook zij geloofde dat ik beter was. Ook voor hen is het een onwerkelijke tijd. De angst dat papa dood zal gaan spreekt de ene vaker uit dan de ander; maar alle 3 hebben ze het soms. Maar ook zij zijn sterk. Ook zij weten dat het geen zin heeft om bij de pakken neer te zitten.
Nu 4 weken na de definitieve uitslag schrijf ik weer mijn eerste blog. Geen idee of jullie het weer zo gaan lezen als vorige keer. Geen idee of ik zo vaak ga schrijven als de eerste keer. Dat doet er ook niet toe, voor mij helpt het nu en voor jullie geeft het een kijkje in ons lezen en wat mij te wachten staat. Worden jullie free of hassle voor mij op de hoogte gehouden. Hoef ik niet steeds weer mijn verhaal te vertellen.
Komende donderdag heb ik met mijn eerste chemo. Afgelopen weken waren hectisch. Mijn ‘dream team’ heeft me weer enorm geholpen. Second opinions werden er ingewonnen. Raad gevraagd aan doctoren en instanties all over the world. Gelukkig was iedereen het er weer over eens. Opereren en bestralen waren weer een gepasseerd station. Via een biopt in de buik, dan steken een grote naald in je buik zo de lymfklier in dmv een echo, is geconfirmeerd dat het dezelfde kanker is als 5 jaar geleden. Een uitzaaiing die weer opbloeit is vaak niet de enige plek waar nog residu is. Er zijn waarschijnlijk meer plekken in mijn lichaam. Ik wilde heel graag weer dezelfde 4 middelen gebruiken als 5 jaar geleden. Maar helaas, die middelen werden gegeven in studie verband. De studie was gesloten omdat het resultaat niet significant genoeg was (ondanks mijn spectaculaire respons). De combinatie van de 4 middelen was ook er toxisch. Nogmaals een dergelijke behandeling ondergaan is daarom niet wenselijk. Daarbij is het onwaarschijnlijk dat mijn resultaat komt door de 4 middelen; veel waarschijnlijker is dat het komt door 1 of door een combinatie van 2 middelen. De goed gekeurde eerste lijn behandeling voor overgangstumoren tussen slokdarm en maag (welke ik heb) bestaat uit 2 van de 4 middelen die ik vorige keer heb gekregen. De 2de lijn behandeling, als de eerste niet werkt, zijn 2 middelen die erg veel lijken op de 2 andere middelen die ik heb gehad. Het wordt dus in tweeën gesplitst; maar het lijkt toch verdomd veel op wat ik 5 jaar geleden heb gekregen en als de kanker maar niet gemuteerd is, dan moet het toch werken…..
Er is ook immunotherapie. Voor mijn type kanker staat dat nog in de kinderschoenen. Er zijn studies maar de resultaten zijn nog niet overweldigend. Wat we wel weten is dat ik miraculeus heb gereageerd 5 jaar geleden op basis van chemo. Waarom? Kwam het door mijn sporten? Mijn mindset? Mijn voeding? Geen idee; ik was gewoon een lucky unlucky one. Ongeluk dat ik kanker kreeg, geluk dat de behandeling wel werkte.
Uiteindelijk bleek afgelopen weken dat het AMC een geschiktere plek was om met de eerste lijn behandeling te beginnen. De beslissing om deze overstap te maken was niet makkelijk. Integendeel het was een van de moeilijkste uit mijn leven. Ik vormde een hecht team met mijn arts in het AVL. Het voelde als het uitmaken met je vriendin. Maar je moet doen waar je je het beste bij voelt. Vijf jaar geleden zou ik eigenlijk in het AMC behandeld worden en maakte ik en U-turn op het laatste moment en koos ik voor het AVL. Nu 5 jaar later doe ik het andersom. Komende donderdag begin ik de eerste lijn behandeling; een middel via infuus in het ziekenhuis en het andere middel in pil-vorm 2 weken lang thuis. Daarna een weekje rust en dan de volgende cyclus. Over 6 weken control scan of het werkt - en dat gaat het – daarna nog 4 kuren en daarna over op een onderhoudsdosering. Dit is precies hetzelfde regime als 5 jaar geleden, nu met 2 ipv 4 middelen. Vertrouwd. Ik weet wat me te wachten staat. Of beter gezegd ik weet dat ik er goed doorheen ben gekomen; want echt herinneren doe ik het niet meer wat ik wel en niet kon toen. Dat heb ik diep begraven in mijn geheugen. Ik weet dat ik het weer kan. Ik ben er klaar voor. Nog een paar dagen een normaal leven en dan de beuk erin voor de tweede keer; net zo hard als de eerste keer. Net zoveel focus. Ik ben in super shape. Bring it on. De beuk erin. Stay strong, I will beat the statistics again.
vrijdag 13 december 2013
To die or not to die, that was the question!
Het is vandaag precies anderhalf geleden dat ze een tumor in mijn slokdarm vonden. Ik kan me de schrik in mijn arts zijn ogen nog herinneren. Het nieuws, 2 dagen later, dat het kanker was sloeg in als een nucleaire bom. Weer 3 dagen later werd het me duidelijk dat ik nog maar 3 tot 6 maanden te leven had zonder chemo en wellicht 8 tot 11 met chemo. Natuurlijk er waren uitzonderingen maar dat gebeurde zelden of nooit.
Nu 18 maanden later, heb ik te horen gekregen dat mijn PET scan schoon was. Hoewel ik niets anders verwacht had, was het toch weer een enorme opluchting. Wie had dat durven hopen 18 maanden geleden. Ik moet wel direct de leken en/of naïevelingen tot de orde roepen; het feit dat het niet oplicht betekent niet dat de kanker perse weg is. Hij is waarschijnlijk gewoon op dit moment te klein om op te lichten. Maar er is een kans dat hij weg is; en die kans wordt elke maand weer groter. Hoe groot? Heel klein maar steeds minder klein. Kan ik dit overleven? Als ik bedenk dat ik na het slechte nieuws in juni 2012 enkel maar het beste mogelijk nieuws steeds heb gekregen (Ja, de chemo slaat aan. Ja, de chemo slaat heel goed aan. Ja, de kanker blijft weg. Ja, de tumorwaardes dalen nog steeds. Ja, de PET scan is schoon!) dan zou het zo maar kunnen zijn dat ook die meest belangrijke vraag positief wordt beantwoord. Het kan en als het kan dan zal het gebeuren…of zal mijn 'winning streak' toch ooit ophouden. Statistisch gezien zou dat zo moeten zijn; maar ik geloof niet in statistiek.
En weer voor de leken en naïevelingen; nee, mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn als hiervoor. Ik blijf helaas een kanker patiënt. Je kan als kanker patiënt nooit geupgrade worden, zoals bijvoorbeeld als frequentflyer. Ik blijf een kanker patiënt met "stage 4" kanker die een palliatieve behandeling krijgt. Ik blijf dus aan de onderhoudschemo. Dat betekent dat ik nog steeds niet vol kan werken; nog steeds elke dag vroeg naar bed moet en dus nog steeds niet die altijd zo gezellige en goed gemutste man, vader, broer en/of vriend ben.
We hebben maandag ook besloten de onderhoudsdosering te verlagen door de frequentie tussen de chemo's te verlengen. Vanaf nu heb ik 2 weken zonder pillen; en nu zelfs, omdat mijn handen er zo slecht uit zagen, maar 4 pillen per dag inplaats van 6 voor deze sessie. Een reductie in chemo is voor mij een nieuw hoofdstuk. Het hoofdstuk, waar ik nooit op had durven hopen. Hoewel ik nu niet weet welke andere mooie hoofdstuk er zullen komen die ik nu nog niet kan bedenken (moeilijke zin); heb ik alle vertrouwen erin dat die hoofdstukken er zullen komen. Het is een kwestie van afwachten. Vertrouwen hebben. Maar ook in het hier en nu leven en elke dag bedenken hoe mooie die dag was/is. Daarnaast is het hopen dat de chemo en medicijnen op lange termijn geen onverwachtse bijwerkingen hebben. Helaas is er weinig bekend wat mijn onderhoudschemo op de lange termijn voor consequenties heeft. Er zijn gewoon te weinig andere gevallen om dat te kunnen bepalen. Hopen gewoon dat het meevalt. Hopen dat ik niet nog vermoeider wordt maar dat de reductie in chemo me gaat helpen er beter tegen te kunnen.
Vorige week ben ik bij mijn achterneef op bezoek geweest. Hij is ook ziek. Hij lijdt aan een zeldzame ziekte waardoor de functie van zijn lever steeds achteruit gaat. Hij staat op de wachtlijst voor een transplantatie. Zijn plek op die lijst hangt af van zijn toestand en die van de andere op de lijst. Hoe slechter het met hem gaat hoe hoger hij op die lijst komt. Maar, zijn fysieke toestand moet wel goed genoeg zijn om zo een zware operatie te kunnen ondergaan. In september hebben we samen, als de lamme en de blinde, 9 holes gegolfd. Sindsdien hij heeft het helaas een stuk zwaarder gekregen. Hij ligt nu de gehele dag in bed. Hij heeft ook een gezin met 4 jonge kinderen. Ik vond het moeilijk om hem daar zo te zien. Ik kon me niet aan de gedachte onttrekken dat ik ook zo in bed zou kunnen liggen of misschien erger. Ik vond het knap hoe positief hij was. Dat is ook de enige manier, geloven in jezelf en vertrouwen hebben dat het goed komt. Maar jullie kunnen hem helpen. Hij is namelijk afhankelijk van jullie die gezond zijn. Hebben jullie allemaal een donor codicil? In Nederland is het helaas zo dat je niet automatisch een donor wordt maar enkel een donor wordt als je het expliciet aangeeft. Ga daarom naar https://www.jaofnee.nl en geef aan of jij …neen, geef aan dat jij een donor wil worden. Niemand heeft er wat aan om weg te rotten in een kist of dat je nuttige organen verbranden in een oven. Na jou leven kan je dat van andere helpen.
Ik heb de afgelopen anderhalf jaar met heel veel plezier jullie een kijkje in ons leven gegeven en in het brein van een kanker patiënt. De tijd is gekomen om daarmee te stoppen. Ik ben uitgeschreven voor het moment. Ik hoop van ganser harte dat er geen deel sequal komt; maar je weet maar nooit. Ik zal jullie missen. Jullie gaven me een reden om te schrijven en om te leven. Jullie waren er altijd voor mij. Ik gebruikte jullie om mijn gedachten te ordenen; om mijn frustraties te ventileren; om mijn geluk te delen; om mijn trots te showen en om mijn fysieke prestaties meer cachet te geven. Ik ben heel dankbaar voor jullie aandacht.
De beuk erin.
Stay strong.
I will beat the statistics.
Berend
Nu 18 maanden later, heb ik te horen gekregen dat mijn PET scan schoon was. Hoewel ik niets anders verwacht had, was het toch weer een enorme opluchting. Wie had dat durven hopen 18 maanden geleden. Ik moet wel direct de leken en/of naïevelingen tot de orde roepen; het feit dat het niet oplicht betekent niet dat de kanker perse weg is. Hij is waarschijnlijk gewoon op dit moment te klein om op te lichten. Maar er is een kans dat hij weg is; en die kans wordt elke maand weer groter. Hoe groot? Heel klein maar steeds minder klein. Kan ik dit overleven? Als ik bedenk dat ik na het slechte nieuws in juni 2012 enkel maar het beste mogelijk nieuws steeds heb gekregen (Ja, de chemo slaat aan. Ja, de chemo slaat heel goed aan. Ja, de kanker blijft weg. Ja, de tumorwaardes dalen nog steeds. Ja, de PET scan is schoon!) dan zou het zo maar kunnen zijn dat ook die meest belangrijke vraag positief wordt beantwoord. Het kan en als het kan dan zal het gebeuren…of zal mijn 'winning streak' toch ooit ophouden. Statistisch gezien zou dat zo moeten zijn; maar ik geloof niet in statistiek.
En weer voor de leken en naïevelingen; nee, mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn als hiervoor. Ik blijf helaas een kanker patiënt. Je kan als kanker patiënt nooit geupgrade worden, zoals bijvoorbeeld als frequentflyer. Ik blijf een kanker patiënt met "stage 4" kanker die een palliatieve behandeling krijgt. Ik blijf dus aan de onderhoudschemo. Dat betekent dat ik nog steeds niet vol kan werken; nog steeds elke dag vroeg naar bed moet en dus nog steeds niet die altijd zo gezellige en goed gemutste man, vader, broer en/of vriend ben.
We hebben maandag ook besloten de onderhoudsdosering te verlagen door de frequentie tussen de chemo's te verlengen. Vanaf nu heb ik 2 weken zonder pillen; en nu zelfs, omdat mijn handen er zo slecht uit zagen, maar 4 pillen per dag inplaats van 6 voor deze sessie. Een reductie in chemo is voor mij een nieuw hoofdstuk. Het hoofdstuk, waar ik nooit op had durven hopen. Hoewel ik nu niet weet welke andere mooie hoofdstuk er zullen komen die ik nu nog niet kan bedenken (moeilijke zin); heb ik alle vertrouwen erin dat die hoofdstukken er zullen komen. Het is een kwestie van afwachten. Vertrouwen hebben. Maar ook in het hier en nu leven en elke dag bedenken hoe mooie die dag was/is. Daarnaast is het hopen dat de chemo en medicijnen op lange termijn geen onverwachtse bijwerkingen hebben. Helaas is er weinig bekend wat mijn onderhoudschemo op de lange termijn voor consequenties heeft. Er zijn gewoon te weinig andere gevallen om dat te kunnen bepalen. Hopen gewoon dat het meevalt. Hopen dat ik niet nog vermoeider wordt maar dat de reductie in chemo me gaat helpen er beter tegen te kunnen.
Vorige week ben ik bij mijn achterneef op bezoek geweest. Hij is ook ziek. Hij lijdt aan een zeldzame ziekte waardoor de functie van zijn lever steeds achteruit gaat. Hij staat op de wachtlijst voor een transplantatie. Zijn plek op die lijst hangt af van zijn toestand en die van de andere op de lijst. Hoe slechter het met hem gaat hoe hoger hij op die lijst komt. Maar, zijn fysieke toestand moet wel goed genoeg zijn om zo een zware operatie te kunnen ondergaan. In september hebben we samen, als de lamme en de blinde, 9 holes gegolfd. Sindsdien hij heeft het helaas een stuk zwaarder gekregen. Hij ligt nu de gehele dag in bed. Hij heeft ook een gezin met 4 jonge kinderen. Ik vond het moeilijk om hem daar zo te zien. Ik kon me niet aan de gedachte onttrekken dat ik ook zo in bed zou kunnen liggen of misschien erger. Ik vond het knap hoe positief hij was. Dat is ook de enige manier, geloven in jezelf en vertrouwen hebben dat het goed komt. Maar jullie kunnen hem helpen. Hij is namelijk afhankelijk van jullie die gezond zijn. Hebben jullie allemaal een donor codicil? In Nederland is het helaas zo dat je niet automatisch een donor wordt maar enkel een donor wordt als je het expliciet aangeeft. Ga daarom naar https://www.jaofnee.nl en geef aan of jij …neen, geef aan dat jij een donor wil worden. Niemand heeft er wat aan om weg te rotten in een kist of dat je nuttige organen verbranden in een oven. Na jou leven kan je dat van andere helpen.
Ik heb de afgelopen anderhalf jaar met heel veel plezier jullie een kijkje in ons leven gegeven en in het brein van een kanker patiënt. De tijd is gekomen om daarmee te stoppen. Ik ben uitgeschreven voor het moment. Ik hoop van ganser harte dat er geen deel sequal komt; maar je weet maar nooit. Ik zal jullie missen. Jullie gaven me een reden om te schrijven en om te leven. Jullie waren er altijd voor mij. Ik gebruikte jullie om mijn gedachten te ordenen; om mijn frustraties te ventileren; om mijn geluk te delen; om mijn trots te showen en om mijn fysieke prestaties meer cachet te geven. Ik ben heel dankbaar voor jullie aandacht.
De beuk erin.
Stay strong.
I will beat the statistics.
Berend
dinsdag 3 december 2013
Een nieuw hoofdstuk? A new chapter?
Het is even stil geweest. Waarom? Omdat ik even geen inspiratie had; geen reden tot schrijven. Gewoon even niet. Maar ook misschien minder zin. Natuurlijk wil ik jullie wel vertellen hoe Singapore was en hoe ons leven nu is; maar er moet ook altijd een andere boodschap zijn. Een belangrijkere onderliggende boodschap.
Waarom ik nu wel schrijf? Omdat ik me iets besef. Niet alleen dat het goed met me gaat; maar ook iets anders. Ik besef me maar al te goed dat het goed met me gaat dankzij iemand. Wie? Wie anders dan Suzanne. Dankzij haar kan ik zo leven zoals ik nu leef; omdat zij zich al 18 maanden wegcijfert. Omdat zij al 18 maanden leeft om het mij zo makkelijk mogelijk te maken; mij (en de kinderen) steeds op de eerste plaats zettend en zichzelf en haar leven als secundair zien.
Voor wie is het erger, de zieke of zijn/haar partner? Dat is niet te zeggen; maar er zijn genoeg redenen te bedenken waarom het voor de partner erger is. Zij leeft met dezelfde onzekerheid maar ook meer. Zij heeft net zoals ik met het "Lazarus" complex te maken. Het wat? Het "Lazarus" complex. Dat je denkt dood te gaan maar niet dood gaat (iets waar de AIDS patiënten in de jaren 90 ook mee te maken hadden, toen de medicijnen tegen AIDS beter werden). Ik ben niet dood maar leef, wel anders dan ervoor, maar ik leef nog wel, en hoe! De grote vraag nu is, hoe gaat ons/haar leven er nu uitzien en voor hoe lang? Maar zij leeft ook met de grote vraag: ga ik er ooit alleen voor staan en hoe gaat mijn leven er dan uitzien?
Gaat het niet goed met haar? Wel. Maar kan zij zo eindeloos doorgaan? Nee. Ik moet veranderen. Ik moet haar ruimte geven om meer te kunnen doen dan zorgen voor de anderen. Ik kan haar een beetje helpen, een beetje helaas maar. Zij zal het zelf moeten doen want ik ben niet instaat er voor haar te zijn zoals zij er voor mij is. Ik wil mijn verantwoordelijk niet uit de weg gaan in deze, maar ik moet onder ogen zien dat het goed met me gaat maar dat het een fragiel en soms instabiel evenwicht is. Het is en blijft 'work in progress' maar ooit zal het nog beter met me gaan en zal ik er ook voor 100% voor Suus kunnen zijn..hoop ik.
Zo......nu even iets heel anders. Vandaag heb ik een PET scan gehad; daarop zijn de snel-delende cellen te zien en dus de plekken waar de kankeractiviteit zit. In juni 2012 heb ik ook een PET scan gehad. Toen zag je op verschillende plekken in mijn lichaam allemaal druiventrossen oplichten. Sindsdien was mijn arts huiverig om mij een PET scan te laten doen. Wat voor nut heeft het om te weten dat er nog allemaal (rest) activiteit is als je toch niets er tegen kan doen? Een CT scan, een soort van rontgenfoto's, waarop klieren te zien zijn, maar niet te zien is of ze nog actief zijn, was voldoende. Maar ik wil het gewoon weten: Zit er nog rest activiteit in mijn lichaam? Ben ik dat wonder dat het wel gaat halen? Er moeten ongeveer 1 miljoen kankercellen zijn zodat een plek op een PET scan oplicht. Dus een schone scan zegt niet direct iets; er kunnen wel kankercellen zitten maar niet voldoende dat het oplicht; maar het geeft wel hoop. En hoop doet leven. Deze scan, die niet in het standaard protocol zit, maar dat is niet meer op mij van toepassing, gaan we doen om een nieuwe nulmeting te hebben. Voor later......Er zijn 3 mogelijke uitkomsten van de PET scan :
1. Op verschillende plekken in mijn lichaam lichten plekken op; dan weten we dat we op de goeie weg zitten. Doorgaan met de onderhoudsdosis en hopen dat het zo lang mogelijk onder controle blijft.
2. Mijn slokdarm en de klieren rond mijn slokdarm lichten op; dan kunnen we toch weer eens gaan praten met de chirurgen of we de hele boel eruit kunnen snijden. Hopende dat het nergens anders zit.
3. De scan is schoon. Dan kunnen we zelfs gaan praten over mogelijke reductie in mijn onderhoudschemo en weten we zeker dat we op de goede weg zitten. Een nieuw hoofdstuk? Zeker. Gaat het gebeuren? Ik heb er vertrouwen in en mijn arts ook. Wie had dat kunnen geloven!
9 december is de uitslag. Gelukkig komt Sinterklaas nog langs en hebben de kinderen vrijdag vrij; we gaan schaatsen en naar het Rijksmuseum. Maandagochtend eerst werken en dan naar het ziekenhuis. Het werken is een goede afleiding. Ik heb er steeds meer lol in en krijg er steeds meer energie van. Na de uitslag eerst chemo en daarna, die zelfde avond nog, een schaatsles van Erben Wennemars.
Ik heb er zin. De beuk er in.
Stay strong.
I will beat the statistics.
Berend
PS: Singapore was top. Dank voor het logeren en de goeie zorgen. Zonder jullie was het nooit zo leuk geweest. We hebben ruim 2 weken genoten. Natuurlijk waren er ook een paar verdrietige momenten, zoals bij het bezoek aan ons huis, wat toen nog steeds leeg stond (Feng shui dicteert dat als er iemand ziek is geworden in een huis, het huis een jaar niet bewoond mag worden) maar bovenal waren er gezellig moment, waarin we ons weer volledig thuis voelden in Singapore bij onze fijne vrienden. Gelukkig bleek er ruim voldoende tijd tussen het weggaan uit Singapore en het terugkeren te zitten, dat onze terugkomst in Nederland na onze vakantie vlotjes verliep; het feit dat ons huis bijna klaar was (en nu klaar is) heeft ons zeker geholpen niet terug te kijken maar naar voren te kijken.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
donderdag 14 november 2013
Super Y!
Deze blog is voor jou. Jij, een meisje van 7 jaar oud, die al suikerziekte had en toen ook nog botkanker kreeg. Wat kan het leven toch hard en onterecht zijn. Hoewel jou verhaal en dat van je familie heel anders is, is het ook zo hetzelfde als dat van mij en mijn familie. Voor de zomer woonden jullie nog blij in Singapore; nu wonen jullie in Nederland. Jullie leven op zijn kop, weggerukt uit het heerlijke Singapore, weg van jouw vertrouwde omgeving en vriendinnetjes; nu wonend in het koude Nederland. Ik kan je zeggen dat het weer misschien nooit went maar dat Nederland best wel leuk is, zeker voor kinderen.
Een jaar geleden werd er voor mij in Singapore gerend. De Run for Hope werd hernoemd in de Run for Deit. Zondag is de Run for Hope weer in Singapore. Dit keer is hij naar jou vernoemd; de Run for Y. Het is raar om te weten dat er een groep mensen met jouw naam op hun T-shirt door het klamme en warme Singapore rennen; maar het heeft mij geholpen. Kijk waar ik nu ben. Wie had dat kunnen hopen! Ik weet zeker dat het je net zo veel gaat brengen als dat het mij deed, een heleboel hoop. En hoop doet leven. Ooit moeten we hem maar samen rennen.
Ik heb je vandaag weer opgezocht, samen met Eline, je vriendinnetje. Eline en ik vonden het beide best spannend. In juli, toen je net ziek was, hadden we je ook al opgezocht in het AMC, een bekend ziekenhuis voor mij. . Het was best raar voor Eline om jou toen daar zo te zien. Eline was nog nooit samen mij in een ziekenhuis geweest. Ze vond het reuze spannend. Ik zag in haar ogen dat ze zich afvroeg of ik ook zoveel draden en buisjes naast mijn bed had als ik in het ziekenhuis was. Toen ik even met je moeder op de gang aan het praten was, hoe het met jullie ging, kwam Eline je moeder halen omdat je je misselijk voelde. Ik was reuze trots op Eline hoe ze dat deed. Hoewel zij niet ziek is heeft ze wel de nodige ervaring met kanker helaas. Het was voor haar de normaalste zaak van de wereld, of toch misschien niet? Kanker went nooit, zeker niet voor kinderen. Kinderen moeten een ongecompliceerd leven hebben want hun leven is al spannend genoeg.
Vandaag was het weer anders. Je bent aan het herstellen van een heel zware operatie. Ik moet het even uitleggen aan de leken lezer. Ze hebben bij Y., de plek waar de botkanker zich bevond, de rechter knie weggehaald en de voet aan het bovenbeen vast gemaakt, zgn. omkeerplastiek. De voet moet de functie van knie overnemen met daaronder een prothese. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om zo een zware operatie te ondergaan maar ik probeer me voor te stellen hoe je voelt met de gedachte dat ze de kanker weggesneden hebben. Daar moet je kracht uitputten. Er waren geen andere plekken gevonden op de scans maar ze kunnen nog niets uitsluiten. Je moet dus nu nog preventief 22 weken chemo ondergaan, hele zware rottige chemo. Na al een aantal kuren te hebben gehad in juli, augustus en september weet je wat je te wachten staat. Vandaag zag ik dat je alweer wat haar had. Goed om te weten dat het weer aangroeit na de chemo, toch?
Ik vond het reuze spannend om met je mee te gaan naar je echo. In precies zo'n zelfde kamer in hetzelfde ziekenhuis hebben ze bij mij anderhalf jaar terug met een soort van kurkentrekker stukjes uit mijn lymfklier onder mijn sleutelbeen genomen. Heel even kwam dat gevoel en de angst terug. Toen keek ik naar jou en ik zag dat jij het ook spannend vond. Elk onderzoek brengt spanning. Het went nooit. Maar je deed het zo goed. Je hield je zo groot. Ik baalde van mijn initiële reactie toen de arts de deken weghaalde. Ik zag je kijken hoe gaat hij reageren. Hoewel ik me heel snel hervond; baal ik zo van die split second reactie. Eline deed dat veel beter. Voor haar was het zoals ik het had uitgelegd. Heel knap van Eline. Wat zag het er gezellig uit trouwens na de echo, jij en Eline in jouw bed, Emma TV kijkend (televisie programma speciaal gemaakt voor kinderen in het ziekenhuis).
Y. jij bent speciaal, net zoals ik, en vele anderen. Wij zijn anders. Geloof niet in statistieken maar geloof in jezelf. Jij kunt dit. Ik heb de kracht in je ogen gezien. De kanker is weggesneden. Over een aantal maanden zal je met behulp van je nieuw knie en onderbeen weer kunnen rennen. De beuk erin. jij kan het.
Stay Strong
We will beat the statistics
Berend
p.s. Je moeder moet je deze blog maar voorlezen als je wat ouder bent.
This blog is specially for you. You are 7 year old girl, who already had diabetes, and on top of that got bone cancer. How harsh and unjust can life be! Although your story and that of your family is very different, it is also very much the same as that of me and my family. Before summer you were still living happy in Singapore, now you live in the Netherlands. Your life went upside down in a flash, taking away from lovely Singapore, away from your familiar surroundings and girlfriends, now living in the cold Netherlands. I can tell you that you might never get used to the weather but that the Netherlands can be quite fun, especially for children.
A year ago Singapore ran for me. The Run for Hope was renamed in the Run for Deit. This Sunday the Run for Hope will again be held in Singapore. This time its named after you, the Run for Y. It's weird to know that there is a group of people with your name on their shirt running through humid and hot Singapore, but it helped me a lot. Look where I am now! Who could have hoped for that! I 'm sure it will help you as it did for me, it will give you a whole lot of hope. And hope results in life. Someday we'll have to run it together.
I visited you again today, along with Eline, your girlfriend. Eline and I were both quite excited. In July we visited you for the first time, when you just got sick, also in the Amsterdam Medical Center, a hospital where I also have been. It was quite strange for Eline to you see you in the hospital. Eline had never accompanied me to a hospital. She was very excited. I saw in her eyes that she wondered if I had also so many wires and tubes next to my bed when I was in the hospital . When I was talking with your mom just down the hall, Eline came to fetch your mother because you felt nauseous. I was very proud of Eline how she did it. Although she is not sick, she has unfortunately gained a lot of experience with cancer. For her it was the most normal thing in the world, or maybe not? You never get used to cancer, especially children. They should have an uncomplicated life because their life is already exciting enough.
Today was different. You are recovering from a very serious operation. I have to explain this to the lay reader. They have removed Y's right knee, where the bone cancer was, and attached the foot to the thigh, this is called reversible surgery The foot should take over the function of the knee with a prosthesis below it. I can not imagine what it 's like to undergo such a major surgery, but I try to imagine how you feel with the idea that they have cut away the cancer. I hope the though of this will give you power. There were no other spots found on the scans , but they can not rule anything out yet . You must now undergo 22 weeks of chemotherapy as a preventive measure. The chemo is very though. After having had a number of chemo therapies in July, August and September you know what to expect. Today I saw that your hair had grown back. Good to know that it grows back after chemo, right?
I was very excited to join you to your echo today. In exactly the same kind of room in the same hospital, they had bits and pieces from my lymph node under my collarbone with a kind of screwdriver. For a moment the feeling and fear I had there and then can back came. I looked at you and saw that you also had that same feeling. Each study and test brings excitement. It will never fade away. But you did it so well. You kept yourself so big. I regretted my initial reaction when the doctor took away the blanket. I saw you watching me and wondering how I would react. Although I regained myself very quickly, I am sorry for my plit second reaction. Eline did much better. For her it was like I had explained. The very clever Eline. How nice it looked, you and Eline in your bed, watching TV ( television program created specifically for children in the hospital ) after the echo.
Y. You 're special , just like me, and many others . We are different. Do not believe in statistics but believe in yourself . You can do this. I have seen the power in your eyes . The cancer has been cut away. In a few months you 'll be using your new knee and leg while running. Bring it on. You can do it.
Stay Strong
We will beat the statistics
Berend
P.S. Your mother should read this blog, but if you're older .
Een jaar geleden werd er voor mij in Singapore gerend. De Run for Hope werd hernoemd in de Run for Deit. Zondag is de Run for Hope weer in Singapore. Dit keer is hij naar jou vernoemd; de Run for Y. Het is raar om te weten dat er een groep mensen met jouw naam op hun T-shirt door het klamme en warme Singapore rennen; maar het heeft mij geholpen. Kijk waar ik nu ben. Wie had dat kunnen hopen! Ik weet zeker dat het je net zo veel gaat brengen als dat het mij deed, een heleboel hoop. En hoop doet leven. Ooit moeten we hem maar samen rennen.
Ik heb je vandaag weer opgezocht, samen met Eline, je vriendinnetje. Eline en ik vonden het beide best spannend. In juli, toen je net ziek was, hadden we je ook al opgezocht in het AMC, een bekend ziekenhuis voor mij. . Het was best raar voor Eline om jou toen daar zo te zien. Eline was nog nooit samen mij in een ziekenhuis geweest. Ze vond het reuze spannend. Ik zag in haar ogen dat ze zich afvroeg of ik ook zoveel draden en buisjes naast mijn bed had als ik in het ziekenhuis was. Toen ik even met je moeder op de gang aan het praten was, hoe het met jullie ging, kwam Eline je moeder halen omdat je je misselijk voelde. Ik was reuze trots op Eline hoe ze dat deed. Hoewel zij niet ziek is heeft ze wel de nodige ervaring met kanker helaas. Het was voor haar de normaalste zaak van de wereld, of toch misschien niet? Kanker went nooit, zeker niet voor kinderen. Kinderen moeten een ongecompliceerd leven hebben want hun leven is al spannend genoeg.
Vandaag was het weer anders. Je bent aan het herstellen van een heel zware operatie. Ik moet het even uitleggen aan de leken lezer. Ze hebben bij Y., de plek waar de botkanker zich bevond, de rechter knie weggehaald en de voet aan het bovenbeen vast gemaakt, zgn. omkeerplastiek. De voet moet de functie van knie overnemen met daaronder een prothese. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om zo een zware operatie te ondergaan maar ik probeer me voor te stellen hoe je voelt met de gedachte dat ze de kanker weggesneden hebben. Daar moet je kracht uitputten. Er waren geen andere plekken gevonden op de scans maar ze kunnen nog niets uitsluiten. Je moet dus nu nog preventief 22 weken chemo ondergaan, hele zware rottige chemo. Na al een aantal kuren te hebben gehad in juli, augustus en september weet je wat je te wachten staat. Vandaag zag ik dat je alweer wat haar had. Goed om te weten dat het weer aangroeit na de chemo, toch?
Ik vond het reuze spannend om met je mee te gaan naar je echo. In precies zo'n zelfde kamer in hetzelfde ziekenhuis hebben ze bij mij anderhalf jaar terug met een soort van kurkentrekker stukjes uit mijn lymfklier onder mijn sleutelbeen genomen. Heel even kwam dat gevoel en de angst terug. Toen keek ik naar jou en ik zag dat jij het ook spannend vond. Elk onderzoek brengt spanning. Het went nooit. Maar je deed het zo goed. Je hield je zo groot. Ik baalde van mijn initiële reactie toen de arts de deken weghaalde. Ik zag je kijken hoe gaat hij reageren. Hoewel ik me heel snel hervond; baal ik zo van die split second reactie. Eline deed dat veel beter. Voor haar was het zoals ik het had uitgelegd. Heel knap van Eline. Wat zag het er gezellig uit trouwens na de echo, jij en Eline in jouw bed, Emma TV kijkend (televisie programma speciaal gemaakt voor kinderen in het ziekenhuis).
Y. jij bent speciaal, net zoals ik, en vele anderen. Wij zijn anders. Geloof niet in statistieken maar geloof in jezelf. Jij kunt dit. Ik heb de kracht in je ogen gezien. De kanker is weggesneden. Over een aantal maanden zal je met behulp van je nieuw knie en onderbeen weer kunnen rennen. De beuk erin. jij kan het.
Stay Strong
We will beat the statistics
Berend
p.s. Je moeder moet je deze blog maar voorlezen als je wat ouder bent.
This blog is specially for you. You are 7 year old girl, who already had diabetes, and on top of that got bone cancer. How harsh and unjust can life be! Although your story and that of your family is very different, it is also very much the same as that of me and my family. Before summer you were still living happy in Singapore, now you live in the Netherlands. Your life went upside down in a flash, taking away from lovely Singapore, away from your familiar surroundings and girlfriends, now living in the cold Netherlands. I can tell you that you might never get used to the weather but that the Netherlands can be quite fun, especially for children.
A year ago Singapore ran for me. The Run for Hope was renamed in the Run for Deit. This Sunday the Run for Hope will again be held in Singapore. This time its named after you, the Run for Y. It's weird to know that there is a group of people with your name on their shirt running through humid and hot Singapore, but it helped me a lot. Look where I am now! Who could have hoped for that! I 'm sure it will help you as it did for me, it will give you a whole lot of hope. And hope results in life. Someday we'll have to run it together.
I visited you again today, along with Eline, your girlfriend. Eline and I were both quite excited. In July we visited you for the first time, when you just got sick, also in the Amsterdam Medical Center, a hospital where I also have been. It was quite strange for Eline to you see you in the hospital. Eline had never accompanied me to a hospital. She was very excited. I saw in her eyes that she wondered if I had also so many wires and tubes next to my bed when I was in the hospital . When I was talking with your mom just down the hall, Eline came to fetch your mother because you felt nauseous. I was very proud of Eline how she did it. Although she is not sick, she has unfortunately gained a lot of experience with cancer. For her it was the most normal thing in the world, or maybe not? You never get used to cancer, especially children. They should have an uncomplicated life because their life is already exciting enough.
Today was different. You are recovering from a very serious operation. I have to explain this to the lay reader. They have removed Y's right knee, where the bone cancer was, and attached the foot to the thigh, this is called reversible surgery The foot should take over the function of the knee with a prosthesis below it. I can not imagine what it 's like to undergo such a major surgery, but I try to imagine how you feel with the idea that they have cut away the cancer. I hope the though of this will give you power. There were no other spots found on the scans , but they can not rule anything out yet . You must now undergo 22 weeks of chemotherapy as a preventive measure. The chemo is very though. After having had a number of chemo therapies in July, August and September you know what to expect. Today I saw that your hair had grown back. Good to know that it grows back after chemo, right?
I was very excited to join you to your echo today. In exactly the same kind of room in the same hospital, they had bits and pieces from my lymph node under my collarbone with a kind of screwdriver. For a moment the feeling and fear I had there and then can back came. I looked at you and saw that you also had that same feeling. Each study and test brings excitement. It will never fade away. But you did it so well. You kept yourself so big. I regretted my initial reaction when the doctor took away the blanket. I saw you watching me and wondering how I would react. Although I regained myself very quickly, I am sorry for my plit second reaction. Eline did much better. For her it was like I had explained. The very clever Eline. How nice it looked, you and Eline in your bed, watching TV ( television program created specifically for children in the hospital ) after the echo.
Y. You 're special , just like me, and many others . We are different. Do not believe in statistics but believe in yourself . You can do this. I have seen the power in your eyes . The cancer has been cut away. In a few months you 'll be using your new knee and leg while running. Bring it on. You can do it.
Stay Strong
We will beat the statistics
Berend
P.S. Your mother should read this blog, but if you're older .
Abonneren op:
Posts (Atom)