Cheque

Hieronder mijn speech tijdens de cheque overhandiging in het AVL. Wat was het een mooi gebeuren. Heftig maar toch heel mooi. Lief dat jullie er allemaal waren. Heel speciaal, zeker diegene die ik al jaren niet gezien had. Wat een mooie woorden van mijn arts. Singapore here we come!

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Speech - Anthony van Leeuwenhoek ziekenhuis - 8 oktober 2013

Ik wil iedereen van harte welkom heten bij deze bijzondere gebeurtenis. Eerst een disclaimer: 2 jaar geleden ben ik met een goeie vriend naar een van zijn chemo-kuren in het AVL meegegaan. Ik had toen nooit gedacht ooit hier nog terug te komen.

Ik had een hele saaie formele speech geschreven voor deze gelegenheid maar gisteren tijdens het fietsen bedacht ik me dat het veel meer "mij" zou zijn om jullie te vertellen hoe ik de dag van gisteren, de dag van mijn 10de zo belangrijke CT scan uitslag,  beleefd heb. 

Vandaar dit verhaal: Om 6 uur schrok ik wakker…mijn eerste gedachte was, hoe word ik morgen wakker? Is mijn leven morgen nog hetzelfde als vandaag? Een gedachte die ik die dag nog zeker zo'n 20 keer zou hebben bij bijvoorbeeld het ontbijt, de kinderen naar school brengen, bij het fietsen enzovoorts. Mijn belafspraak met mijn arts over de uitslag is pas helemaal aan het einde van de dag. 

Suus is vandaag jarig…..op tijd opstaan en de kado's klaar zetten. Wat ik Suus heb gegeven? Een race fiets, kunnen we vanaf nu gezellig samen gaan fietsen! Na Suzanne haar verjaardag te hebben gevierd,  de kinderen naar school te hebben gebracht, hebbenen we met de aannemer een overleg over onze verbouwing, lekker een uurtje over andere zaken nadenken dus niet over de uitslag. Daarna komt de stress snel terug…een mailtje van het AVL…..oh nee niet van de doctor maar van de fondsenwerving afdeling, jammer. Ik hou het niet meer…ik stuur mijn arts een mailtje of we misschien onze afspraak kunnen vervroegen, wat de uitslag ook is, wetende dat ze het ongelofelijk druk heeft…..met een overvolle e-mail box is de kans klein dat ze deze e-mail opmerkt. Geen directe reply dus. Daarna heb ik met Suus, Oene en Jesse, onze hond, lekker door het bos gewandeld. Even van de nederlandse natuur genieten. Elke keer dat mijn telefoon gaat deze dag denk ik…is dat het AVL? Nee, die keer in het bos is het een vriend die iets leuks wil doen na dit evenement, gezellig maar nu ff niet. 

Thuis in het zonnetje gelunched en dan mij klaar maken voor mijn middag slaapje. Zou ik mijn telefoon aan Suus geven of naast mijn bed leggen? Gaat het me lukken om te slapen? Helaas, het lukt me niet om 1 oog dicht te doen….te veel stress. Ik krijg langzaam maar zeker een stekende hoofdpijn. Wat is zo'n dag toch heftig. Is het al 6 uur, tijd voor mijn belafspraak? Nee…pas half 3…wat nu? De kinderen van school halen en daarna even de benen strekken op de fiets. Zou mooi zijn om onderweg gebeld te worden! Tijdens het fietsen krijg ik een aantal SMS-en…zou ik ff geen bereik hebben gehad en zou mijn arts dus gebeld hebben????neen, helaas berichten uit het verre oosten voordat ze gaan slapen daar…Ik geniet van het weer, het fietsen gaat goed en ik bedenk me dat mijn formele speech voor vandaag anders kan. Ik maal wel een hoop op de fiets. 

Mijn arts heeft nog steeds niet gebeld. Zou dat een teken zijn? Zou mijn arts langer wachten met bellen om mij voor te bereiden op slecht nieuws? Gelukkig weet ik via goeie vrienden dat artsen gewoon laat kunnen bellen…maar het is pas half 5 en ze zou rond 6-en bellen..dus ik moet me niet druk maken, niet druk maken gewoon blijven geloven in een goeie afloop. Thuis aangekomen is mijn batterij van mijn telefoon leeg, toch niet handig om de gps aan te hebben en muziek te luisteren op de fiets…snel opladen. Daarna even Jesse uitlaten…oops telefoon vergeten….je zal net zienl…. Onderweg droom ik even van de Mont Ventoux film en Singapore. Wat zou  het toch mooi zijn als ik goed nieuws krijg. Als ik terug naar huis loop…heb ik een beeld voor me dat Suus met tranen in haar ogen naar mij toekomt lopen……de arts had gebeld….slecht nieuws……thuis aangekomen had inderdaad een anoniem nummer gebeld….99% van de tijd is dat het AVL….maar Suus heeft niet opgenomen…..mijn handen trillen…het is 5 uur…..zou het inderdaad mijn arts zijn geweest? Wat is haar boodschap? ik bel mijn voicemail maar druk op de verkeerde knop…voicemail gedelete….handig….mijn artslag is hoger dan op de top van de Mont Ventoux…ik bel het AVL….na iets wat voelt als 5 minuten wordt er door de vriendelijke receptioniste opgenomen, ik word doorverbonden naar mijn arts….ze zegt lachend: Niet echt handig om je bericht te deleten voordat je het afluisterd…het is dus goed nieuws! 

Ga ik dit dan inderdaad overleven! Wat mooi. Volgende keer gewoon weer ’s ochtends een afspraak in persoon.

Vandaag wil ik iedereen bedanken. Bedanken voor hun donaties, maar ook voor hun steun en zorg. Zonder jullie had ik het niet gered. Niet gered om de Mont Ventoux op te fietsen maar ook niet gered om hier nog zo te staan. Als ik terug denk aan mijn eerste bezoek aan het AVL gaf dat me een heel ander gevoel dan het feestelijke gevoel dat ik nu heb. Dit had ik nooit durven dromen.

Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om iedereen in het AVL te bedanken voor hun goede en vriendelijke zorg en met name Annemiek en Maria, mijn docter en nurse pratictioner, die altijd voor mij klaar staan en ondanks mijn soms speciale wensen mij nooit het gevoel geven echt lastig te zijn. Zij hebben samen met hun collega's ervoor hebben gezorgd dat de gang naar het AVL geen martelgang is maar een elke keer een behapbare ervaring. 

Ik wil ook graag de trouwe lezers van mijn blog bedanken. Mijn blog geeft mij de mogelijkheid mijn leven van me af te schrijven terwijl het jullie een inkijk in ons leven en mijn brein geeft. Ik hoop dat ik jullie kan blijven boeien met positief nieuws.

Ik wil ook graag onze goeie vrienden bedanken. Vriendschap is een van de mooiste aspecten van dit leven en ik geniet er nu des te meer van.

Ik wil ook mijn familie, ouders en schoonouders, zus, schoonzus,  broers en schoonbroers, bedanken voor hun continue steun. Jullie staan altijd voor mij klaar. Dank. Last but not least wil ik Suzanne en de kinderen bedanken voor hun steun en liefde. Ik hoef hier niets aan toe te voegen.

Ik weet niet wat er nog op mijn pad te wachten staat, nu dat ik het eerste jaar overleefd heb kost het me meer moeite dan verwacht om het leven zoals het nu is te accepteren. Ik heb even in een diep mentaal dal gezeten maar kom er nu weer geleidelijk uit. Ik heb steeds meer vertrouwen in de toekomst. Dankzij jullie steun weet ik dat er nog veel meer onderzoek naar deze vreselijke rotziekte gedaan zal worden.

Laten we inderdaad hopen, zoals het AVL voorspeld, dat over 10 jaar 90% van alle kanker gevallen genezen kunnen worden. Ik ben, zoals de leuze van het AVL gaat, ook tegen gelijke behandeling van alle kanker patiënten. Een specifieke behandeling per patiënt  zal inderdaad de enige weg zijn om de 90% te halen. Maar omdat te kunnen realiseren is er veel onderzoek nodig en dus ook veel geld. Euro 67.000 is een groot bedrag en een stap in de goede richting, maar we zijn er nog lang niet. Ik ben geroerd door de verscheidenheid aan donaties. Van klein tot groot. Van bekenden tot onbekenden. Van oude klasgenoot tot toevallige passant. Van oude vrienden tot oude vriendinnen. Het mooie van jullie donatie is dat er deze keer inderdaad niets aan de strijkstok blijft hangen. Ik ben zo blij dat ik niet voor de Alpe D'huzes gekozen heb maar mijn eigen plan is getrokken. Wij, ik en het AVL, geven graag inzage hoe jullie geld wordt besteed.

Ik zal jullie zo een korte maar heftige impressie van de beklimming van de Mont Ventoux laten zien. Quirijn en Robbie dank voor jullie hulp om dit mogelijk te maken. De beklimming van de Mont Ventoux was een fantastische belevenis en ik ben Beus, Julie, Taco, Olivier, Martijn en Robert dankbaar dat ze met me mee gegaan zijn. Alleen was ik er nooit aan begonnen. Alleen was ik nooit 2 keer omhoog gegaan. 

[Voor film zie:  http://www.youtube.com/watch?v=mVEtKme8llw]

Komende week gaan we naar Singapore voor mijn I'm still alive tour, daarna begint het winter seizen met schaatsen en skiën, ik wil naar Zweden om de langste natuurijstocht van de wereld te schaatsen en ik hoop nog meer dagen dan vorig jaar (27), te skiën. Ik heb er zin in. De beuk erin. 

Stay Strong.

I will beat the statistics.

Below you can find the speech that I gave at the cheque handover. I was a great happening. Intens but great. Thanks for being there. Very special of you, especially those who I had not seen for years. My doctor also said some very special words. Singapore here we come!Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Speech - Anthony van Leeuwenhoek Hospital - 8 October 2013

Many thanks for coming today to this special event. First I would like to state a disclaimer: 2 years ago, I came here for the first time, I escorted one of my beter friends to his chemotherapy treatment. I never thought that I would be back here.

I had written a very boring formal speech for this occasion but yesterday while cyclingI realized that it would be much more me if I would share with you how the day of yesterday was, the day of my 10th so important CT scan results.

Hence this story : At 6 am I woke up ... my first thought was , how will I wake up tomorrow? Will my life be the same as today? A thought which I would have at least 20 more times during the day, for example while having breakfast, taking the children to school , or when cycling and so on. The conference call with my doctor is only at 6 pm today. 

Suus 's birthday ..... I need to get up on time and get the presents. You wonder off course what did I give Suzanne: A race bike, so we can go biking together, great! After having celebrated Suzanne's birthday, have brought the children to school, we have an appointment with the contractor about our remodeling. Great, time to think about other matters for an hour and not think about the outcome. Afterward the stress is back quickly.... an email from the AVL ..... oh no not from the doctor but fron the fundraising department, shit. I do not like waiting ... I send my doctor an email whether we maybe  can pre-pone the appointment, knowing that she's incredibly busy ..... with an overflowing email box it is unlikely that she will notice my e-mail. No direct reply off cource. Then I go for a nice walk in woods with Suus, Oene and Jesse, our dog, just enjoying the Dutch countryside. Every time my phone rings this day ... I think it the doctor? That time in woods it was a friend who wants to do something fun after this event, friendly but not now.

Afterwards at home we enjoy lunch in the sun. Then I get ready for daily nap. Should I give my phone to Suus or lay it next to my bed? Will I be able to sleep? Unfortunately, I did not manage to close one eye .... too much stress . I'm slowly but surely getting a stabbing headache. How intense this day is! Is it already 6 pm? No only 2.30.. now what ? I fetch the kids from school and then go for a ride on my bike. Would be nice to be called while cycling! I get a few text messages...maybe I was out of range while my doctor called ? ? No, unfortunately they are messages from the Far East before they go to sleep there ... I enjoy the weather. The cycling is going well and I realize that my formal speech for today should be bined. I have a lot of thoughts on the bike .My doctor still has not called. Would that be a sign ? Would my doctor wait longer to call to prepare me for bad news? Fortunately I know from good friends that doctors can call just be late ... but it 's only half past five and our appointment is at 6 I should not worry and just keep believing in a good outcome. At home , my battery on my phone empty, not very convenient to use the GPS and listening to music on the bike ... my phone needs to charge fast. Okay I take Jesse for a walk... oops forgot my phone... you'll see that the doctor will call.... Along the way I dream of the Mont Ventoux film and Singapore. How nice it would be to get good news. When I walk home ... I have a picture in my mind that Suus is in tears ......doctor called .... bad news ...... back home indeed an anonymous number called.... 99 % of the time it is the hospital... but did not dare to pick up the phone.... my hands are shaking ... it 's 5 o'clock ..... it could indeed have been my doctor. What is the message ? I call my voicemail but press the wrong button ... I delete the voicemail .... convenient .... my heartbeat is higher than on the summit of the Mont Ventoux ... I call the hospital .... after something that feels like 5 minutes the friendly receptionist picks-up the phone, I get transferred to my doctor .... she laughs : Not really convenient to delete the message before you listening to it ... the message is good news ! Am I actually going to survive this! What beautiful. Next time I'm go for a morning appointment in person.

Today I want to thank everyone. For their donations , but also for their support and care. Without you I would not have made it. Would not have made it to climb the Mont Ventoux and would not have made it to stand here. When I think back to my first visit to the AVL, it gave me a completely different feeling than the festive feeling I have now. I could never have dreamed of this. I want to take this opportunity to thank the AVL for their good and friendly care and in particular Annemiek and Maria, my docter and nurse pratictioner, who are always ready for me and despite my sometimes special requests never give me the feeling that I am really difficult. Along with their colleagues they have ensured that the transition to the AVL is not torture but every time a manageable experience.

I would also like to thank the loyal readers of my blog. My blog gives me the opportunity to clear my head while it also gives you an insight into our lives and my brain. I hope that I can continue to fascinate you with positive news.

I would also like to thank our good friends. Friendship is one of the most beautiful aspects of this life and I enjoy it all the more now.

I also want to thank my family, parents and in-laws, sisters and brothers, for their continued support. You are always there for me. Thanks. 

Last but not least I want to thank Suzanne and the children for their support and love. I do not have to add here.

I do not know what else will lay on my path ahead. Currently it costs me more effort than expected to accept the life as is. In a sense the first year of survival was easier. I've just been in a deep down mentally but I am gradually coming out of this down. I am getting more confidence in the future. Thanks to your support I know that there will be done more research into this terrible illness. Let's hope indeed, as the AVL predicts, that in 10 years time 90 % of all cancer cases can be cured. And like  the slogan of the AVL, I am against equal treatment for all cancer patients. Specific treatment per patient will indeed be the only way to get to 90 %. But to realize this there will be a lot of research necessary and hence a lot of money. Euro 67,000 is a large amount and a step in the right direction, but we are not there yet. 

I am moved by the variety of donations. From small to large. From acquaintances to strangers. From old classmates to passerby's. From old friends to old girl friends. The beauty of your donation is that this time nothing will be kept behind. I 'm so glad I did not choose for the Alpe d'HuZes (Dutch anti cancer initiative that was spoiled by fraud) but that I drew my own plan. We, me and the AVL, are happy to show you how your money is spent. 

Now I will show you a brief but intense impression of the ascent of the Mont Ventoux. Quirijn and Robbie thanks for your help to make this possible. The ascent of Mont Ventoux was a fantastic experience and I 'm grateful to Beus, Julie, Taco, Olivier, Martijn and Robert that they joined me. Alone I would never have done it. I would never have gone up twice. 

[ For the film see: http://www.youtube.com/watch?v=mVEtKme8llw ]

Next week we go to Singapore for my tour I'm still alive. Afterwards the winter season will start with skating and skiing, I want to go to Sweden for the longest natural ice skating tour of the world and I hope to ski more days than last year (27). I 'm excited and ready. Stay Strong.

Stay strong

I will beat the statistics.

Afhaken

Ik ben een afhaker en dat doet pijn. Twee weken geleden zou ik de Gerrie Kneteman classic fietsen, gezellig met een aantal bekende en minder bekende vrienden een rondje door Amsterdam en de Wijdemeren. Ik ben afgehaakt, de dag ervoor heb ik de knoop doorgehakt om het niet te doen. Ik was moe en 110 km voelde als teveel voor mij. Dit weekend zou ik naar de Alpen gaan en een lekkere wandel/klimtocht maken met een Singaporese maat en 2 vrienden van hem. Ik heb net de knoop doorgehakt. Het heeft mij heel veel moeite gekost. Maar ik kan het fysiek en mentaal niet aan. Vanochtend 30 km gefietst met mijn neef en nu ben k kapot. Ik moet afhaken. Een werkwoord die in mijn vocabulaire niet voorkwam tot 2 weken geleden. Het doet pijn. Reuze pijn om af te haken. Opzeggen, afzeggen, stoppen, afhaken; het voelt als je niet aan je woord houden tegenover derden maar ook tegenover jezelf. Het voelt als falen. Een mislukking. Het voelt ook als opgeven. Ik wil niet opgeven. Mijn drijfveer is mijn motor. Maar het kost mij steeds meer moeite om mezelf voort te drijven.

Vorig jaar was mijn leven makkelijk. Overleven. Elke dag was een dag erbij. Daarnaast heb ik eindeloos veel mijlpalen behaald. Maar nu. Nu dat het overleven iets zichtbaarder is komt het besef van wat er over is van mijn leven. Dubbel en dwars aan. Mijn leven zoals het was is over en zal nooit meer hetzelfde zijn. Daarnaast word ik elke dag op verschillende momenten geconfronteerd met mijn beperkte bestaan. Gisteren was Fleur jarig. 9 jaar, hiep hiep hoera! Maar ga ik ook Eline en Oene's 9de verjaardag mee maken? Laatst zag ik een jonge dame van 16 hand en hand lopen met haar vriendje...ga ik dat ooit meemaken met mijn eigen kinderen. Ik merk ook dat ik mijn kinderen iets mee wil geven. Maar veel dingen zijn ze gewoon nog te jong voor. Zeker Oene val ik lastig met veel levenslessen waar hij nog veel te jong voor is. Daarnaast behandel ik hem daarom vaak niet als 5 jarige maar eerder als een veel oudere jonge, die hij gewoon niet is. Onterecht en niet handig van mij.

Terug naar het thema van vandaag "afhaken". Ik moet het accepteren dat ik niet alles meer kan en dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Daarnaast moet ik accepteren dat ik even een dip zit. Ik moet kracht halen uit wat ik wel kan. Het grappige is dat mijn mindfullness me leert dat ik niet moet "moeten". Het blijkt dat ik daar nog niet zo goed in ben. Met tijd komt wijsheid en hopelijk ook een nieuw balans. De mindfullness les van deze week is: Wat dient mij? Een vraag waarin mijn eigen grenzen centraal staan. Een les die ik nog aan het leren ben. Niet zwart wit zijn maar een balans zoeken.

Het werken geeft me vooralsnog energie. Ik geniet van het forensen. Ik geniet van het even niet ziek zijn. Even normaal zijn. Er is ook al een voorzichtig begin gemaakt in het leveren van een bijdrage aan. Dat blijft lastig zeker als je maar 2 ochtenden aanwezig bent. Het zal nooit heel veel meer worden.......

Volgende week dinsdag chemo. Voor het eerst zie ik hier enorm tegenop. Als ik maar goed uitgerust ben. Als ik maar niet zo moe word als de vorige keer. Als mijn bloedwaarden maar goed zijn. Als het maar werkt.

Volgende week vrijdag CT scan. Fingers crossed voor een stel mooie foto's. Ik heb enorm behoefte om weer de bevestiging te krijgen dat het goed is. Dat de K ziekte voor zover mogelijk onder controle is. Dat het gewoon even mentaal en fysiek tegen zit doordat ik een jaar lang gestreden heb boven mijn kunne. Dat het inderdaad niet terug is. Dat ik met wat rust & mindfullness een nieuw balans weet te vinden en uit dit dal kom. De dinsdag erna zal ik met publiek (jullie? - vergeet je niet aan te melden bij het AVL!!! gaarne voor 1 oktober) een cheque overhandigen aan mijn arts. Het wordt een mooi event. Ik zal daar ook wat gaan zeggen en de film van de beklimming van de Mont Ventoux laten zien. 4 dagen later vertrekken we naar Singapore voor mijn "I am still alive" tour. De kinderen verheugen zich enorm erop. Ik hopelijk ook. De beuk erin, maar dan met balans.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

Dank - Thanks

Ik wil iedereen bedanken die mij gesteund heeft in de beklimming van de Mont Ventoux. Zonder jullie steun zou ik het nooit gered hebben. Op 8 oktober zal ik mijn behandelende arts een cheque overhandigen voor een bedrag van bijna Euro 67.500. Dit bedrag zal volledig gebruikt worden voor onderzoek naar slokdarmkanker in het NKI-AVL. Hoewel het in vergelijking met grote initiatieven wellicht niet veel lijkt, is het voor een persoonlijk initiatief  een reuze bedrag. Dank.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

I want to thank everyone who has supported me in my ascent of the  Mont Ventoux. Without your backing I would never have made ​​it. On the 8th of October I will handover my physian a check for almost € 67,500. This amount will be fully used for research on esophageal cancer in the NKI-AVL. Although it may not seem like much compared to major initiatives, considering that it is a personal initiative it is a giant amount. Thanks.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

d

I-AVL. Ik zal een kort filmpje van de beklimming van de Mont Ventoux tonen. Het geheel zal worden afgesloten met een drankje.

Ik nodig je graag uit om hierbij aanwezig te zijn.

Stay Strong,

Berend

Moe - Tired

Ik ben moe. Moe van de ziekte. Moe van het vechten. Moe van het overleven. Moe van het leven. Moe van de chemo. Moe van het anders zijn. Moe van het denken dat we normaal zijn.  Moe. Gewoon vreselijk moe. Ik ben op. Is het raar om na meer dan een jaar vol gas te hebben geleefd nu op te zijn? Nee, helemaal niet.

Ik heb me afgelopen weken vaak down gevoeld. Ik slaap heel slecht. Ik heb veel ruzie gehad met Suzanne. Ik ben vaak uitgevallen tegen de kinderen. Om dat slechte gevoel tegen te werken heb veel, heel veel gesport. Afgelopen week 54 holes gegolfd, 3 keer gemountainbiked (het plaatselijke record verbroken - waarom moest ik dat weer zo nodig???) en gekite-surfd (wat een extreem coole sport!). Daarnaast is het hockeyseizoen weer begonnen en hebben we in het weekend het Junior-Master-Chef @ home (zonder hulp) feestje van Eline gevierd en voor het eerst mensen uit de buurt te eten gehad, allemaal omdat we toch zo normaal zijn.......we kunnen toch een 'gewoon' leven leiden.

Energie is als geld, je kunt het maar 1 keer uitgeven. Het feit is dat ik maar beperkt hoeveelheid energie heb. Sporten geeft me energie. Als ik niet sport voel ik me down. Maar van sporten word ik moe. Als ik ga fietsen moet ik dus relatief vroeg naar bed (22.00-22.30 uur) naast dat ik echt 's middags moet proberen te slapen. Als ik 's middags slaap zijn mijn dagen kort. Maar als ik niet 's middags slaap moet ik nog eerder naar bed (21.30). Als ik vroeg naar bed ga (met of zonder middagslaap), heb ik weinig of niets aan mijn avonden en is het ongezellig voor Suus. Zij gaat dan naar bed op een normale tijd om haar kankerlijdende man met zijn oordoppen en slaaplapje, die vaak dankzij de slaapmiddelen, hard ligt te snurken, in het ouderlijk bed te vinden. Nee, niet gezellig samen een kop thee drinken, samen de hond uitlaten. Best een eenzaam bestaan voor Suus als ik er zo over nadenk. Het komt er dus op neer dat ik spaarzaam met mijn energie moet omgaan en moet zorgen dat ik goed slaap. Iets waar ik de laatste tijd veel moeite mee heb. Waar liggen mijn prioriteiten?

Nu dat het medisch steeds maar goed blijft gaan willen we graag een normaal leven leiden (of is het in mijn geval lijden?) zoals jullie dat doen. Gewoon normaal. Huisje, boompje, beestje. Ik ga weer beginnen met werken. Ook dat hoort bij een normaal leven. Twee ochtendjes per week. Dat klinkt als weinig, maar voor mij voelt het als veel. Heel veel. Je zou denken dat de gedachte aan werken mij positieve energie zou geven. Helaas voelt het nu precies omgekeerd. Op 15 juni 2012 heb ik afscheid genomen van de gedachte ooit nog te werken. De knop omgezet. Nooit meer aan teruggedacht. Nu dat ik 2 ochtendjes weer aan de slag ga komt het verlies van wat ik zakelijk had voor het eerst weer naar boven. Ik ga niet terug naar mijn oude werk. Niet terug naar Raffles Place, maar naar het Bijlmerplein. Niet terug naar mijn internationale teampje, maar als zo maar iemand in het Amsterdamse team wat ik in 2007 verliet. Niet terug als iemand die in de lift zat en hoopte op promotie maar terug als zieke werknemer en maar hopen dat 2 ochtendjes, 8 uur per week niet te zwaar voor mij zal zijn. Terug naar een plek waar ik hoop dat ik me nuttig kan maken; waar ik hoop dat ik het weer leuk ga vinden om na te denken, om onder de mensen te zijn, om bij te dragen.....als ik er nu aan denk, twijfel ik of het een goed idee is. Is het niet te vroeg? Kan ik het wel aan? Ik besef daarnaast heel goed dat ik, zolang ik aan de chemo ben, nooit meer ga werken dat die 2 ochtendjes. Ook dat voelt als klote. Ik hoop dat het werken me niet gaat belemmeren in mijn wijze van leven.

Ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat ik niets aan het verlies van mijn carrière kan doen, maar dat ik wel energie kan putten uit de mijlpaal dat ik weer ga werken. Het gaat er niet om wat ik doe maar dat ik het doe. Ik leef toch van mijlpaal naar mijlpaal.........Ik moet het heel langzaam aan gaan doen; stapje voor stapje. Komende vrijdag maar focussen op de weg weer vinden in het gebouw; om in te kunnen loggen, mijn nieuw collega's te leren kennen en een werkplek te hebben. Ik weet niet of ik er klaar voor ben. Ik hoop het maar. We zullen het zien.

Het werken is niet de hoofdreden dat ik afgelopen weken vaak met een donkere wolk boven mij heb  geleefd en leef. Als ik stil sta en de weinige lessen van mindfullness die ik tot nu toe gehad gebruik, dan weet ik dat de hoofdreden mijn ziekte is en het diep weggestopte gevoel van verlies van het normale leven. Een jaar lang heb ik er keihard tegen die ziekte gestreden en de angst en het gevoel heel diep weggestopt. Het gevoel uitgezet en er keihard voor gegaan. Dat heeft heel goed gewerkt. Ondanks alles lukte het ons om een fijn leven te hebben. Maar de bijwerking van het ontkennen van je verdriet is dat je het risico loopt ooit uit elkaar te knappen en dus als uiterste redmiddel onverschillig wordt. Steeds bouw je een verfijnder en hardere verdediging. Je gaat gevoelens ontkennen, je probeert ze steeds dieper weg te stoppen, maar als communicerende vaten komen ze weer boven als er iets gebeurd knapt het luikje en komen ze weer boven, en dan stop je ze weer weg. Als laatste redmiddel, om de trigger eruit te halen van het weer terug komen begin je onverschillig te worden over zaken om je heen. Als de angel eruit is blijft het gevoel weg, je wordt dus bewust onverschillig. Je kan niet eeuwig zo leven uiteindelijk zal dat gevoel er vroeg of laat uitknallen. Daarnaast ga je mensen om je heen van je afstoten doordat je onverschillig en onaardiger wordt.

Nu na 15 maanden zo geleefd te hebben zal ik toch het verlies van mijn normale leven onder ogen moeten zien en een ander soort normaal leven weer moeten proberen op te pakken. Maar omdat te kunnen moet ik eerst dat verlies verwerken...... hoe ik dat moet gaan doen weet ik nog niet. Als ik deze blog terug lees, vind ik het geen helder verhaal. Ga ik van links naar rechts en terug. Maar om eerlijk te zijn komt dat wel precies overeen met het gevoel dat ik nu heb. Ik ben even niet stabiel en zoekende. Ik heb het er gewoon even mee gehad...... ik verlang naar 14 juni 2012 toen mijn leven nog was als dat van jou. Normaal.

Ik denk niet dat veel mensen het om me heen doorhebben. Ik probeer altijd opgewekt en humoristisch te zijn. Nu weten jullie het ook. De fut is eruit. Ik ben even op. Ik hoop dat mijn mindfullness training me kan helpen om me uit die diepe put te halen. Morgen maar weer sporten.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend


I 'm tired. Tired of the disease. Tired of fighting. Tired of survival. Tired of life. Tired of chemo. Tired of being different. Tired of thinking that we are normal. Just. Just dead tired. Is it weird after more than a year of going at full throttle to be empty? No, not at all.

I've often felt down in recent weeks. I sleep very badly. I 've had many arguments with Suzanne. I am often not nice to the children. To get rid of that bad feeling I have done a lot of sports. Last week I played 54 holes of golf, went mountain biking three times (broke the local record- why did I have to do  it again if? ? ) and I went kite surfing (which is an extremely cool sport ! ). In addition, the hockey season started, we had the Junior Master Chef @ home (without help) party for Eline,  and we had new friends over for dinner for the first time, all because we're so normal.

However, energy is like money, you can only spend it once. The fact is that I only have limited amount of energy. Sports gives me positive energy. If I do not sport I feel down. But I get tired of sports. When I sport I must go to bed relatively early in the evening (22:00 to 22:30 hours ) besides that I really need my afternoon nap. If I sleep in the afternoon my days are short. But if I do not sleep in the afternoon sleep I have to go to bed even earlier (21.30) . If I go to bed early (with or without a siesta) , I have little or no time for things in the evenings and it is not very amicable for Suus. She then goes to bed at a normal time to find her cancer suffering husband with his earplugs and sleeping patch, often with the help of sleeping pills, snoring in bed. No very nice. No cozy cup of tea together  or walking the dog in the evening. Quite a lonely existence for Suus when I think about it. So it comes down to that I need to sparingly go around with my energy and ensure that I sleep enough. Which is something I have difficulty with lately. What are my priorities?

Now that medically it continues to go well with me we want to live a normal life (or is it suffer a normal life in my case ?) Just like you do. Just normal. In that sense I'm going to start working. That is part of a normal life, isn't it. Two mornings a week. That doesn't sound like much, but for me it feels like a lot. A lot. I hope that the work does not interfere in my way of life me. You would think that the thought of going back to work would give me positive energy, but  unfortunately, it feels exactly the opposite. On June 15, 2012 , I said goodbye to the idea of ​​ever working again. I turned the knob, closed the door. Never thought of going back. Now that I'm going back, the loss of what I had business wise is back and it hurts. I'm not going back to my old job. Not back to Raffles Place, but to the Bijlmerplein. Not back to my international teamp, but back asa nobody to the Amsterdam team which I left in 2007. Not back as someone who is on the up and hoped for promotion but back as a sick employee and that hopes the 2 mornings will not be tiresome. Back to a place where I hope I can do something useful, hope I will like to use my brain again, to be among people, to contribute ..... if I now think about it I doubt it whether it is a good idea. Is it not too early? Can I handle it? I am well aware that as long as I 'm on chemo I will never go back working more than 2 mornings. That also feels like shit.

I keep telling myself that I can do anything about the loss of my career but I can take comfort from the milestone that I'm going to work. It 's not about what I do but that I do it. I still live from milestone to milestone ......... I have to do it very slowly , step by step . Coming Friday I'll focus on finding my way in the building, log on, get to know my new colleagues and to have a workplace. I 'm not sure I 'm ready. I hope so. We'll see.

The work is not the main reason I am a bit depressed. If I stop and use the few lessons of mindfulness that I have had so far, then I know that the main reason for my depressed feeling is my illness and the deeply buried sense of loss of normal life. For a year I have fought hard against this disease and I have buried the fear very deeply. This has worked very well . Despite everything, we managed to have a nice life. But the side effect of denying your grief is that you run the risk to burst apart a a moment in time so as a last resort you become indifferent. You continuously build a more sophisticated and harder defence mechanisms. You deny your feelings, try to put them away even deeper, but like the law of  physics what goes up must come down. As a last resort you become consciously indifference. You can not live like this for ever, eventually the feeling will find its way out and you will explode. In addition, when you become indifferent you start hurting people around you that you need the most.

Now 15 months after having lived like this I need to come to terms and face it that I have lost my normal life and that I will need to start living a new different normal life. But to be able to do so I need to come to terms...... the question is how? When I read this blog over again, I think it's not a very a clear story. I go from left to right and back. But to be honest, that it exactly in line with the feeling I have now. I 'm just not so stable, I searching for the right way. I just have had it for this moment...... I wish it would be June 14, 2012 when my life was still normal.

I do not think many people are aware of the feeling I have. I always try to be cheerful and humorous. Now you know it too. The ghost is out of the bottle. I hope my mindfulness training can help to get back in line and positive. Tomorrow back on my bike for some positive energy.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Weer thuis - Back home

We zijn weer thuis na, ik durf het bijna niet te zeggen, 6 en een half week onderweg te zijn geweest. Sinds mijn laatste blog zijn we in Zwitserland (Morgins), Frankrijk (Chamonix), Italie (Val d'Aosta en Piedmonte), Ameland, Domburg en Portugal (Faro) geweest. We hebben gewandeld, geklommen, geslapen in hutten, de col van Morgins opgefietst vanaf het meer van Genève, geavonturierd in een adventure park, bijgekomen aan het zwembad, heerlijk gegeten in Italie, de boot naar Ameland genomen, naar het strand geweest, gegolfd, kokkels gevangen, wadgelopen, voor radio 1 geïnterviewd (http://weblogs.nos.nl/economieredactie/2013/07/25/waddentour-ameland/    - na 2.5 minuut), gelounged op het strand, vrienden uit Singapore gezien, genoten van het mooie hollandse weer, op het strand gespeeld, en gelegen, mijn trouwring verloren in de branding, gevliegerd, gefietst met de familie, op de racefiets met Suzanne door het Zeelandse landschap gefietst, gesurft in de branding, een avondje uit geweest, golfles gehad, gewaterfietst, in het zwembad gelegen, Eline haar 7de verjaardag gevierd etc...... 



Tussendoor nog een chemotje gepakt, CT scan gehad en een positieve uitslag gekregen, weer 9 weken erbij, de volgende scan is pas begin oktober. Ik had een bel afspraak met mijn arts voor de uitslag. De dag ervoor had ik een missed call van een geblokkeerd nummer.....mijn arts had me proberen te bellen...het moest wel goed nieuws zijn, ze zou me nooit bellen een dag voor een afspraak met slecht nieuws! Heerlijk weinig tot geen stress gehad.....niet turen naar mijn horloge of het al tijd was, niet gestressed worden van te voren. Desondanks merkte ik dat ik daarna toch een soort van stressontlading hadden. Mijn struisvogelpolitiek werkt, maar diep down zit er toch echt stress of ik het wil of niet.

Morgen weer chemo. Vandaag nog ff uitgeslapen, ik hoefde nog niet vroeg op te staan voor mijn pillen. Nog een paar dagen genieten van de kinderen. Volgende week gesprek op mijn werk over het weer aan de slag gaan. Daarnaast ga ik beginnen met een mindfullness cursus. Ik wil graag mijn gevoel beter kanaliseren, een stabieler persoon worden. Als ik terugdenk aan vorig jaar word ik er blij en stil van; hoeveel ik kan, hoeveel we gedaan hebben en wat er nog allemaal komen gaat. Ik heb er zin. De beuk erin.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend


We are back home after, I'm almost afraid to say, six and a half weeks on the road. Since my last blog we have been in Switzerland (Morgins), France (Chamonix), Italy (Val d'Aosta and Piedmont), Ameland, Domburg and Portugal (Faro) Been. We hiked, climbed, slept in huts, climbed the col of Morgins with a bike from the Lake of Geneva, did some radical stuff in an adventure park, swam in the pool, ate delicious meal in Italy, took the boat to Ameland, went to the beach, caught clams in the sea, walk through the wadden sea, were interviewed in Radio 1 (http://weblogs.nos.nl/economieredactie/2013/07/25/waddentour-ameland/ - after 2.5 minutes), lounged on the beach, saw a lot of friends from Singapore, enjoyed the lovely Dutch weather, played on the beach, lost my wedding ring in the surf, did some kite flying, cycled with the family, cylced on a race bike with Suzanne through Zealand, surfed in the surf, went a night out, had golf lessons, rented a slide water bike, chilled in the pool, celebrated Eline her 7th birthday etc. .....

In between a caught a chemo, had CT scan and got a positive result, 9 weeks more of great life, the next scan is only early October. I had a telephone appointment with my doctor for the results. The day before I had a missed call from a blocked number ..... my doctor had tried to call me ... it had to be good news, she would never call me one day before an appointment with bad news! Great, little or no stress ..... not be staring at my watch whether it was time, no stress in advance. However, I noticed that I still had a kind of stress after discharge. My ostrich politics works, but deep down there is really stressful whether I like it or not.

Tomorrow chemo. Today I slept long, I did not get up early for my pills. Enjoyed a few more days with the children. Next week conversation at work about going back to work. In addition, I will start with a mindfulness course. I would like to channel my feelings in a better way, to be a more stable person. When I think back to last year, I am glad and silent, how much I can do, how much we have done and what more to come. I'm excited. Hit it.

De grote Mont Ventoux blog! The big Mont Ventoux Blog!

Het is nu een week geleden. We zitten alweer sinds vrijdagnacht in de alpen. Eerst lekker met zijn vijven en sinds gisteren met Suus haar broer, vrouw en kinderen. We zijn lekker aan het wandelen. Gisteren hebben we een wandeling van bijna 6 uur gemaakt. Zoals gewoonlijk, ken ik ook met mijn kinderen geen grenzen.....maar ze vinden het super leuk en lopen allen als echte Deitersen in de bergen, met een eigen rugzak met proviand, soms een beetje zeuren, maar het liefst met grote passen naar de eeuwige sneeuw en de mysterieuze hoge toppen.

Ik kijk terug met heel veel plezier naar mijn Mont Ventoux exercitie. We vertrokken zondagavond vanaf Schiphol. De groep bestond uit mijn broer en zusje (mijn broertje vervoegde zich pas maandagnacht laat bij ons om dinsdagochtend vroeg), de Oostenrijkspecialst uit Leiden, de man uit Singapore die naar New York gaat, de man aka berg en mijn lieve Suzanne. Het is altijd even spannend om te zien hoe een groep die elkaar niet kent op elkaar gaat reageren. Maar zoals verwacht werd het al gauw een homogeen geheel waar we hard om elkaar en met elkaar lachten. Als verrassing had ik wielershirts laten maken voor onze groep. Een beetje gewaagd qua kleur en compositie maar wel zo mooi en herkenbaar op de kale berg!

We kwamen 's nacht rond 1 uur aan op bestemming, waar het geknipper van het rode licht van de "Observatoire" de enige hint van de kale berg in het donker was.

Maandagochtend na een gezond ontbijt onze fietsen opgehaald. Suus had op het laatste moment bedacht dat het leuk zou zijn om mee te fietsen. Als Pantani fietste ze met ons mee de colletjes op. Ze heeft duidelijk talent en het vind het ook nog leuk ook. Na de zomer een fietsje voor haar regelen en samen lekker door het Hollandse landschap fietsen! We hebben die maandag een heerlijk rondje gefietst; 3 colletje gepakt, de col de Suzette, col de Chaine en na een goede lunch bij la Fleur Blue (leuke table d' hote gerund door Nederlands stel) de col de la Madeleine, iets meer dan 60 km en zo'n 800 meter hoogtemeters gedaan. Voor de geoefende fietser een lekker rondje; voor diegene die iets meer had moeten trainen net iets te ver......bij de tweede col stonden als verassing mijn schoonouders ons op te wachten (die waren toch in de buurt). Gezellig! Na een gezond diner op tijd naar bed voor de grote dag.

Dinsdagochtend vroeg op. Ik was gezond gespannen zonder dat mijn spanning mij (of de groep) te veel werd. Ons hotel lag op de Mont Ventoux route, wat betekende dat we eerst 4 kilometer moesten afdalen naar de fontein vanwaar elke echte Mont Ventoux beklimming begint. Rond half negen begon onze echte tocht.

Ik had me voorgenomen het rustig aan te doen. Nergens in het rood te gaan. De eerste 5 kilometers zijn redelijk vlak, we reden dan ook bijna als groep naar boven. Lekker rustig aan. De man aka Berg bepaalde voor mij het rustige tempo; dank!

Daarna ga je het bos in. Je ziet opeens niet meer hoe de weg gaat, je hebt alleen maar bomen om je heen en de weg gaat opeens verraderlijk omhoog, tot zo'n 11.5% stijging. De man uit Singapore die naar New York gaat was er toen al vandoor en sommige anderen hadden de groep al uit het oog verloren achter ons. Ik ging met mijn broer en zus rustig naar boven. Zij bepaalden het tempo en hielden me rustig. Na zo'n 4 kilometers in het bos voelde ik dat ik harder kon, ik deed mijn muziek op en begon rustig van ze weg te rijden, op zoek naar de man uit Singapore die naar New York gaat.

Halverwege de tocht wist ik het zeker, dit was te doen, dit was zelfs te doen onder de 2 uur. Ik werd opeens ingehaald door een jonge Belgische renner; hij ging net iets harder; hij reed zo hard als ik ook wel zou kunnen fietsen dacht ik. Ik heb heerlijk, totdat ik bijna uit het bos was (na ~15km), achter hem aan gereden; hij als de haas, ik als de jager (of was ik de gier die gratis meefietste...). De man uit Singapore die naar New York gaat haalde ik ergens aan het eind van het bos in.

Onderweg reden Suus en haar ouders langs en stonden ze klaar als echte soigneurs om te kijken hoe het met iedereen ging en om bananen en water uit te delen en foto's te maken. Na het bos, als je bij het mystieke Chalet Reynard bent, begint het kale gedeelde van de berg. Je ziet opeens de top, het wordt zichtbaar hoever je nog moet. Ik wist het toen helemaal zeker de 2 uur was makkelijk haalbaar!

Net voor de top zag ik de jonge Belgische renner voor me, ik moest hem inhalen, ik zou voor hem finishen; en zo gebeurde het. Na 1 uur en 52 minuten was ik boven, moe en voldaan maar niet kapot. Ik had genoeg energie voor de tweede tocht. Het was nu wachten op de rest.

Een voor kwamen ze binnen, de ene fitter dan de anderen. Ik heb enorm respect voor diegene die weinig of niet getraind hadden en toch gewoon boven kwamen.

Het uitzicht vanaf de top was prachtig. Je had wel een jasje nodig tegen de kou(de wind). Gezamenlijk reden we naar Sault voor een koolhydraten lunch, al uitkijkend op de kale berg. De beklimming vanaf Sault is langer, 25 km inplaats van 21km, maar minder stijl en met minder hoogtemeter (1200 m ipv 1600).

We vertrokken gezamenlijk uit Sault. De man aka Berg en de man uit Singapore die naar New York gaat gingen er snel vandoor. De familie Deiters en de Oostenrijk specialist reden en groupe de eerste paar kilometers. Langzaam werd de groep kleiner. Ergens halverwege haalden we de man aka Berg in. Ik reed met mijn zusje de laatste kilometers voor het kale gedeelte.

Bij Chalet Reynard liet mijn zusje me gaan, op zoek naar de man uit Singapore die naar New York gaat. Ik kwam hem tegen, net nadat hij de man met de hamer was tegen gekomen. Ik weet zeker dat hij mij eruit had gereden als hij echt getraind had voor deze tocht. Respect heb ik voor zijn doorzettingsvermogen en enthousiasme om het te proberen. Het weer was ook anders dan bij de eerste beklimming. Hardere wind en bewolking, een aangename verandering tov het warme weer van de ochtend. Ieder deed ook de tweede beklimming op zijn eigen tempo, langzaam maar zeker de kale berg bedwingend. Mooi om te zien hoe mijn broer en de Oostenrijk specialist, beide met weinig of geen fiets-kilometers in de benen voordat het Mont Ventoux plan ontstond, de kale berg twee keer opfietsten zonder echt kapot te gaan. Mijn zusje is van nature een grote sporter en beklom zonder al te veel moeite de Mont Ventoux twee keer. Mijn broertje fietste mee zonder ooit 1 keer op een echte racefiets te hebben gezeten, hij deed het puur op wilskracht. Ik kan me voorstellen dat hij behoorlijk kapot was de dagen erna. De man aka Berg was lang ziek geweest en dus niet instaat te trainen. Hij deed het ook op pure wilskracht, zichzelf meerdere malen tegenkomend op de we naar boven.

Maar toen we eenmaal allen boven waren, was het alsof we als team het gehaald hadden. Tijd voor de zoveelste groep foto!

Toen begon het genieten. De dag werd afgesloten in de tuin van Chateau Talaud aan een lange linnen tafel met een mooie Mathusalem fles goeie rode wijn (voor mij helaas enkel groene thee). Het was me een dag! De volgende ochtend weer in alle vroegte op om tijd het vliegtuig te halen.

Het zit erop. Ik heb het gedaan zonder echt kapot te gaan. De training was niet voor niets. De dagen erna was ik wel moe, soms zelfs heel moe, van de inspanning, de korte nachten en het feit dat het erop zit. Heel even was ik emotioneel. Het was gelukt maar ga ik nu doen? Een leegte maakte zich meester van me. Maar gelukkig gierde de adrenaline door mijn lichaam en vreugde overwon het duidelijk van verdriet. Steeds minder voel ik me een kankerpatiënt. Steeds meer een surviver. Misschien dat het medisch niet kan, maar zo voel ik me en ik geniet ervan!

Zonder jullie steun en donaties was het nooit hetzelfde geweest. De teller staat nu op Euro 58,000. Ik verwacht nog een behoorlijk bedrag van de verdubbelaar. Misschien dat we wel de Euro 65,000 gaan halen. Ik begrijp van het AVL dat dit wellicht de meest succesvolle persoonlijke fundraising is. Jij hebt dit mogelijk gemaakt. Dank. In september zal er in het AVL een officiële cheque overhandiging plaats vinden. Mijn arts zal dan ook een voordracht houden over onderzoek naar slokdarmkanker. Jij bent hierbij hiervoor uitgenodigd.

Vanaf eind augustus ga ik misschien wel weer een paar ochtenden per week werken. Nu genieten van 5 weken vakantie met de familie. Ik heb er zin. De beuk erin.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

It is now a week ago. We are already since Friday in the Alps. First with just the five of us and since yesterday with Suus her brother, wife and children. We are making nice hikes. Yesterday we made a walk of nearly 6 hours. As usual, I also know no limits with my kids..... but they find it super fun and walk as real Deitersen in the mountains, with their own backpack with supplies, sometimes a little bit of whining, but mostly with great strides to the eternal snow and the mysterious high peaks.

I look back with great pleasure to my Mont Ventoux trip. We left Sunday evening from Schiphol. The group consisted of my older brother and sister (my younger brother only joined us late Monday night), the Austria specialist from Leiden, the man “from Singapore who goes to New York”, the man “aka mountain” and my dear Suzanne. It is always exciting to see how a group who does not know each other will interact. But as expected, it quickly became a homogeneous group, which laughed together and about each other. As a surprise, I had made cycling jerseys for the group. a little bold in color and composition but so beautiful and recognizable on the bald mountain

We arrived around 1 o’clock at night at our  destination, where the flashing of the red light of the "Observatoire" the only hint of the bald mountain in the dark was.

Monday morning after a healthy breakfast we picked up our bikes. Suus at the last minute had decided to join us for cycling trip of that day. As Pantani she rode with us to the mountain passes. She clearly has talent and finds it fun too. After the summer I will need to find a bike for her so we can cycle together through the Dutch landscape! We had a wonderful Monday and cycled over 3 cols;, the col de Suzette, col de Chaine and after a nice lunch at la Fleur Blue (nice table d'hote run by Dutch couple) the Col de la Madeleine, just over 60 km and about 800 meters altitude done in a day. For the trained cyclists a nice round, for those who had not trained as much a bit strenuous ...... On the second col my parents in law were waiting as a surprise, they were in neighboorhood. How nice of them to join us! After a healthy dinner we went to bed on time for the big day.

Tuesday morning early we got up with some healthy tension in our mind without my stress being to much for me (or group). Our nice hotel was on the Mont Ventoux route, which meant that we needed to go down 4 kilometers to the fountain in Bedoin from which every true Mont Ventoux climb begins. Around half past nine the real journey began.

I had planned to do it in a relax mode. To ensure that I would no where go in the red zone. The first five miles are fairly flat, we climbed it almost as a group up. Nice and easy. The man “aka mountain” led the way for me and defined the relax pace, thanks!

Then you go into the woods. Suddenly you can not see the road anymore in front of you, you have only trees around you and the road is suddenly treacherous steep with  elevatio of  up to around 11.5%. The man “from Singapore who will go to New York” had already left us and had moved up, while others had dropped off and started to climb in their own pace. I joined with my older brother and sister and we climbed quietly at an easy pace. They again determined the pace and kept me calm. After about 4 kilometers in the forest I felt that I could go faster, I put my music on and began quietly to them to cycle away from them, looking for the man “from Singapore who go to New York”.

Halfway I knew it, it was doable even more, it was doable within 2 hours. I was suddenly overtaken by a young Belgian rider, and he cycle just a little bit faster than me, he rode as fast as I could also go I thought. I followed him until I was almost out of the woods (after ~ 15km), he was the pace maker, I was the hunter (or I was the vulture who followed him for a free lunch ...). Some where at the end of the forest I overtook the man “from Singapore who will go to New York “.

Along the road Suus and her parents followed us as real “soigneurs” with water and bananas and to take pictures. After the forest, if you have passed the mystical Chalet Reynard, the bare part of the mountain begins. You suddenly see the top, you can finally image how much longer it is. I knew it now for sure I was going to make it within the two hours.

Just before the top I saw the young Belgian rider in front of me, I had to finish in front of him, and so it happened. After 1 hour and 52 minutes I was finally on the top, tired and satisfied but not broken. I had enough energy for the second trip. I had now to wait for the rest.

Each one of them came in at their on pace, one fitter than the other. I have tremendous respect for those who had little or no training, yet had climbed the mountain at their on pace.

The view from the top was beautiful. You needed e a jacket against the cold ( wind). Together we drove to Sault for a carbohydrate lunch, while overlooking the bald mountain. The climb from Sault is longer, 25km instead of 21km, but less steep and less altimeter (1200 m instead of 1600 m).

We left together from Sault. The man “aka Mountain” and the man “from Singapore who will go to New York” made a fast getaway. The Deiters family and the Austria specialist rode en groupe the first few kilometers. Slowly the group became smaller. Somewhere halfway we overtook the man “aka Mountain”. I drove with my sister the last kilometers before the bald area.

At Chalet Reynard my sister let me go and I went in search of the man “from Singapore who will go to New York”. I overtook him just after he had met the man with the hammer. I'm sure that if he had trained more he would have ridden faster than me. I have respect for his perseverance and enthusiasm to try it. The weather was also unlike the first ascent, in the sun. Stronger wind and clouds, a pleasant change from the hot weather during the morning ride. Each cycled the second climb again at their own pace, slowly taming the bald mountain. Nice to see how my brother and the Austria specialist, both with little or no cycling mileage in the legs before the plan came up to cycle the Mont Ventoux, cycled up the bald mountain twice without meeting the man with the hammer. My sister is naturally a great athlete and did it without much trouble twice. My younger brother rode it without having been on a bike once this year, he did it purely on willpower. I can imagine that how broken he must have been the days after. The man “aka Mountain” had been sick and thus not able to train. He did it on sheer willpower, running into himself several times to get to the top.

But once we were all  on top, it was like we had made it as a team. Time for another group photo!

It was now time to enjoy. The day ended in the garden of Chateau Talaud with a long linen table with a beautiful Mathusalem bottle of good red wine (for me unfortunately only green tea). It was a hell of day! Unfortunately we needed to rise and shine early for our plane back home.

It is over. I did it without really going bust. The training was not for nothing. The following days I was tired, very tired sometimes, the effort, the short nights and the fact that it was over. For a moment I was emotional. It was successful but what to do next? An emptiness took possession of me. But fortunately the adrenaline flowed through my body and joy overcame the grief. Less and less I feel like a cancer patient. Increasingly I feel like a survivor. Maybe that's not medically possible, but that is how I feel and I enjoy it!

Without your support and donations it would never have been the same. The count now stands at Euro 58,000. I expect a decent amount from the doubler. Maybe we will reach the Euro 65,000. I understand from the AVL (hospital) that this might be the most successful personal fundraising in its history. You made this possible. Thanks. In September there will be an official ceremony during which I will hand over a cheque while my doctor will also hold a lecture on research on oesophageal cancer. You are hereby invited.

From the end of August I will maybe start working a few mornings a week. For now I will enjoy 5 weeks of holiday with the family. I'm excited. I am ready.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend