Afhaken

Ik ben een afhaker en dat doet pijn. Twee weken geleden zou ik de Gerrie Kneteman classic fietsen, gezellig met een aantal bekende en minder bekende vrienden een rondje door Amsterdam en de Wijdemeren. Ik ben afgehaakt, de dag ervoor heb ik de knoop doorgehakt om het niet te doen. Ik was moe en 110 km voelde als teveel voor mij. Dit weekend zou ik naar de Alpen gaan en een lekkere wandel/klimtocht maken met een Singaporese maat en 2 vrienden van hem. Ik heb net de knoop doorgehakt. Het heeft mij heel veel moeite gekost. Maar ik kan het fysiek en mentaal niet aan. Vanochtend 30 km gefietst met mijn neef en nu ben k kapot. Ik moet afhaken. Een werkwoord die in mijn vocabulaire niet voorkwam tot 2 weken geleden. Het doet pijn. Reuze pijn om af te haken. Opzeggen, afzeggen, stoppen, afhaken; het voelt als je niet aan je woord houden tegenover derden maar ook tegenover jezelf. Het voelt als falen. Een mislukking. Het voelt ook als opgeven. Ik wil niet opgeven. Mijn drijfveer is mijn motor. Maar het kost mij steeds meer moeite om mezelf voort te drijven.

Vorig jaar was mijn leven makkelijk. Overleven. Elke dag was een dag erbij. Daarnaast heb ik eindeloos veel mijlpalen behaald. Maar nu. Nu dat het overleven iets zichtbaarder is komt het besef van wat er over is van mijn leven. Dubbel en dwars aan. Mijn leven zoals het was is over en zal nooit meer hetzelfde zijn. Daarnaast word ik elke dag op verschillende momenten geconfronteerd met mijn beperkte bestaan. Gisteren was Fleur jarig. 9 jaar, hiep hiep hoera! Maar ga ik ook Eline en Oene's 9de verjaardag mee maken? Laatst zag ik een jonge dame van 16 hand en hand lopen met haar vriendje...ga ik dat ooit meemaken met mijn eigen kinderen. Ik merk ook dat ik mijn kinderen iets mee wil geven. Maar veel dingen zijn ze gewoon nog te jong voor. Zeker Oene val ik lastig met veel levenslessen waar hij nog veel te jong voor is. Daarnaast behandel ik hem daarom vaak niet als 5 jarige maar eerder als een veel oudere jonge, die hij gewoon niet is. Onterecht en niet handig van mij.

Terug naar het thema van vandaag "afhaken". Ik moet het accepteren dat ik niet alles meer kan en dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Daarnaast moet ik accepteren dat ik even een dip zit. Ik moet kracht halen uit wat ik wel kan. Het grappige is dat mijn mindfullness me leert dat ik niet moet "moeten". Het blijkt dat ik daar nog niet zo goed in ben. Met tijd komt wijsheid en hopelijk ook een nieuw balans. De mindfullness les van deze week is: Wat dient mij? Een vraag waarin mijn eigen grenzen centraal staan. Een les die ik nog aan het leren ben. Niet zwart wit zijn maar een balans zoeken.

Het werken geeft me vooralsnog energie. Ik geniet van het forensen. Ik geniet van het even niet ziek zijn. Even normaal zijn. Er is ook al een voorzichtig begin gemaakt in het leveren van een bijdrage aan. Dat blijft lastig zeker als je maar 2 ochtenden aanwezig bent. Het zal nooit heel veel meer worden.......

Volgende week dinsdag chemo. Voor het eerst zie ik hier enorm tegenop. Als ik maar goed uitgerust ben. Als ik maar niet zo moe word als de vorige keer. Als mijn bloedwaarden maar goed zijn. Als het maar werkt.

Volgende week vrijdag CT scan. Fingers crossed voor een stel mooie foto's. Ik heb enorm behoefte om weer de bevestiging te krijgen dat het goed is. Dat de K ziekte voor zover mogelijk onder controle is. Dat het gewoon even mentaal en fysiek tegen zit doordat ik een jaar lang gestreden heb boven mijn kunne. Dat het inderdaad niet terug is. Dat ik met wat rust & mindfullness een nieuw balans weet te vinden en uit dit dal kom. De dinsdag erna zal ik met publiek (jullie? - vergeet je niet aan te melden bij het AVL!!! gaarne voor 1 oktober) een cheque overhandigen aan mijn arts. Het wordt een mooi event. Ik zal daar ook wat gaan zeggen en de film van de beklimming van de Mont Ventoux laten zien. 4 dagen later vertrekken we naar Singapore voor mijn "I am still alive" tour. De kinderen verheugen zich enorm erop. Ik hopelijk ook. De beuk erin, maar dan met balans.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

Dank - Thanks

Ik wil iedereen bedanken die mij gesteund heeft in de beklimming van de Mont Ventoux. Zonder jullie steun zou ik het nooit gered hebben. Op 8 oktober zal ik mijn behandelende arts een cheque overhandigen voor een bedrag van bijna Euro 67.500. Dit bedrag zal volledig gebruikt worden voor onderzoek naar slokdarmkanker in het NKI-AVL. Hoewel het in vergelijking met grote initiatieven wellicht niet veel lijkt, is het voor een persoonlijk initiatief  een reuze bedrag. Dank.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

I want to thank everyone who has supported me in my ascent of the  Mont Ventoux. Without your backing I would never have made ​​it. On the 8th of October I will handover my physian a check for almost € 67,500. This amount will be fully used for research on esophageal cancer in the NKI-AVL. Although it may not seem like much compared to major initiatives, considering that it is a personal initiative it is a giant amount. Thanks.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

d

I-AVL. Ik zal een kort filmpje van de beklimming van de Mont Ventoux tonen. Het geheel zal worden afgesloten met een drankje.

Ik nodig je graag uit om hierbij aanwezig te zijn.

Stay Strong,

Berend

Moe - Tired

Ik ben moe. Moe van de ziekte. Moe van het vechten. Moe van het overleven. Moe van het leven. Moe van de chemo. Moe van het anders zijn. Moe van het denken dat we normaal zijn.  Moe. Gewoon vreselijk moe. Ik ben op. Is het raar om na meer dan een jaar vol gas te hebben geleefd nu op te zijn? Nee, helemaal niet.

Ik heb me afgelopen weken vaak down gevoeld. Ik slaap heel slecht. Ik heb veel ruzie gehad met Suzanne. Ik ben vaak uitgevallen tegen de kinderen. Om dat slechte gevoel tegen te werken heb veel, heel veel gesport. Afgelopen week 54 holes gegolfd, 3 keer gemountainbiked (het plaatselijke record verbroken - waarom moest ik dat weer zo nodig???) en gekite-surfd (wat een extreem coole sport!). Daarnaast is het hockeyseizoen weer begonnen en hebben we in het weekend het Junior-Master-Chef @ home (zonder hulp) feestje van Eline gevierd en voor het eerst mensen uit de buurt te eten gehad, allemaal omdat we toch zo normaal zijn.......we kunnen toch een 'gewoon' leven leiden.

Energie is als geld, je kunt het maar 1 keer uitgeven. Het feit is dat ik maar beperkt hoeveelheid energie heb. Sporten geeft me energie. Als ik niet sport voel ik me down. Maar van sporten word ik moe. Als ik ga fietsen moet ik dus relatief vroeg naar bed (22.00-22.30 uur) naast dat ik echt 's middags moet proberen te slapen. Als ik 's middags slaap zijn mijn dagen kort. Maar als ik niet 's middags slaap moet ik nog eerder naar bed (21.30). Als ik vroeg naar bed ga (met of zonder middagslaap), heb ik weinig of niets aan mijn avonden en is het ongezellig voor Suus. Zij gaat dan naar bed op een normale tijd om haar kankerlijdende man met zijn oordoppen en slaaplapje, die vaak dankzij de slaapmiddelen, hard ligt te snurken, in het ouderlijk bed te vinden. Nee, niet gezellig samen een kop thee drinken, samen de hond uitlaten. Best een eenzaam bestaan voor Suus als ik er zo over nadenk. Het komt er dus op neer dat ik spaarzaam met mijn energie moet omgaan en moet zorgen dat ik goed slaap. Iets waar ik de laatste tijd veel moeite mee heb. Waar liggen mijn prioriteiten?

Nu dat het medisch steeds maar goed blijft gaan willen we graag een normaal leven leiden (of is het in mijn geval lijden?) zoals jullie dat doen. Gewoon normaal. Huisje, boompje, beestje. Ik ga weer beginnen met werken. Ook dat hoort bij een normaal leven. Twee ochtendjes per week. Dat klinkt als weinig, maar voor mij voelt het als veel. Heel veel. Je zou denken dat de gedachte aan werken mij positieve energie zou geven. Helaas voelt het nu precies omgekeerd. Op 15 juni 2012 heb ik afscheid genomen van de gedachte ooit nog te werken. De knop omgezet. Nooit meer aan teruggedacht. Nu dat ik 2 ochtendjes weer aan de slag ga komt het verlies van wat ik zakelijk had voor het eerst weer naar boven. Ik ga niet terug naar mijn oude werk. Niet terug naar Raffles Place, maar naar het Bijlmerplein. Niet terug naar mijn internationale teampje, maar als zo maar iemand in het Amsterdamse team wat ik in 2007 verliet. Niet terug als iemand die in de lift zat en hoopte op promotie maar terug als zieke werknemer en maar hopen dat 2 ochtendjes, 8 uur per week niet te zwaar voor mij zal zijn. Terug naar een plek waar ik hoop dat ik me nuttig kan maken; waar ik hoop dat ik het weer leuk ga vinden om na te denken, om onder de mensen te zijn, om bij te dragen.....als ik er nu aan denk, twijfel ik of het een goed idee is. Is het niet te vroeg? Kan ik het wel aan? Ik besef daarnaast heel goed dat ik, zolang ik aan de chemo ben, nooit meer ga werken dat die 2 ochtendjes. Ook dat voelt als klote. Ik hoop dat het werken me niet gaat belemmeren in mijn wijze van leven.

Ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat ik niets aan het verlies van mijn carrière kan doen, maar dat ik wel energie kan putten uit de mijlpaal dat ik weer ga werken. Het gaat er niet om wat ik doe maar dat ik het doe. Ik leef toch van mijlpaal naar mijlpaal.........Ik moet het heel langzaam aan gaan doen; stapje voor stapje. Komende vrijdag maar focussen op de weg weer vinden in het gebouw; om in te kunnen loggen, mijn nieuw collega's te leren kennen en een werkplek te hebben. Ik weet niet of ik er klaar voor ben. Ik hoop het maar. We zullen het zien.

Het werken is niet de hoofdreden dat ik afgelopen weken vaak met een donkere wolk boven mij heb  geleefd en leef. Als ik stil sta en de weinige lessen van mindfullness die ik tot nu toe gehad gebruik, dan weet ik dat de hoofdreden mijn ziekte is en het diep weggestopte gevoel van verlies van het normale leven. Een jaar lang heb ik er keihard tegen die ziekte gestreden en de angst en het gevoel heel diep weggestopt. Het gevoel uitgezet en er keihard voor gegaan. Dat heeft heel goed gewerkt. Ondanks alles lukte het ons om een fijn leven te hebben. Maar de bijwerking van het ontkennen van je verdriet is dat je het risico loopt ooit uit elkaar te knappen en dus als uiterste redmiddel onverschillig wordt. Steeds bouw je een verfijnder en hardere verdediging. Je gaat gevoelens ontkennen, je probeert ze steeds dieper weg te stoppen, maar als communicerende vaten komen ze weer boven als er iets gebeurd knapt het luikje en komen ze weer boven, en dan stop je ze weer weg. Als laatste redmiddel, om de trigger eruit te halen van het weer terug komen begin je onverschillig te worden over zaken om je heen. Als de angel eruit is blijft het gevoel weg, je wordt dus bewust onverschillig. Je kan niet eeuwig zo leven uiteindelijk zal dat gevoel er vroeg of laat uitknallen. Daarnaast ga je mensen om je heen van je afstoten doordat je onverschillig en onaardiger wordt.

Nu na 15 maanden zo geleefd te hebben zal ik toch het verlies van mijn normale leven onder ogen moeten zien en een ander soort normaal leven weer moeten proberen op te pakken. Maar omdat te kunnen moet ik eerst dat verlies verwerken...... hoe ik dat moet gaan doen weet ik nog niet. Als ik deze blog terug lees, vind ik het geen helder verhaal. Ga ik van links naar rechts en terug. Maar om eerlijk te zijn komt dat wel precies overeen met het gevoel dat ik nu heb. Ik ben even niet stabiel en zoekende. Ik heb het er gewoon even mee gehad...... ik verlang naar 14 juni 2012 toen mijn leven nog was als dat van jou. Normaal.

Ik denk niet dat veel mensen het om me heen doorhebben. Ik probeer altijd opgewekt en humoristisch te zijn. Nu weten jullie het ook. De fut is eruit. Ik ben even op. Ik hoop dat mijn mindfullness training me kan helpen om me uit die diepe put te halen. Morgen maar weer sporten.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend


I 'm tired. Tired of the disease. Tired of fighting. Tired of survival. Tired of life. Tired of chemo. Tired of being different. Tired of thinking that we are normal. Just. Just dead tired. Is it weird after more than a year of going at full throttle to be empty? No, not at all.

I've often felt down in recent weeks. I sleep very badly. I 've had many arguments with Suzanne. I am often not nice to the children. To get rid of that bad feeling I have done a lot of sports. Last week I played 54 holes of golf, went mountain biking three times (broke the local record- why did I have to do  it again if? ? ) and I went kite surfing (which is an extremely cool sport ! ). In addition, the hockey season started, we had the Junior Master Chef @ home (without help) party for Eline,  and we had new friends over for dinner for the first time, all because we're so normal.

However, energy is like money, you can only spend it once. The fact is that I only have limited amount of energy. Sports gives me positive energy. If I do not sport I feel down. But I get tired of sports. When I sport I must go to bed relatively early in the evening (22:00 to 22:30 hours ) besides that I really need my afternoon nap. If I sleep in the afternoon my days are short. But if I do not sleep in the afternoon sleep I have to go to bed even earlier (21.30) . If I go to bed early (with or without a siesta) , I have little or no time for things in the evenings and it is not very amicable for Suus. She then goes to bed at a normal time to find her cancer suffering husband with his earplugs and sleeping patch, often with the help of sleeping pills, snoring in bed. No very nice. No cozy cup of tea together  or walking the dog in the evening. Quite a lonely existence for Suus when I think about it. So it comes down to that I need to sparingly go around with my energy and ensure that I sleep enough. Which is something I have difficulty with lately. What are my priorities?

Now that medically it continues to go well with me we want to live a normal life (or is it suffer a normal life in my case ?) Just like you do. Just normal. In that sense I'm going to start working. That is part of a normal life, isn't it. Two mornings a week. That doesn't sound like much, but for me it feels like a lot. A lot. I hope that the work does not interfere in my way of life me. You would think that the thought of going back to work would give me positive energy, but  unfortunately, it feels exactly the opposite. On June 15, 2012 , I said goodbye to the idea of ​​ever working again. I turned the knob, closed the door. Never thought of going back. Now that I'm going back, the loss of what I had business wise is back and it hurts. I'm not going back to my old job. Not back to Raffles Place, but to the Bijlmerplein. Not back to my international teamp, but back asa nobody to the Amsterdam team which I left in 2007. Not back as someone who is on the up and hoped for promotion but back as a sick employee and that hopes the 2 mornings will not be tiresome. Back to a place where I hope I can do something useful, hope I will like to use my brain again, to be among people, to contribute ..... if I now think about it I doubt it whether it is a good idea. Is it not too early? Can I handle it? I am well aware that as long as I 'm on chemo I will never go back working more than 2 mornings. That also feels like shit.

I keep telling myself that I can do anything about the loss of my career but I can take comfort from the milestone that I'm going to work. It 's not about what I do but that I do it. I still live from milestone to milestone ......... I have to do it very slowly , step by step . Coming Friday I'll focus on finding my way in the building, log on, get to know my new colleagues and to have a workplace. I 'm not sure I 'm ready. I hope so. We'll see.

The work is not the main reason I am a bit depressed. If I stop and use the few lessons of mindfulness that I have had so far, then I know that the main reason for my depressed feeling is my illness and the deeply buried sense of loss of normal life. For a year I have fought hard against this disease and I have buried the fear very deeply. This has worked very well . Despite everything, we managed to have a nice life. But the side effect of denying your grief is that you run the risk to burst apart a a moment in time so as a last resort you become indifferent. You continuously build a more sophisticated and harder defence mechanisms. You deny your feelings, try to put them away even deeper, but like the law of  physics what goes up must come down. As a last resort you become consciously indifference. You can not live like this for ever, eventually the feeling will find its way out and you will explode. In addition, when you become indifferent you start hurting people around you that you need the most.

Now 15 months after having lived like this I need to come to terms and face it that I have lost my normal life and that I will need to start living a new different normal life. But to be able to do so I need to come to terms...... the question is how? When I read this blog over again, I think it's not a very a clear story. I go from left to right and back. But to be honest, that it exactly in line with the feeling I have now. I 'm just not so stable, I searching for the right way. I just have had it for this moment...... I wish it would be June 14, 2012 when my life was still normal.

I do not think many people are aware of the feeling I have. I always try to be cheerful and humorous. Now you know it too. The ghost is out of the bottle. I hope my mindfulness training can help to get back in line and positive. Tomorrow back on my bike for some positive energy.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Weer thuis - Back home

We zijn weer thuis na, ik durf het bijna niet te zeggen, 6 en een half week onderweg te zijn geweest. Sinds mijn laatste blog zijn we in Zwitserland (Morgins), Frankrijk (Chamonix), Italie (Val d'Aosta en Piedmonte), Ameland, Domburg en Portugal (Faro) geweest. We hebben gewandeld, geklommen, geslapen in hutten, de col van Morgins opgefietst vanaf het meer van Genève, geavonturierd in een adventure park, bijgekomen aan het zwembad, heerlijk gegeten in Italie, de boot naar Ameland genomen, naar het strand geweest, gegolfd, kokkels gevangen, wadgelopen, voor radio 1 geïnterviewd (http://weblogs.nos.nl/economieredactie/2013/07/25/waddentour-ameland/    - na 2.5 minuut), gelounged op het strand, vrienden uit Singapore gezien, genoten van het mooie hollandse weer, op het strand gespeeld, en gelegen, mijn trouwring verloren in de branding, gevliegerd, gefietst met de familie, op de racefiets met Suzanne door het Zeelandse landschap gefietst, gesurft in de branding, een avondje uit geweest, golfles gehad, gewaterfietst, in het zwembad gelegen, Eline haar 7de verjaardag gevierd etc...... 



Tussendoor nog een chemotje gepakt, CT scan gehad en een positieve uitslag gekregen, weer 9 weken erbij, de volgende scan is pas begin oktober. Ik had een bel afspraak met mijn arts voor de uitslag. De dag ervoor had ik een missed call van een geblokkeerd nummer.....mijn arts had me proberen te bellen...het moest wel goed nieuws zijn, ze zou me nooit bellen een dag voor een afspraak met slecht nieuws! Heerlijk weinig tot geen stress gehad.....niet turen naar mijn horloge of het al tijd was, niet gestressed worden van te voren. Desondanks merkte ik dat ik daarna toch een soort van stressontlading hadden. Mijn struisvogelpolitiek werkt, maar diep down zit er toch echt stress of ik het wil of niet.

Morgen weer chemo. Vandaag nog ff uitgeslapen, ik hoefde nog niet vroeg op te staan voor mijn pillen. Nog een paar dagen genieten van de kinderen. Volgende week gesprek op mijn werk over het weer aan de slag gaan. Daarnaast ga ik beginnen met een mindfullness cursus. Ik wil graag mijn gevoel beter kanaliseren, een stabieler persoon worden. Als ik terugdenk aan vorig jaar word ik er blij en stil van; hoeveel ik kan, hoeveel we gedaan hebben en wat er nog allemaal komen gaat. Ik heb er zin. De beuk erin.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend


We are back home after, I'm almost afraid to say, six and a half weeks on the road. Since my last blog we have been in Switzerland (Morgins), France (Chamonix), Italy (Val d'Aosta and Piedmont), Ameland, Domburg and Portugal (Faro) Been. We hiked, climbed, slept in huts, climbed the col of Morgins with a bike from the Lake of Geneva, did some radical stuff in an adventure park, swam in the pool, ate delicious meal in Italy, took the boat to Ameland, went to the beach, caught clams in the sea, walk through the wadden sea, were interviewed in Radio 1 (http://weblogs.nos.nl/economieredactie/2013/07/25/waddentour-ameland/ - after 2.5 minutes), lounged on the beach, saw a lot of friends from Singapore, enjoyed the lovely Dutch weather, played on the beach, lost my wedding ring in the surf, did some kite flying, cycled with the family, cylced on a race bike with Suzanne through Zealand, surfed in the surf, went a night out, had golf lessons, rented a slide water bike, chilled in the pool, celebrated Eline her 7th birthday etc. .....

In between a caught a chemo, had CT scan and got a positive result, 9 weeks more of great life, the next scan is only early October. I had a telephone appointment with my doctor for the results. The day before I had a missed call from a blocked number ..... my doctor had tried to call me ... it had to be good news, she would never call me one day before an appointment with bad news! Great, little or no stress ..... not be staring at my watch whether it was time, no stress in advance. However, I noticed that I still had a kind of stress after discharge. My ostrich politics works, but deep down there is really stressful whether I like it or not.

Tomorrow chemo. Today I slept long, I did not get up early for my pills. Enjoyed a few more days with the children. Next week conversation at work about going back to work. In addition, I will start with a mindfulness course. I would like to channel my feelings in a better way, to be a more stable person. When I think back to last year, I am glad and silent, how much I can do, how much we have done and what more to come. I'm excited. Hit it.

De grote Mont Ventoux blog! The big Mont Ventoux Blog!

Het is nu een week geleden. We zitten alweer sinds vrijdagnacht in de alpen. Eerst lekker met zijn vijven en sinds gisteren met Suus haar broer, vrouw en kinderen. We zijn lekker aan het wandelen. Gisteren hebben we een wandeling van bijna 6 uur gemaakt. Zoals gewoonlijk, ken ik ook met mijn kinderen geen grenzen.....maar ze vinden het super leuk en lopen allen als echte Deitersen in de bergen, met een eigen rugzak met proviand, soms een beetje zeuren, maar het liefst met grote passen naar de eeuwige sneeuw en de mysterieuze hoge toppen.

Ik kijk terug met heel veel plezier naar mijn Mont Ventoux exercitie. We vertrokken zondagavond vanaf Schiphol. De groep bestond uit mijn broer en zusje (mijn broertje vervoegde zich pas maandagnacht laat bij ons om dinsdagochtend vroeg), de Oostenrijkspecialst uit Leiden, de man uit Singapore die naar New York gaat, de man aka berg en mijn lieve Suzanne. Het is altijd even spannend om te zien hoe een groep die elkaar niet kent op elkaar gaat reageren. Maar zoals verwacht werd het al gauw een homogeen geheel waar we hard om elkaar en met elkaar lachten. Als verrassing had ik wielershirts laten maken voor onze groep. Een beetje gewaagd qua kleur en compositie maar wel zo mooi en herkenbaar op de kale berg!

We kwamen 's nacht rond 1 uur aan op bestemming, waar het geknipper van het rode licht van de "Observatoire" de enige hint van de kale berg in het donker was.

Maandagochtend na een gezond ontbijt onze fietsen opgehaald. Suus had op het laatste moment bedacht dat het leuk zou zijn om mee te fietsen. Als Pantani fietste ze met ons mee de colletjes op. Ze heeft duidelijk talent en het vind het ook nog leuk ook. Na de zomer een fietsje voor haar regelen en samen lekker door het Hollandse landschap fietsen! We hebben die maandag een heerlijk rondje gefietst; 3 colletje gepakt, de col de Suzette, col de Chaine en na een goede lunch bij la Fleur Blue (leuke table d' hote gerund door Nederlands stel) de col de la Madeleine, iets meer dan 60 km en zo'n 800 meter hoogtemeters gedaan. Voor de geoefende fietser een lekker rondje; voor diegene die iets meer had moeten trainen net iets te ver......bij de tweede col stonden als verassing mijn schoonouders ons op te wachten (die waren toch in de buurt). Gezellig! Na een gezond diner op tijd naar bed voor de grote dag.

Dinsdagochtend vroeg op. Ik was gezond gespannen zonder dat mijn spanning mij (of de groep) te veel werd. Ons hotel lag op de Mont Ventoux route, wat betekende dat we eerst 4 kilometer moesten afdalen naar de fontein vanwaar elke echte Mont Ventoux beklimming begint. Rond half negen begon onze echte tocht.

Ik had me voorgenomen het rustig aan te doen. Nergens in het rood te gaan. De eerste 5 kilometers zijn redelijk vlak, we reden dan ook bijna als groep naar boven. Lekker rustig aan. De man aka Berg bepaalde voor mij het rustige tempo; dank!

Daarna ga je het bos in. Je ziet opeens niet meer hoe de weg gaat, je hebt alleen maar bomen om je heen en de weg gaat opeens verraderlijk omhoog, tot zo'n 11.5% stijging. De man uit Singapore die naar New York gaat was er toen al vandoor en sommige anderen hadden de groep al uit het oog verloren achter ons. Ik ging met mijn broer en zus rustig naar boven. Zij bepaalden het tempo en hielden me rustig. Na zo'n 4 kilometers in het bos voelde ik dat ik harder kon, ik deed mijn muziek op en begon rustig van ze weg te rijden, op zoek naar de man uit Singapore die naar New York gaat.

Halverwege de tocht wist ik het zeker, dit was te doen, dit was zelfs te doen onder de 2 uur. Ik werd opeens ingehaald door een jonge Belgische renner; hij ging net iets harder; hij reed zo hard als ik ook wel zou kunnen fietsen dacht ik. Ik heb heerlijk, totdat ik bijna uit het bos was (na ~15km), achter hem aan gereden; hij als de haas, ik als de jager (of was ik de gier die gratis meefietste...). De man uit Singapore die naar New York gaat haalde ik ergens aan het eind van het bos in.

Onderweg reden Suus en haar ouders langs en stonden ze klaar als echte soigneurs om te kijken hoe het met iedereen ging en om bananen en water uit te delen en foto's te maken. Na het bos, als je bij het mystieke Chalet Reynard bent, begint het kale gedeelde van de berg. Je ziet opeens de top, het wordt zichtbaar hoever je nog moet. Ik wist het toen helemaal zeker de 2 uur was makkelijk haalbaar!

Net voor de top zag ik de jonge Belgische renner voor me, ik moest hem inhalen, ik zou voor hem finishen; en zo gebeurde het. Na 1 uur en 52 minuten was ik boven, moe en voldaan maar niet kapot. Ik had genoeg energie voor de tweede tocht. Het was nu wachten op de rest.

Een voor kwamen ze binnen, de ene fitter dan de anderen. Ik heb enorm respect voor diegene die weinig of niet getraind hadden en toch gewoon boven kwamen.

Het uitzicht vanaf de top was prachtig. Je had wel een jasje nodig tegen de kou(de wind). Gezamenlijk reden we naar Sault voor een koolhydraten lunch, al uitkijkend op de kale berg. De beklimming vanaf Sault is langer, 25 km inplaats van 21km, maar minder stijl en met minder hoogtemeter (1200 m ipv 1600).

We vertrokken gezamenlijk uit Sault. De man aka Berg en de man uit Singapore die naar New York gaat gingen er snel vandoor. De familie Deiters en de Oostenrijk specialist reden en groupe de eerste paar kilometers. Langzaam werd de groep kleiner. Ergens halverwege haalden we de man aka Berg in. Ik reed met mijn zusje de laatste kilometers voor het kale gedeelte.

Bij Chalet Reynard liet mijn zusje me gaan, op zoek naar de man uit Singapore die naar New York gaat. Ik kwam hem tegen, net nadat hij de man met de hamer was tegen gekomen. Ik weet zeker dat hij mij eruit had gereden als hij echt getraind had voor deze tocht. Respect heb ik voor zijn doorzettingsvermogen en enthousiasme om het te proberen. Het weer was ook anders dan bij de eerste beklimming. Hardere wind en bewolking, een aangename verandering tov het warme weer van de ochtend. Ieder deed ook de tweede beklimming op zijn eigen tempo, langzaam maar zeker de kale berg bedwingend. Mooi om te zien hoe mijn broer en de Oostenrijk specialist, beide met weinig of geen fiets-kilometers in de benen voordat het Mont Ventoux plan ontstond, de kale berg twee keer opfietsten zonder echt kapot te gaan. Mijn zusje is van nature een grote sporter en beklom zonder al te veel moeite de Mont Ventoux twee keer. Mijn broertje fietste mee zonder ooit 1 keer op een echte racefiets te hebben gezeten, hij deed het puur op wilskracht. Ik kan me voorstellen dat hij behoorlijk kapot was de dagen erna. De man aka Berg was lang ziek geweest en dus niet instaat te trainen. Hij deed het ook op pure wilskracht, zichzelf meerdere malen tegenkomend op de we naar boven.

Maar toen we eenmaal allen boven waren, was het alsof we als team het gehaald hadden. Tijd voor de zoveelste groep foto!

Toen begon het genieten. De dag werd afgesloten in de tuin van Chateau Talaud aan een lange linnen tafel met een mooie Mathusalem fles goeie rode wijn (voor mij helaas enkel groene thee). Het was me een dag! De volgende ochtend weer in alle vroegte op om tijd het vliegtuig te halen.

Het zit erop. Ik heb het gedaan zonder echt kapot te gaan. De training was niet voor niets. De dagen erna was ik wel moe, soms zelfs heel moe, van de inspanning, de korte nachten en het feit dat het erop zit. Heel even was ik emotioneel. Het was gelukt maar ga ik nu doen? Een leegte maakte zich meester van me. Maar gelukkig gierde de adrenaline door mijn lichaam en vreugde overwon het duidelijk van verdriet. Steeds minder voel ik me een kankerpatiënt. Steeds meer een surviver. Misschien dat het medisch niet kan, maar zo voel ik me en ik geniet ervan!

Zonder jullie steun en donaties was het nooit hetzelfde geweest. De teller staat nu op Euro 58,000. Ik verwacht nog een behoorlijk bedrag van de verdubbelaar. Misschien dat we wel de Euro 65,000 gaan halen. Ik begrijp van het AVL dat dit wellicht de meest succesvolle persoonlijke fundraising is. Jij hebt dit mogelijk gemaakt. Dank. In september zal er in het AVL een officiële cheque overhandiging plaats vinden. Mijn arts zal dan ook een voordracht houden over onderzoek naar slokdarmkanker. Jij bent hierbij hiervoor uitgenodigd.

Vanaf eind augustus ga ik misschien wel weer een paar ochtenden per week werken. Nu genieten van 5 weken vakantie met de familie. Ik heb er zin. De beuk erin.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend

It is now a week ago. We are already since Friday in the Alps. First with just the five of us and since yesterday with Suus her brother, wife and children. We are making nice hikes. Yesterday we made a walk of nearly 6 hours. As usual, I also know no limits with my kids..... but they find it super fun and walk as real Deitersen in the mountains, with their own backpack with supplies, sometimes a little bit of whining, but mostly with great strides to the eternal snow and the mysterious high peaks.

I look back with great pleasure to my Mont Ventoux trip. We left Sunday evening from Schiphol. The group consisted of my older brother and sister (my younger brother only joined us late Monday night), the Austria specialist from Leiden, the man “from Singapore who goes to New York”, the man “aka mountain” and my dear Suzanne. It is always exciting to see how a group who does not know each other will interact. But as expected, it quickly became a homogeneous group, which laughed together and about each other. As a surprise, I had made cycling jerseys for the group. a little bold in color and composition but so beautiful and recognizable on the bald mountain

We arrived around 1 o’clock at night at our  destination, where the flashing of the red light of the "Observatoire" the only hint of the bald mountain in the dark was.

Monday morning after a healthy breakfast we picked up our bikes. Suus at the last minute had decided to join us for cycling trip of that day. As Pantani she rode with us to the mountain passes. She clearly has talent and finds it fun too. After the summer I will need to find a bike for her so we can cycle together through the Dutch landscape! We had a wonderful Monday and cycled over 3 cols;, the col de Suzette, col de Chaine and after a nice lunch at la Fleur Blue (nice table d'hote run by Dutch couple) the Col de la Madeleine, just over 60 km and about 800 meters altitude done in a day. For the trained cyclists a nice round, for those who had not trained as much a bit strenuous ...... On the second col my parents in law were waiting as a surprise, they were in neighboorhood. How nice of them to join us! After a healthy dinner we went to bed on time for the big day.

Tuesday morning early we got up with some healthy tension in our mind without my stress being to much for me (or group). Our nice hotel was on the Mont Ventoux route, which meant that we needed to go down 4 kilometers to the fountain in Bedoin from which every true Mont Ventoux climb begins. Around half past nine the real journey began.

I had planned to do it in a relax mode. To ensure that I would no where go in the red zone. The first five miles are fairly flat, we climbed it almost as a group up. Nice and easy. The man “aka mountain” led the way for me and defined the relax pace, thanks!

Then you go into the woods. Suddenly you can not see the road anymore in front of you, you have only trees around you and the road is suddenly treacherous steep with  elevatio of  up to around 11.5%. The man “from Singapore who will go to New York” had already left us and had moved up, while others had dropped off and started to climb in their own pace. I joined with my older brother and sister and we climbed quietly at an easy pace. They again determined the pace and kept me calm. After about 4 kilometers in the forest I felt that I could go faster, I put my music on and began quietly to them to cycle away from them, looking for the man “from Singapore who go to New York”.

Halfway I knew it, it was doable even more, it was doable within 2 hours. I was suddenly overtaken by a young Belgian rider, and he cycle just a little bit faster than me, he rode as fast as I could also go I thought. I followed him until I was almost out of the woods (after ~ 15km), he was the pace maker, I was the hunter (or I was the vulture who followed him for a free lunch ...). Some where at the end of the forest I overtook the man “from Singapore who will go to New York “.

Along the road Suus and her parents followed us as real “soigneurs” with water and bananas and to take pictures. After the forest, if you have passed the mystical Chalet Reynard, the bare part of the mountain begins. You suddenly see the top, you can finally image how much longer it is. I knew it now for sure I was going to make it within the two hours.

Just before the top I saw the young Belgian rider in front of me, I had to finish in front of him, and so it happened. After 1 hour and 52 minutes I was finally on the top, tired and satisfied but not broken. I had enough energy for the second trip. I had now to wait for the rest.

Each one of them came in at their on pace, one fitter than the other. I have tremendous respect for those who had little or no training, yet had climbed the mountain at their on pace.

The view from the top was beautiful. You needed e a jacket against the cold ( wind). Together we drove to Sault for a carbohydrate lunch, while overlooking the bald mountain. The climb from Sault is longer, 25km instead of 21km, but less steep and less altimeter (1200 m instead of 1600 m).

We left together from Sault. The man “aka Mountain” and the man “from Singapore who will go to New York” made a fast getaway. The Deiters family and the Austria specialist rode en groupe the first few kilometers. Slowly the group became smaller. Somewhere halfway we overtook the man “aka Mountain”. I drove with my sister the last kilometers before the bald area.

At Chalet Reynard my sister let me go and I went in search of the man “from Singapore who will go to New York”. I overtook him just after he had met the man with the hammer. I'm sure that if he had trained more he would have ridden faster than me. I have respect for his perseverance and enthusiasm to try it. The weather was also unlike the first ascent, in the sun. Stronger wind and clouds, a pleasant change from the hot weather during the morning ride. Each cycled the second climb again at their own pace, slowly taming the bald mountain. Nice to see how my brother and the Austria specialist, both with little or no cycling mileage in the legs before the plan came up to cycle the Mont Ventoux, cycled up the bald mountain twice without meeting the man with the hammer. My sister is naturally a great athlete and did it without much trouble twice. My younger brother rode it without having been on a bike once this year, he did it purely on willpower. I can imagine that how broken he must have been the days after. The man “aka Mountain” had been sick and thus not able to train. He did it on sheer willpower, running into himself several times to get to the top.

But once we were all  on top, it was like we had made it as a team. Time for another group photo!

It was now time to enjoy. The day ended in the garden of Chateau Talaud with a long linen table with a beautiful Mathusalem bottle of good red wine (for me unfortunately only green tea). It was a hell of day! Unfortunately we needed to rise and shine early for our plane back home.

It is over. I did it without really going bust. The training was not for nothing. The following days I was tired, very tired sometimes, the effort, the short nights and the fact that it was over. For a moment I was emotional. It was successful but what to do next? An emptiness took possession of me. But fortunately the adrenaline flowed through my body and joy overcame the grief. Less and less I feel like a cancer patient. Increasingly I feel like a survivor. Maybe that's not medically possible, but that is how I feel and I enjoy it!

Without your support and donations it would never have been the same. The count now stands at Euro 58,000. I expect a decent amount from the doubler. Maybe we will reach the Euro 65,000. I understand from the AVL (hospital) that this might be the most successful personal fundraising in its history. You made this possible. Thanks. In September there will be an official ceremony during which I will hand over a cheque while my doctor will also hold a lecture on research on oesophageal cancer. You are hereby invited.

From the end of August I will maybe start working a few mornings a week. For now I will enjoy 5 weeks of holiday with the family. I'm excited. I am ready.

Stay strong

I will beat the statistics

Berend