50.000

Ik wil jullie allemaal bedanken voor het trouw lezen van mijn blog. Ondanks mijn stilte afgelopen weken hebben we de magische grens van 50.000 page views onlangs gehaald. Dat klinkt veel en dat is ook veel. Page views worden geteld op basis van views en niet op basis van unieke bezoeken. Ongetwijfeld dat de helft van de page views veroorzaakt is door mensen die kijken of ik weer een nieuwe blog heb geschreven. Een paar interessante statistieken:

- De drukste maand was Augustus met meer dan 6.000 page views
- Gemiddeld zijn er net iets minder dan 150 views per dag
- Ongeveer de helft van de page views komt uit Nederland, een kwart uit Singapore. Na een sterke start is Japan helaas gezakt van een derde plaats naar een meer gelijkwaardige positie gezamenlijk met de VS,  het Verengd Koninkrijk en Frankrijk
- Twee-derde van de bezoekers gebruikt een Apple instrument (Mac, I-phone of I-Pad)
- De helft van de bezoekers bekijkt de blog met een mobiel instrument
- Het gemiddelde salaris van een bezoeker is .......:)

Het aantal page views heeft mij doen denken....had ik dan toch reclame moeten toe laten op mijn website...ik had wat geld kunnen verdienen voor een goed doel zoals kankeronderzoek. Misschien toch niet.

Begin juli ga ik de Mont Ventoux op fietsen met een veelzijdige groep bestaande uit mijn zusje, broer, een vriend uit Nederland, een vriend uit Singapore, hopelijk mijn zwager en wellicht nog anderen. Ik moet de sponsorformule nog bedenken maar hierbij al een waarschuwing aan een ieder: Trek uw portemonnaie en sponsor mij voor het ophalen van geld voor kankeronderzoek terwijl ik de Mont Ventoux op fiets!

We zijn net terug na 2,5 week VS. Het was genieten tot en met. Heerlijke quality time met de familie. Een paar dagen LA, genieten van Disneyland en het Californische strand; Las Vegas, een moetje om de camper op te halen (wat een vreselijke stad - wel nog in Ceasar's Palace geweest - helaas was hij er zelf niet); toen in de camper via Zion Canyon - hoge rode bergen om je heen; via Bryce - een maanlandschap bestaande uit roze stalagmieten - naar Lake Powell - een groot meer met daar achter hoge Monument Valley-achtige bergen; vervolgens de Grand Canyon - te groot om te bevatten, lekker omgekeerd wandelen, eerst naar beneden en dan pas naar boven ; via Sedona - een stad met een sterke aarde Vortex- naar Wickenburg (Arizona), waar we als cowboys een paar dagen paard hebben gereden en kleiduiven hebben geschoten; als grande finale 3 dagen NY - Central Park, shoppen, musical, leuke wijken, buzzing city.

Een veelzijdige reis, hotels, camper, appartement, zon, zee, wandelen, shoppen, woestijn, stad en bergen. Zeker de camper is ideaal met kinderen. Je hebt alles bij je en je doet de deur open en de kids gaan op avontuur. Lekker BBQ en genieten van de natuur. We zijn altijd verrast hoe aardig de mensen zijn in de VS; hoewel NY wel wat anders is. We hadden er graag gewoond.

De limo in Las Vegas / The Limo in Las Vegas

 Zion Canyon

De/The 27 foot with slide-out RV

Familie kiekje in Zion / Family picture in Zion

BBQ in Lake Powell

De Chinees in Bryce Canyon / The Chinese in Bryce Canyon

 The love-birds in Grand Canyon

Familie kiekje/Family picture  #2 in Grand Canyon 

Cowboy spelen in Wickenburg / Playing cowboy in Wickenburg

Familie kiekje / Family picture #3 en #4 in Wickenburg Arizona

Cowboy spelen in Wickenburg #2 / Playing Cowboy in Wickenburg

 Toeschouwers bij kleiduivenschieten (?) / The spectators of the shooting

In de afgelopen 2,5 week heb ik zo goed als nooit aan mijn ziekte gedacht. Het was er gewoon niet.  Ik was heel even een normaal mens. Ondanks de jet-lag voel ik me nu sterk. Ik moet ongelofelijk hard gaan trainen komende weken om de Mont Ventoux hard op te kunnen. Een nieuwe focus, een nieuw doel. Volgende week dinsdag chemo. Mijn laatste bloedwaardes waren nog nooit zo laag - 4 - zouden ze weer lager kunnen????? Over een paar weken (15 juni) is het al weer een jaar geleden dat deze ongein begon. Wat gaat de tijd toch snel. Wat is er toch veel gebeurd. Wat heb ik toch genoten. Nog even en ik heb de initiële prognose van 8 tot 11 maanden verslagen; nu nog de rest van de probabilistisch Gauss-kromme aan gort maken en een miraculeus record vestigen. Ik heb er zin in en ben er klaar voor. De beuk erin.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend


I want to thank you all for reading my blog so often. Despite my silence in recent weeks, we have reached the magic number of 50,000 page views last week. That sounds like a lot and that is a lot. Page views are counted on the basis of views and not on the basis of unique visits. No doubt that at least half of the page views are caused by people who are curious to see if I've written a new blog. A few interesting statistics:

- The busiest month was August with more than 6,000 page views
- On average there are almost 150 views a day
- About half of the page views come from the Netherlands, a quarter from Singapore. After a strong start Japan dropped from third place to a more equal 4th position jointly with the U.S., the UK and France
- Two-thirds of the visitors are using an Apple device (Mac, I-phone or I-Pad)
- Half of the visitors view the blog with a mobile device
- The average salary of a visitor is ....... :)

The number of page views made me think .... should I have allow advertisement on my site? I could have earned some money for a good cause such as cancer research. I am not sure whether I should....

Early July I will cycle-up the Mont Ventoux with a diverse group of friends and family, consisting of my sister, brother, a friend from the Netherlands, a friend from Singapore, hopefully my brother in law and possibly others. I am still not sure about the sponsorship format but here already a warning to everyone: Pull your wallet to sponsor me to cycle up the Mont Ventoux to raise money for cancer research!

We have just returned from a 2.5 weeks trip to the U.S.. It was great. Incredible quality time with the family. A few days LA, to enjoy Disneyland and the California beach, Las Vegas, we had to go there to pick up the camper (what a terrible city - I went to Ceasar's Palace - unfortunately he was not there), then with  recreational vehicle via Zion Canyon - high red mountains around you, to Bryce canyon - a lunar landscape of pink stalagmites - onwards to Lake Powell - a large lake with behind it high Monument Valley-like mountains, then the Grand Canyon - too big to contain, inverted hiking, first down and then up, through to Sedona - a city with a strong earth Vortex and onwards to Wickenburg Arizona, where we played cowboys for a few days and did some skeet shooting, and as grand finale 3 days NY - Central Park, shopping, nice neighborhoods, buzzing city.

A versatile vacation, hotels, camping, apartments, sun, sea, hiking, shopping, desert, city and mountains. Certainly the camper is great with children. You have everything you need with you and you open the door and the kids go on an adventure. Tasty BBQ, while enjoying the nature. We are always surprised about how nice people are in the states; although NY is somewhat different. We would have loved to life there.


In the past 2.5 weeks, I hardly ever thought about my illness. It just was not there. I was just a normal person for a while. Despite the jet lag I now feel strong. I have to train incredibly hard in the coming weeks for the Mont Ventoux. A new focus, a new goal. Next Tuesday my next chemo. My last blood levels have never been so low - 4 - could they be even lower again??? In a few weeks it's been a year since this crap started. How quickly the time has gone. How eventful has it been. How I have enjoyed myself despite everything. Pretty soon I will have beaten the initial forecasts of 8 to 11 months, provided the chemo would work (without 3 to 6 months). It is time to beat the rest of the statistical Gauss curve and set a miraculous record. I'm excited and ready for it. Bring it on.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Ziek - Sick

Een van de langste en koudste winters sinds tijden heb ik doorstaan zonder ziek te zijn. Maar nu dat de lente voor de deur staat en de temperatuur stijgt ben ik toch nog op de valreep overvallen door griep. Maandag werd ik wakker met ongelofelijke spierpijn. Ik had zondag 60km gefietst, wellicht kwam het daardoor. Zo hard had ik toch niet moeten fietsen om ze bij te houden? Dinsdag naar Bergen gereden en daar 25km op de mooiste mountainbike trek van Nederland gefietst, dwars door de duinen. Ik dacht met een beetje geluk kan ik dat slechte gevoel van me af fietsen......helaas. Woensdag werd ik beroerd wakker. Op aanraden van een vriendin in bed gaan liggen en wat dacht...ja, je neemt rust en tatah....je krijgt korst. Met het AVL overlegt; kom direct maar langs voor bloedonderzoek. Je weet het nooit. Als het slecht is moeten we je opnemen.....what the f**k? Da' s niet de bedoeling. Donderdag heb ik een diner met werk waar ik me op verheug. Een hoop oude collega's en advocaten waar ik mee heb samengewerkt.....Vrijdag naar Maastricht om zaterdag de zelf geregelde Elisabeth Schreinemacher-Delacroix classic te fietsen...een wielerrace met 14 neven en nichten en mijn vader en oom door het Limburgse landschap, ter ere van mijn overleden groot moeder. Zondag met de serieuze renners een wat langer rondje (75 km)  de Cauberg op. Gelukkig was mijn bloed goed en lig ik nu in mijn eigen bed. Ik ben ziek maar niet van de kanker. Gewoon een ordinaire griepje. Ik visualiseer dat mijn lichaam de griepcellen moet aanvallen terwijl ze zorgen dat de aanval op de kanker stand blijft houden. Dat moet. Het ging en gaat zo goed. De uitslag van de laatste CT scan was "status quo ante" maar spraak wel over het niet meer zichtbaar zijn van sommigen lymfe klier. Ja, een CT scan is niet zaligmakend. Er kunnen nog ettelijke plekken zijn dit niet oplichten maar toch. Toen ik gisteren mijn arts zag over mijn bloedonderzoek hebben we het ook over de CT scan uitslag gehad...haar worden waar in de trant van "Ik zei het je toch" en terwijl ze die worden sprak gaf je me een boks (vraag maar aan je kinderen wat dat is). Zo'n relatie heb ik met haar. Ik ben gerust dat dit maar een griepje is. Nu snel beter worden want volgende week vrijdag vertrekt het vliegtuig naar LA en moet ik zaterdag naar het Magic Kingdom! De beuk erin.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

I have endure one of the longest and coldest winters since times without being sick. However, as the start of the spring is imminent and the temperature slowly rises, I have fallen ill with influenza. Monday I woke up with incredible muscle pain. I had cycled 60km Sunday, perhaps that was the cause. Had I cycled so hard to keep with them? No. Tuesday I went to Bergen (a small town on the coast in the north) and cycled 25km on the most beautiful mountain bike trek the Netherlands has in the middle of of the dunes. I thought with a little luck I could cycle off that bad feeling...... nothing was less true. Wednesday I woke up with an awful feeling. On the advice of a friend I went back to bed and yes then it happened I developed a fever, you take your rest and tatah .... you get hammered. I directly though contact with my physician, who instructed to come by as soon as possible to the hospital to check me, you never know. If it is bad, I would have needed to stay in the hospital..... what the f ** k? That's not the intention. Thursday I have dinner with work that I am looking forward to. A lot of old colleagues and lawyers I have worked with ..... Friday to Maastricht, Saturday the Elisabeth Schreinemacher Delacroix classic... a cycling race arranged by me with 12 cousins, my father and uncle in the south of Holland, in honor of my deceased great mother. Sunday with the serious riders a little longer round (75 km) including the Cauberg. Fortunately, my blood was good and now I lie in my own bed. I'm sick but not from cancer. Just an ordinary flu. I visualize my body cells attacking the flu while ensuring that the attack on the cancer continues to stand. That should and will be the case. It is going so well. The results of the last CT scan was "status quo ante" but also mentioned some of the lymph node seen in January are not visible anymore. Yes, a CT scan is not everything. There may be several places that do not lit yet, but still a positive message. Yesterday, when I saw my doctor about my blood test we also talked about the CT scan results ... while speaking the words  along the lines of "I told you so" she gave me a box high five (just ask your children what that is). That is the relationship I have with her. I am assured that this is just a flu. I have to overcome it fairly quickly as next Friday the plane leaves for LA and I have to in the Magic Kingdom onSaturday! Hit it.


Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

9 weken extra - 9 extra weeks!

Goed nieuws! Hoewel we nog steeds op de officiële uitslag wachten, concludeerde mijn arts maandagochtend dat mijn klieren niet gegroeid waren. Ik heb nog steeds een stabiel ziektebeeld. Wat een opluchting! Ik had een goed voorgevoel maar was toch behoorlijk gestressed het weekend. Donderdag had ik al de scan gehad.Vanaf dat moment is het afwachten op de uitslag, terwijl de radioloog het direct zou kunnen bepalen....dat maakt het gevoel van wachten niet echt makkelijker. Maar goed, het was weer positief. Suus en ik hadden sterk het gevoel dat mijn arts me een positief gevoel wilde geven. Hoewel ze toch weer negatief was over mogelijke operatieve stappen, concludeerde ze dat mijn respons buitengewoon goed was. Ze kent 1 andere patiënt die ook goed op deze alternatieve therapie reageert. Hij volgt al 3 jaar hetzelfde regime met succes. 3 jaar klinkt misschien als heel kort voor jouw als lezer, maar voor mij is het eindeloos. Het geeft hoop dat ik dat ook kan halen maar is geen zekerheid. Oene zal al 8 zijn (en me kunnen herinneren), Eline een schone jonge dame van 10 en Fleur bezig met haar middelbare school keuze. Vorige jaar Juni had ik hier blind voor gekozen. Nu ben ik blij dat er een kans is dat ik het ga halen, maar tevreden nog niet. Ik moet langer leven. Zo lang als ik deze therapie aan kan moet ik hoop hebben. Hoop hebben dat ik het ga halen. De arts zei ook dat als ze haar geld op een van haar eigen patiënten met een vergelijkbare ziekte zou moeten inzetten ze haar geld op mij zou inzetten!

Een echte klimmer ben ik volgens de arts.  Ze kent mijn ski-verhalen maar weet niets van de berggenen die de Deiters-en hebben. Mijn leven is vergelijkbaar met een beklimming van een berg hoger dan de Mount Everest. Een berg zonder top die alsmaar hoger wordt. Soms even wat makkelijk, na wat goed nieuws, dan weer reuze stijl en gevaarlijk, net voor een uitslag. Heel even dacht ik na de vorige chemo kuur dat ik er al was. Dat ik deze ziekte de baas was, de top had bereikt. Fout! " Never let your guard down" zoals de Engelse zeggen. Blijf vechten. Het grootste gevaar van de vorm en status van mijn kanker is "complacency". Je hoeft maar een kiertje op te laten en het is er weer. Blijf gefocused. Blijf vechten. Denk nooit dat je er bent. Continue de beuk erin.

Mijn arts vroeg me of ik kon genieten van mijn leven. Ja antwoordde ik volmondig. Hoewel het soms moeilijk en zwaar is, kan ik van de meest gewone dag vaak echt genieten. Natuurlijk ik doe veel dingen, soms zelfs overdreven dingen, maar wat zou jij doen als je de klok hoort tikken, je er bij wijze van spreken over een paar weken/maanden er niet meer bent. Bij de pakken neerzitten? Ik dacht het niet. F##k it! Vecht en pluk de dag. Leef elke dag als de laatste. Geniet van je gezin, van de mensen om je heen, geniet van het kleine en het grootte. Doe de dingen die je altijd heb willen done. Er gaan soms dagen voorbij dat ik niet aan die K#t ziekte denk hierdoor.

Maandag na de chemo, zoals gewoonlijk sushi gegeten (gewoonte - never change a winning strategy), daarna door naar Schiphol voor de vlucht naar Manchester. Daar genoten van de grootste derby ter wereld: Manchester United tegen Manchester City. Mijn broertje en ik waren ongeveer de eerste in het stadium. Het was even spannend om de kaarten op te pikken die we via internet hadden gekocht. Maar uiteindelijk was de tussenpersoon gelukkig betrouwbaar en slechts 45 minuten later dan afgesproken bij de hoofdingang van Old Trafford. Op de seizoenskaarten van een Indiaanse stel hebben we genoten van de sfeer in het stadion. We zatten zowat op het veld. Meezingen was soms wat moeilijk aangezien het accent van de lokale Engelsman nogal onverstaanbaar is. Maar het was een avond om nooit te vergeten!

Nu een korte cycle. 23 April alweer bloedtesten en chemo. Over 9 weken weer scan. Dan is het precies 1 jaar geleden dat deze ongein begon. Eind April gaan we 2.5 week naar de VS. Ik durf nu eindelijk me erop te verheugen. Tot dan lekker fietsen, tussen 80 - 120 km per week. Heerlijk beuken op de pedalen!

Stay strong!

I will beat the statistics.

Berend


Good news! Although we are still waiting for the official results, my doctor concluded Monday that my lymph nodes had not grown. I have stable disease. What a relief! I had a good feeling but I was still pretty stressed about it during the weekend. Thursday I had had the scan. From that time onwards you have to wait for the results while the radiologist immediately could determine what it is.... that doesn't make the sense of waiting any easier. Anyway, it was again positive. Suus and I had a strong feeling that my doctor wanted to give me a positive feeling. Although she yet again was negative about possible operative steps, she concluded that my response was extremely good. She knows of one other patient who also responds well to this alternative therapy. He has been under going treatment for 3 years now. Three years may sound like very short to you as a reader, but for me it's endless. It give me hope that perhaps I will also reach that milestone. Oene will be 8 years old (and able to remember me), Eline will be a beautiful young lady of 10 and Fleur will be busy with her high school choice. Last year in June I would have blindly signed up for it. Now I am happy about that I have hope and a chance to life as long but I am still not satisfied. I want to live longer. As long as I can handle this therapy I have hope to reach that milestone. The doctor also said that if she would have to put her money where her mouth is she would put it on me from all her patients with a similar decease status!

According to my physician I am a real climber. She knows about my ski stories but doesn't know anything about the mountain genes the Deiters have. My life is like climbing a mountain higher than Mount Everest. A mountain without summit that continues to be higher each time. Sometimes it can be an easy slope, after some good news, then it can be steep and dangerous, just before a result consult. After the last chemo treatment I thought for a moment that I had reached the summit. That I had beaten this disease.Wrong! "Never let your guard down" as the English say. Keep fighting. The greatest danger of the form and status of my cancer is "complacency". You only need a crack to let it back in. Stay focused. Keep fighting. Never think that you are there. Continue the fight!

My doctor asked me if I could enjoy my life. Yes I answered wholeheartedly. Although it is sometimes hard and heavy, I can enjoy the most ordinary day. Of course, I do a lot of things, sometimes even exaggerated things, but what would you do if you hear the clock ticking? You might only have to a few weeks / months to go. Would you be in despair? I do not think so. F # # k it! Fight and seize the day. Live each day as the last. Enjoy your family, the people around you, enjoy the small and the big things. Do the things you've always wanted to do. There are days that pass without thinking of this terrible disease.

Monday after the chemo, I ate sushi as I always do (custom - never change a winning strategy), then proceeded to the airport for my flight to Manchester. I enjoyed the biggest derby in the world: Manchester United against Manchester City. My brother and I were about the first one seated in the Old Trafford. It was quite exciting to pick up the tickets that we had bought over the internet. But eventually the in-between was reliable and showed up only 45 minutes later than agreed in front of the main entrance of Old Trafford. With the season tickets of an Indian couple we enjoyed the atmosphere in the stadium. We were seated almost on the field. Singing of the United songs was sometimes difficult since the accent of your average local Englishman is quite difficult to understand. But it was a night to remember!

Now a short cycle. 23 April again blood tests and chemo. End of April we go 2.5 week to the U.S.. I  finally dare to start looking forward to it. In 9 weeks again a Ct scan. It will be almost 1 year since this journey started. Until then I will enjoy cycling between 80-120 kilometres a week. Pushing the pedals to the metal!

Stay strong!

I will beat the statistics.

Berend

Opgelet - Warning

Ik wil graag jullie aandacht vragen voor het volgende filmpje:

You Tube: Beste 16-jarige ik

Deel het het met andere en ga naar www.Facebook/stmelanoom voor meer informatie. Zeker voor jullie in Singapore is dit van levensbelang! Smeer in. Dit is een vorm van kanker waar jezelf meer invloed op hebt. Door jezelf in te smeren verminder je de kans om het te krijgen.

Een hele dierbare vriendin van ons heeft deze vorm van huidkanker. Hoewel zij nu schoon is, zal ze tot het einde der dagen, om de zoveel maanden, CT scan's en MRI's scan's moeten ondergaan. Dit is om er zeker van te zijn dat als de ziekte terugkomt ze er op tijd bij zijn; en dan nog is er geen garantie....

Ik heb enorm veel respect en diepe bewondering voor haar en de manier hoe zij, samen met haar man, deze ziekte heeft aangevallen. Zij zijn een voorbeeld voor ons. Zij hebben mij en Suzanne in Juni laten inzien dat positiviteit en strijdlust twee hele belangrijke factoren in de aanval tegen kanker. Zonder deze twee ingrediënten zal je de strijd zeker verliezen. We hebben enorm veel houvast en steun van hun gekregen sinds het begin van mijn strijd tegen kanker en blijven die steun en houvast krijgen. Hij is mijn guardian angel en zij mijn lotgenoot en meest recente chaperonne. Heel veel dank hiervoor.

Stay strong. Smeer in.

I will beat the statistics.

Berend


I would like to draw your attention to the following video:

Beste 16-jarige ik

Share it with others and go to www.Facebook / stmelanoom for more information. Especially for the people in Singapore, this is vital! Use son-block. This is a form of cancer where you can have more influence in reducing the odds of getting it.

A very dear friend of ours has this form of skin cancer. Although she is now clean, she will need to undergo CT scans and MRI scans every few months for the rest of her life. This is to ensure that if it comes back they are on time and even then there is no guarantee ....

I have enormous respect and admiration for her and the way she and her husband fight this decease. They are an example to us. They got me and Suzanne in June to see that a positive and fighting attitude are two very important factors in the attack against cancer. Without these two ingredients, you will surely lose the battle. We have received a lot of guidance and support from them since the beginning of my battle with cancer and continue to get support and guidance. He is my guardian angel and she is my companion and was my most recent  chaperone. Many thanks for this.



Stay strong. Use sun block.

I will beat the statistics.

Berend

Een nieuw record - A new record

16 weken na het einde van de zware chemo, 34 weken na het starten van chemo en 38 weken na het begin van de ellende ben ik qua tumor markers op een gezond niveau. Het niveau van de CEA marker zit statistisch gezien bij gezonde mensen tussen 0 en 6. Gisteren zat hij op 5 bij mij. Betekent dit dat ik gezond ben.....helaas nee, maar het geeft wel hoop en hoop doet leven.

Ik was enorm blij toen ik het hoorde maar ik had ook mijn twijfels.  Je wil een gat in de lucht springen van blijdschap bij het horen van het goede nieuws maar je brein neemt toch een loopje met je. Mijn eerste vraag aan de dokter was of je ook lage tumor markers kan hebben maar wel kanker. Deze werd helaas positief geantwoord. Het ene moment voel je allemaal twijfels...zouden de bloedbuisjes gemixed zijn met die van anderen? Kan het niveau voor een grote uitbraak tijdelijk verlaagd zijn? Over 3 weken zit het weer veel hoger......Het andere moment geloof je in de sterkte van jezelf. Zou ik toch die statistieken niet alleen gaan verbreken maar gewoon gaan verpletteren? Ja!

Het rare is dat ik altijd weer blij ben als ik weer aan het infuus zit en mijn chemo pillen slik. Stilstaan kan ik niet, alleen maar aanvallen. Kei hard de beuk erin. De extra week rust, er zat dus 4 weken tussen de laatste 2 kuren ipv 3, gaf mij een onrustig gevoel. Ik ben blij dat ik weer in de 3 weken stramien zit.

Een ding weet ik zeker.....ik ga door met mijn pluk de dag strategie in combinatie met de nodige hoogtestages en sportieve prestaties. We gaan op mei-vakantie naar de VS 2 weken, de zomer vakantie begint ook al vorm aan te nemen met een weekje in de alpen en weekje in Agriturismo's, binnenkort met pasen naar Domburg, de dag na mijn volgende uitslag (CT scan - 8 April) met mijn broertje naar Man U tegen Manchester City....stoeltjes in het vak aan het veld!...daarna een familie-wieler-wedstrijd in Maastricht, die ik organiseer. In Juni met de Free ride groep naar de Mont Ventoux. Al met al genoeg om naar uit te leven!

Hieronder de link nog naar de filmpjes van vorige week in Chamonix. 

Vallee Blanche

Courmayeur

Voor diegene die het nog niet weten...ik heb tegenwoordig een baard; voor de echte ruige berg look.

Deze dagen geniet ik van de aandacht van mijn kinderen. De liefheid en humor van Eline, het rebelse en speelse van Oene en de wijsheid en warmte van Fleur. De avond voor de uitslag ben ik altijd wat gespannender dan anders. Oene miste zijn moeder, Eline refereerde naar de dood, het werd me even teveel zonder Suzanne. Verdrietig bracht Fleur naar bed. Zij vroeg aan mij waarom ik verdrietig was....ik vertelde haar over het feit dat ik weer naar het ziekenhuis moest voor testen. Fleur heeft mij toen getroost, ze zei dat zij zeker wist dat ik een goeie uitslag zou hebben. Ze had helemaal gelijk. Wat ben ik trots op mijn kinderen maar zou ik ze dit graag besparen.

Op naar 8 april, als ik weer bespreking heb van mijn volgende CT scan (4 april). De beuk erin.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

16 weeks after the end of the heavy chemo, 34 weeks after the start of chemotherapy and 38 weeks after the start of the misery my tumor markers are within a healthy level. For healthy people the level of the CEA marker is statistically observed to be between 0 and 6. Yesterday my level was at 5. Does this mean that I'm healthy ..... unfortunately no, but it gives hope and hope makes me live.

I was delighted when I heard it but I had my doubts. When getting such news you want to jump a hole in the sky but the thing is that your brain will still take you for a ride.  The first question I asked the doctor was whether it was also possible to have low tumor markers but still have cancer. The answer was, unfortunately, affirmative. One moment you feel only doubts ... the blood tubes were mixed up with those of others? Perhaps the level can be lower just before a major outbreak. In about three weeks the levels will be much higher ...... The other moment you believe in the strength of yourself. Will I beat the statistics or will I crush them? Yes, I will crush them!

The weird thing is that I'm always happy when I get have an IV in me and am taking my  chemotherapy pills. I can jsut sit still, I need to attack. Put the pedal to the medal. The extra week of rest this time, there were 4 weeks between the last 2 cycles instead of 3, gave me an uneasy feeling. I am happy to be back in three weeks pattern.

One thing I know for sure ..... I will go on with my cherish the day strategy in combination with the necessary altitude training and sports performance. We will go on May holiday to the U.S. two weeks, the summer holiday is already taking shape with a week in the Alps and week in Agriturismo's in Italy, during eastern were off to Domburg, the day after my next results (CT scan - 8 April) I will go with my brother to Man U against Manchester City .... seats near the pitch! ... then a family cycling race in Maastricht, which I am organizing. In June the Free ride group will join me to the Mont Ventoux. All in all, plenty to look forward!

Below are the links to the videos of last week in Chamonix. 

Vallee Blanche

Courmayeur

For those who do not know ... I have a beard now, for the real rugged mountain look.

These days I enjoy the attention of my children. The sweetness and humor of Eline, the rebellious and playfulness of Oene and the wisdom and warmth of Fleur. The night before the outcome I am always a bit stressed. Oene missed his mother, Eline was referring to my possible death, it was just too much for me without me Suzanne. I was sad when I was bringing Fleur to bed. She asked me why I was sad .... I told her about the fact that I had go to the hospital for tests again. Fleur comforted me, she said that she was sure that I would have a good outcome. She was absolutely right. I'm so proud of my kids but I am so sad that they have to go through this.

On the 8th of April I have my next CT scan (April 4) outcome.  I am ready.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Huisman - Houseman

Ik ben gisteren avond teruggekomen van 4 dagen keihard skiën. Binnenkort zal ik een aantal filmpjes van deze meest recente ski-avontuur publiceren.

Hierbij al een kleine samenvatting. Het was geweldig. We hadden geluk met het weer en de sneeuw, een ontzettend leuke groep (mijn zus(-je), mijn manager/trouwste belangenbehartiger en een ouwe vriend aka de Oostenrijk-specialist - jammer voor hem dat we slechts in Zwitserland, Frankrijk en Italië geskied hebben,) en goeie betrouwbare berg gidsen.

Dag 1 was in-skien in Morgins/Portes du Soleil - zelden heb ik zoveel van het gebied gezien, de Combe de Morgins, ook wel Pierre Plate (platte steen) genoemd (zie vorige filmpjes), was voor de meeste onder ons het heftigste stukje van die dag en misschien wel van alle dagen. Aan het einde van dag 1 zijn we naar Chamonix gereden, het Free-ride mekka van de wereld, een stad vol adrenaline aan de voet van de majestueuze Mont Blanc.

Dag 2 begon anders dan verwacht, het weer viel tegen, dus weken we uit naar Courmayer aan de andere kant van de Mont Blanc tunnel in Italië. Daar hebben we 2 fantastische runs gemaakt van 2600-3000m naar 1000m, waarbij we lange traverses maakten, 2 colletjes beklommen, 1 ski zijn kwijtgeraakt in de diepe sneeuw aan het begin van de eerste run (hulde voor mijn zusje die op 1 ski  het grootste gedeelte van de eerst run naar beneden heeft geskied terwijl zij niet haar ski was kwijtgeraakt), fantastisch Italiaans geluncht hebben en gewoon genoten hebben van een top dag.

Dag 3 was een rustdag in Morgins. Van de 27 dagen (!) die ik dit seizoen geskied heb, was dat de dag dat we het laatste gestart zijn, pas om 10.30. Aan het einde van de dag zijn we na een etentje met mijn schoonouders en hosts in Morgins (dank nogmaals) weer naar Chamonix gereden.

Dag 4 was de Vallee Blanche dag. We zijn vanaf de Aiguille du Midi (3842 m) naar het begin van de gletsjer geskied aan de voet van de Mont Blanc. Erg indrukwekkend, zeker het eerste stukje over de graad naar beneden. De lift naar boven is ook een ding. Iedereen ziet er nogal profie uit, rugzak, harnas, pikhouwel, touwen, lawine airbags etc....uiteindelijk deden we niet onder voor de gemiddelde berggenoot. Boven aangekomen zatten we boven de wolken, met alleen maar 4-duizenders om ons heen! Een uitgebreide foto reportage zal nog volgen. Het was genieten tot en met. Van de voren voel je de spanning en komt steeds de vraag op: Waarom doe ik dit? Maar het was fantastisch. Wat voel je je klein en kwetsbaar tussen die witte stenen reuzen. En wat heb ik respect voor de Oostenrijk specialist die zijn grenzen behoorlijk heeft verlegd deze dagen.

Dit is het einde van het ski-seizoen 2013; op naar 2014 met minimaal net zoveel mooie ski-momenten! Binnenkort mijn racefiets uit het vet halen voor het wielerseizoen....ik doe kwa doping niet onder voor een gemiddelde professionele wielrenner. 

Suzanne is vanochtend naar Houston vertrokken, naar een van haar beste vriendinnen. Jammer dat ik niet mee ben, maar heerlijk voor haar dat ze even de ellende achter zich kan laten. Ik hoop en weet zeker dat ze met volle teugen gaat genieten. Vanaf nu ben ik single parent - huisman. Heerlijk quality time met de kinderen. Ik heb er vreselijk veel zin in. Het is even wennen om er helemaal alleen voor te staan. Geregel en gedoe. Maar ik kan het aan. Wie had dat verwacht een paar maanden geleden! Leuk om te zien dat de kids er ook zin in hebben. 

Suus heeft voor 2 dagen gekookt, de rest van de tijd ga ik zelf koken of bij vrienden/familie eten. Voor de Singaporese mannen, let wel op, ik zit hier zonder Beverly, Marie, Marie-Grace, Jade, Amy etc......

Dinsdag naar het ziekenhuis. Bloedtesten en chemo. Daar heb ik nou helemaal geen zin in. Kan me niet voorstellen dat er slecht nieuws komt, maar je mag het niet uitsluiten....het is al 16 weken geleden dat ik gestopt ben met de zware chemo...voel ik nou iets in mijn nek? Ouderhouds chemo en skiën zijn hopelijk een net zo effectief alternatief als de zware chemo.  

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

I came back yesterday evening from four days of great intensive skiing. I will publish some videos of this most recent ski adventure in the next view days.

A small summary below. It was great. We were lucky with the weather and the snow condition, we were with a very nice group (my (younger) sister, my manager / staunchest advocate and an old friend aka Austria-specialist - sorry for him that we only skied in Switzerland, France and Italy) and we had reliable and good mountain guides.

Day 1 was warm-up-skiing in Morgins / Portes du Soleil - I have rarely seen so much of the area, the Combe de Morgins, also called Pierre Plate (flat stone - see previous movies), was for most of us the heaviest piece of that day, and perhaps of all days. At the end of Day 1 we drove to Chamonix, the Free-ride mecca of the world, a city full of adrenaline at the foot of the majestic Mont Blanc.

Day 2 began differently than expected, the weather was not good enough, so we changed plans and went to Courmayer at the other side of the Mont Blanc tunnel in Italy. We made 2 fantastic runs from 2600-3000m to 1000m, including some long traverses, climbing of 2 cols, losing of 1 ski in the deep snow at the beginning of run 1 (tribute to my sister who skied on 1 ski for most of the first run down while she wasn't the one who lost her ski), ate some fantastic Italian lunch and just enjoyed a great day.

Day 3 was a rest day in Morgins. Of the 27 days (!) that I've skied this season, it was the day in which I started the latest with skiing (10.30). At the end of the day, after a dinner with my in-laws and hosts in Morgins (thanks again) we drove back to Chamonix.

Day 4 was the Vallée Blanche day. We skied from the Aiguille du Midi (3842) down to the end of the glacier at the foot of Mont Blanc. Very impressive, especially the first part when walking downwards over a ridge. The lift to the top is also quite impressive. Everybody looks quite professional with backpack, harness, hammer, ropes, avalanche airbags etc. ... in the end we were as professional as the others. The end of the lift was above the clouds with only mountains of at least 4000m around us! An extensive photo report will follow. It was great. Beforehand you can feel the tension and the following question continuously pots up: Why am I doing this? But it was fantastic. How small and vulnerable do you feel among those white stone giants. I have great respect for the specialist from Austria who pushed his boundaries during this trip.

This is the end of the ski season 2013, I am ready and looking forward to 2014, with at least as many beautiful ski moments! I will need to prepare my race bike soon for the new cycling season .... I am sure that I am on par in terms of doping with your average professional cyclist.

Suzanne left for Houston this morning, to one of her best friends. Too bad I'm not joining, but how wonderful for her that she can just leave the misery behind her. I hope and am sure that she will enjoy herself to the fullest. As of now I am single parent - houseman. Lovely quality time with the kids. I'm  really looking forward to it. It takes some effort getting used to standing on my own feet. A lot of hassle and fuss. But I can handle it. Who would have expected this a few months ago! Nice to see that the kids also like it.

Suus has cooked for 2 days, the rest of the time I will cook myself or eat at friends / family. For the Singaporean men, watch out, I'm here without Beverly, Marie, Marie-Grace, Jade, Amy, etc.

Tuesday I have to go to the hospital. Blood tests and chemo. I've really not looking forward to it. Can not imagine that there is bad news, but you can not rule it out .... it's been 16 weeks since I've stopped the heavy chemo ... do I feel something in my neck? Maintenance chemo and skiing are hopefully an equally effective alternative as the heavy chemo.

Stay strong.

I will beat the statistics.

Berend

Go Pro - Ski Movies

Met de nieuwe Go Pro camera gekregen van mijn vriendjes uit Singapore heb ik een aantal filmpjes geschoten. Met grote trots presenteer ik het resultaat! Alle 3 zijn kleine Tomba's, Giradelli's, Killy's en Vohn's! Ik moet erbij zeggen dat Eline een aantal dagen ziek was. Heel spijtig aangezien zij juist de eerste dagen de grootste leercurve meemaakte. In het Snowpark was zij diegene die het hoogste sprong! Zo hoog dat ik dacht...oh je.

Fleur: Een echte dare-devil, nergens bang voor!

Youtube: Fleur

Eline: Een echte danser op de skis die makkelijk snelheid maakt!

Youtube: Eline

Oene: De Jumper...geen hobbel wordt er overgeslagen!

YouTube: Oene

Suus & Berend: Een top dag!

youtube Berend en Suus

Best stijl! Echt knap van Suzanne!

Berend: Deze video heb ik gemaakt voor mijn vriendjes uit Singapore. Een beetje dik aangezet. 

Youtube: Go Pro - Berend

Voor de 2013 Madagui gangers....Succes zondag. Meedoen is belangrijker dan winnen! Geniet van de omgeving, de pijn en de gezelligheid. Ik ben alweer skiën dit weekend!

Stay strong,

I will beat the statistics.

Berend

With the new Go Pro camera which I got from my friends from Singapore, I made a number of short movies. With great pride I present the results! All 3 kids are small Tomba's, Giradelli's, Killy's and Vohn's! I must admit that Eline was sick for several days during our holiday. Very unfortunate since she was making the greatest progress. In the Snowpark she was the one who jumped the highest! So high that I thought ... oh je..

Fleur: A real dare-devil, not afraid of anything!

Youtube: Fleur

Eline: A real dancer on the skis that makes easy speed!

Youtube: Eline

Oene: The Jumper ... no hill is left untouched!

YouTube: Oene

Suus & Berend: A great day!

youtube Berend en Suus

Berend: I made this video for my friends from Singapore who gave me the camera. A little over the top.

Youtube: Go Pro - Berend

For the 2013 Madagui goers .... Good luck Sunday. Participating is more important than winning! Enjoy the surroundings, the pain and the cosiness. I am gone skiing yet again this weekend!

Stay strong,

I will beat the statistics.

Berend